II GSK 613/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) del. WSA Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 324/11 w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. z dnia 1 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w K.wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. o sygn. akt III SA/Kr 324/11 uwzględnił skargę M. R. na informację Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. z dnia 1 lutego 2011 r. i stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 4 stycznia 2011 r. nr [..]Dyrektor Zarządzający Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w K. – dalej MARR poinformował M. R, o tym, że jego wniosek nr [...] o przyznanie środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości nie spełnił wymagań minimalnych i nie został rekomendowany do dofinansowania, w ramach projektu "Zostań Małopolskim Przedsiębiorcą II" realizowanego przez MARR i współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, Priorytet 6 "Rynek pracy otwarty dla wszystkich" Działanie 6.2 "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia". MARR podkreślił w piśmie, że wniosek skarżącego uzyskał 68 punkty, w tym: • w kategorii I POMYSŁ NA BIZNES – ANALIZA MARKETINGOWA – 26 pkt – (wymagane minimum punktowe 30 punktów); • w kategorii II POTENCJAŁ WNIOSKODAWCY – 15 pkt (wymagane minimum punktowe 10 pkt); • w kategorii III EFEKTYWNOŚĆ EKONOMICZNA PRZEDSIĘWZIĘCIA - 27 pkt (wymagane minimum punktowe 30 punktów). W dniu 5 stycznia 2011 r. M. R. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, który następnie uzupełnił pismem z dnia 8 stycznia 2011 r. W piśmie z dnia 1 lutego 2011 r. Dyrektor Zarządzający MARR poinformował Wnioskodawcę, że wniosek o przyznanie środków finansowych nie spełnił wymagań minimalnych i nie został rekomendowany do dofinansowania. Agencja podkreśliła w piśmie, że wniosek skarżącego uzyskał 74,5 punkty, w tym: w kategorii I POMYSŁ NA BIZNES – ANALIZA MARKETINGOWA – 28,25 pkt – (wymagane minimum punktowe 30 punktów) zaś w kategorii III EFEKTYWNOŚĆ EKONOMICZNA PRZEDSIĘWZIĘCIA – 29,25 pkt (wymagane minimum punktowe 30 punktów). Sąd I instancji uwzględniając skargę M. P. powołał się na rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Dz. Nr 90, poz. 557 ze zm.), który w § 2 pkt 1 zawiera definicję beneficjenta pomocy udzielonej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej POKL), przez odesłanie do art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej ( Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.). Zgodnie z art. 2 pkt 16 powołanej wyżej ustawy przez beneficjenta pomoc należy rozumieć podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa lub rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno-prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną. Zdaniem Sądu I instancji w świetle powyższych regulacji Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego będąc Beneficjentem w rozumieniu ustawy nie ma jednak przymiotu beneficjenta pomocy w rozumieniu przepisu § 2 pkt 1 powołanego Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 6 maja 2008 r., a więc podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który otrzymał pomoc publiczną, i który zamyka łańcuch podmiotów uczestniczących w procedurze udzielania tej pomocy. Sąd I instancji powołał się na umowę z dnia 29 stycznia 2010 r. o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Nr [...] zawartą pomiędzy Województwem Małopolskim – Wojewódzkim Urzędem Pracy w K. , jako Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą II stopnia – IP2), a Małopolską Agencją Rozwoju Regionalnego S.A. w K. jako Beneficjentem. Mając to na uwadze Sąd I instancji podkreślił, że szczegółowym przedmiotem umowy jest przyznanie Beneficjentowi dofinansowania w formie dotacji rozwojowej, na realizację projektu, oraz określenie trybu przekazywania dotacji rozwojowej oraz obowiązków Beneficjenta i Partnerów. W umowie (§ 3) Beneficjent zobowiązuje się do realizacji projektu na podstawie wniosku. Zaś w postanowieniu § 24a umowy Instytucja Wdrażająca (IPII) cedowała na MARR jako Beneficjenta obowiązki wynikające z udzielenia pomocy publicznej, z zastrzeżeniem, iż następuje to bez uszczerbku dla pełnionej przez Wojewódzki Urząd Pracy funkcji podmiotu udzielającego pomocy publicznej zgodnie z art. 21 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Sąd I instancji wyjaśnił, że w myśl art. 21 ust. 2 ustawy beneficjent może pełnić rolę podmiotu udzielającego pomocy – w konkretnej sprawie pomocy de minimis. Dopiero środki udzielone przez Beneficjenta konkursu "Zostań Małopolskim Przedsiębiorą II" uczestnikom projektu beneficjentom ostatecznym - Skarżącemu stanowią realizację Programu Operacyjnego – Kapitał Ludzki w ramach Działania 6.2 "Rynek pracy otwarty dla wszystkich ". Wytyczne wyraźnie podkreślają, że dopiero te środki, które przyznaje Beneficjent uczestnikom projektu, stanowią pomoc publiczną. Zdaniem Sądu I instancji w świetle przepisu art. 5 pkt 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego w oparciu o postanowienia § 24a umowy z dnia 29 stycznia 2010 r. o dofinansowaniu projektu "Zostań Małopolskim Przedsiębiorą II" w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, zawartej z Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą 2 stopnia), uzyskała przymiot Instytucji Pośredniczącej dalszego stopnia, która przejęła przekazane umową obowiązki wynikające z udzielania pomocy publicznej w zakresie określonym tą umową. W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego w K. zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie: 1) art. 183 § 2 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i 5 p.p.s.a. czyli wydanie wyroku w postępowaniu dotkniętym nieważnością, gdyż Sąd orzekł w sprawie, w której MARR nie posiadała zdolności sądowej i nie przysługiwał jej przymiot strony w postępowaniu sądowym, uznając status MARR za Instytucję Pośredniczącą dalszego stopnia z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 5 ust. 3 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku z art. 27, art. 32, art. 30c i art. 30d ustawy w związku z art. 21, 28a i art. 29 pkt 1 ustawy poprzez ich wadliwą wykładnię i błędne zastosowanie, w wyniku której Sąd I instancji uznał, iż MARR jest podmiotem, któremu zostały delegowane kompetencje Instytucji Wdrażającej przez co uzyskał status Instytucji Pośredniczącej i co za tym idzie realizacja przez MARR projektu "Zostań Małopolskim Przedsiębiorcą" w ramach Działania 6.2 POKL na podstawie umowy o dofinansowanie z Wojewódzkim Urzędem Pracy w Krakowie wprost uregulowana jest ustawą z.p.p.r. a MARR jest instytucja pośredniczącą, o której mowa w art. 5 pkt3, 29 pkt 1, 30 c i 30 d ustawy, pomimo, że MARR jest Beneficjentem Działania 6.2 POKL wyłonionym w ramach konkursu, o którym mowa w ustawie dodatkowo na zasadzie art. 28 a ustawy, realizującym projekt o partnerstwie. Ponadto niedopuszczalna była droga sądowa, gdyż konkurs był drugim etapem realizacji projektu ZPMII przeznaczonym wyłącznie do rekrutowanych już uczestników projektu, którzy przeszli i zakończyli pierwszy etap relacji projektu, czyli wsparcie szkoleniowo - doradcze. Dopiero po tym etapie mieli możliwość ubiegania się o wsparcie finansowe wyłącznie jednak w zgodzie z zasadami projektu oraz dopiero po rozpoczęciu prowadzenia działalności gospodarczej a zatem na tym etapie droga sądowa w ogóle była wyłączona. 2) Na wypadek uznania zarzutu nieważności postępowania za niezasadny Skarżącą zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 30c ust.3 pkt 1 w zw. z art. 30b pkt 2, 3 i 4 oraz art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy przez przyjęcie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo poprzez brak zapewnienia procedury odwoławczej oraz brak wyczerpującego uzasadniania w piśmie do uczestnika projektu, pomimo przeprowadzenia przez Komisję oceny zgodnie z § 21 i 22 Regulaminu udzielenia wsparcia doradczego oraz finansowego dla nowo powstałych przedsiębiorców w ramach projektu zostań małopolskim przedsiębiorcą", który został uzgodniony z Instytucją Wdrażającą w zakresie procedury odwoławczej powiela wytyczne w sprawie udzielania pomocy na rozwój przedsiębiorczości Działanie 6.2 i wyczerpuje zapisy Dokumentacji Konkursowej dla przedmiotowego konkursu ogłoszone przez Instytucję Wdrażającą w K.. Dodatkowo przez przyjęcie, że na MARR ciążą obowiązki, o których mowa w art. 26 a dotyczące Instytucji Zarządzającej. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku dokonania wszechstronnej oceny dowodów w tym dokumentacji programowej, umowy o dofinansowanie, umowy o udzielnie wsparcia szkoleniowo - doradczego także braku w zakresie wyjaśnienia przez Sąd okoliczności podniesionych w odpowiedzi na skargę a dotyczących realizacji projektu w partnerstwie w odniesieniu do stanowiska Sądu, iż MARR jest Instytucją Pośredniczącą dalszego stopnia. Uwzględnienie faktu realizowania projektu przez MARR w partnerstwie z innymi podmiotami w trybie art. 28a ustawy oraz fakt, że M. R. był już uczestnikiem projektu jak również różne zasady zwrotu środków publicznych wynikające z Regulaminu i umowy o dofinansowanie mogło mieć istotny wpływ na ocenę Sądu I instancji, a co za tym idzie na wynik postępowania. Mając na uwadze powyższe Skarżąca wniosła o uchylnie w całości wyroku i odrzucenie skargi, względnie o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjna M. R. wniósł o jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt.1 p.p.s.a. i pkt.2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną w pierwszej kolejności zarzuciła, że zachodziła nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w K. z przyczyny wymienionej w art. 183 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Dalsze zarzuty naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego zgłoszono jak wskazuje kasator "na wypadek nie uznania przez NSA zarzutu nieważności..", co oznaczało, że strona oczekiwała odniesienia się do nich jedynie w przypadku nieuwzględnienia wymienionego w pierwszej kolejności zarzutu nieważności postępowania. Zgłoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 58 § 1 pkt 1 i 5 p.p.s.a. odnosi się do braku jego zastosowania przez Sąd I instancji w stosunku do wniesionej skargi. W związku z zarzutem nieważności postępowania stwierdzić należy, że istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego na informację zawartą w piśmie sporządzonym po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, którym to pismem z 1 lutego 2011 r. znak [...] Dyrektor Zarządzający Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. poinformował M.R., że po rozpoznaniu odwołania od decyzji Komisji Oceny Wniosków, wniosek o przyznanie środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości nie spełnił wymagań minimalnych i nie został rekomendowany do dofinansowania w ramach projektu "Zostań Małopolskim Przedsiębiorcą II" realizowanego przez MARR i współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, Priorytet 6 "Rynek pracy otwarty dla wszystkich" Działanie 6.2 "Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji uznał, że od wskazanej wyżej informacji przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a tym samym trafnie ocenił, że brak było podstaw do odrzucenia skargi z uwagi na nie występowanie okoliczności wskazanych w art. 58 § 1 pkt 1 i 5 p.p.s.a. W tym miejscu należy przypomnieć, że w doktrynie przyjmuje się, iż odrzucenie skargi jest następstwem jej niedopuszczalności, co oznacza niemożność przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jest ona następstwem niespełnienia określonych przez ustawodawcę wymagań, które nazywane są przesłankami dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, jeżeli brak tych wymagań nie może być usunięty w postępowaniu lub nie został uzupełniony w wyznaczonym przez sąd terminie ( vide J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi"-Komentarz, Warszawa 2006 s 174-175). Ponadto poza sporem winna pozostawać okoliczność, że niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego zachodzi wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) bądź, gdy skarga została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (art. 5), albo została wniesiona w sprawie podlegającej kognicji sądu powszechnego. W rozpatrywanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazuje, że skarga została wniesiona w sprawie wyłączonej z kognicji sądu administracyjnego, a więc w jednej z kategorii spraw których katalog został określony w art. 5 p.p.s.a. Również brak jest podstaw do przyjęcia, że treść skargi kasacyjnej wskazuje na uznanie, iż skarga została wniesiona w sprawie należącej do kognicji sądu powszechnego. W istocie rzeczy skarga kasacyjna zmierza do wykazania, że w sprawie mamy do czynienia ze skargą dotyczącą aktu lub czynności nieobjętego zakresem właściwości sądu administracyjnego. Charakterystyka działań administracji publicznej w postaci określonej w art.3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazuje na to, że akty lub czynności, o których mowa w tym przepisie prawa nie mają charakteru decyzji lub postanowień, są podejmowane w sprawach indywidualnych, mają charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powstało wobec tego zagadnienie, czy w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z aktem lub czynnością, który spełniałby wszystkie opisane wyżej kryteria. Wobec powyższego podkreślić należy, że celem który miał osiągnąć projekt "Zostań Małopolskim Przedsiębiorcą II" było udzielenie wsparcia finansowego i doradczego w ramach Działania 6.2 Priorytetu VI, Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, współfinansowanego z środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Zasadnie Sąd I instancji wskazał na treść art. 21 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Przepis art.21 ust.1 tej ustawy wskazuje, że w zakresie, w którym finansowanie projektów w ramach programów stanowi pomoc spełniającą przesłanki określone w art. 87 ust.1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską albo pomoc de minimis, do tego finansowania mają zastosowanie szczególne warunki i tryb udzielania pomocy. Jak trafnie wskazuje Sąd i instancji w oparciu o ustawową delegację zawartą w art. 21 ust.3 w/w ustawy wydany został akt wykonawczy w postaci Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Poza sporem pozostaje okoliczność, że powołane wyżej rozporządzenie określa szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Na podkreślenie zasługuje także i ta okoliczność, że stosownie do treści zatwierdzonego w dniu 21 czerwca 2010 r. Regulaminu Rekrutacji i Wsparcia Szkoleniowo-Doradczego w ramach projektu "Zostań Małopolskim Przedsiębiorcą II" realizowanym w ramach Działania 6.2 Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007-2013, wyłonienie podmiotów, które miały zostać beneficjentami pomocy publicznej, a więc podmiotami którym faktycznie zostanie przyznane konkretne wsparcie finansowe, miało nastąpić po dokonaniu oceny złożonych przez nich wniosków. Ocena tych wniosków miała nastąpić według przyjętych kryteriów i miała być wyrażona w karcie oceny merytorycznej oraz przy spełnieniu wymogów rekrutacji związanych z oceną załączonego do wniosku biznes planu. Stwierdzić także należy, że powołany wyżej regulamin przewiduje możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W związku z powyższym prawidłowe jest stanowisko Sadu I instancji, iż ustalenie procedury odwoławczej w treści regulaminu oznacza również określenie tej procedury w ramach systemu realizacji programu operacyjnego. Ponadto podkreślić należy, że stosownie do treści art. 21 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju podmiotami udzielającymi pomocy, o której mowa w ust. 1 tegoż przepisu prawa są instytucje zarządzające, instytucje pośredniczące, instytucje wdrażające lub beneficjenci. Jednocześnie z treści załączonej do akt sprawy umowy z 29 stycznia 2010 r. wynika, że MARR uzyskał status beneficjenta oraz to, że instytucja wdrażająca zakreśliła obowiązki beneficjenta w zakresie udzielania pomocy publicznej. Z treści powołanej umowy wynika także, że przedmiotem tej umowy jest przyznanie beneficjantowi dofinansowania w formie dotacji rozwojowej, na realizację projektu oraz określenie trybu przekazywania dotacji rozwojowej i obowiązków beneficjenta oraz partnerów. Oznacza to, że podmiotem przekazującym środki finansowe, po dokonaniu oceny wniosków i biznes planów jest MARR. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zasadnym jest stanowisko Sądu I instancji o dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na informację zawartą w piśmie z 1 lutego 2011 r. znak [...] Dyrektora Zarządzającego Małopolskiej Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. w K. Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt.2 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu przypomnieć należy, że podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi zachodzić związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. Podkreślić także należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. Natomiast poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż powołany wyżej przepis art. 233 § 1 k.p.c. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca nie wskazuje w czym upatruje naruszenia przez Sąd I instancji opisanej wyżej zasady oraz nie wykazuje jaki wpływ na wynik postępowania miałyby ewentualne uchybienia w tym zakresie. Przy czym na uwagę zasługuje także i ta okoliczność, że strona skarżąca w skardze kasacyjnej nie formułuje pod adresem Sądu I instancji zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art.106 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisu prawa strona wnosząca skargę kasacyjną upatruje w braku wszechstronnej analizy i oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Wobec powyższego należy przypomnieć, że art. 141 § 4 p.p.s.a. wymienia określone elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu, a mianowicie: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ podatkowy. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, niepublikowany). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest przydatny jako instrument kwestionowania stanowiska Sądu w części odnoszącej się do sfery ustaleń faktycznych, w tym oceny dowodów. Strona skarżąca przy pomocy tego zarzutu polemizuje z ustaleniami faktycznymi przyjętymi przez Sąd I instancji jako podstawą faktyczną rozstrzygnięcia. Tak sformułowany zarzut nie może służyć temu celowi. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego należy uznać, że nie są trafne. W tym miejscu należy przypomnieć, że w orzecznictwie NSA podkreśla się, iż podstawa zaskarżenia z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może polegać na błędnej wykładni przepisu prawa materialnego lub jego niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia oznacza wadliwe odczytanie treści przepisu, natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisu, to dokonanie wadliwej jego subsumpcji do ustalonego stanu faktycznego. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może prowadzić do podważenia ustaleń faktycznych (vide wyrok NSA z 16.09.2010 r. II GSK 774/09 niepublikowany, wyrok NSA z 26.05.2010 r. I GSK 833/09 niepublikowany). Ponadto podkreślić należy, że do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja. Jednocześnie pamiętać należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może odnieść zamierzonego skutku, jeśli jest oparty na kwestionowaniu stanu faktycznego i stanowi próbę kreowania odmiennego, pożądanego przez wnoszącego skargę kasacyjną poglądu w tej kwestii, ponieważ badanie zasadności podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego można jedynie dokonywać na podstawie niekwestionowanego stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie konstrukcja oraz uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie odnoszącym się do naruszenia prawa materialnego wskazują na to, że zmierzają one do zakwestionowania stanu faktycznego, a ponadto autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa opisanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, a także nie wskazał jak, zdaniem skarżącego, przepisy te winny być rozumiane i stosowane. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.