II GSK 67/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. C. – C. E. inż. B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 września 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 997/11 w sprawie ze skargi B. C. – C. E. inż. B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 28 września 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2010 r. do Obwodowego Urzędu Miar w W. wpłynął wniosek [...] (nazywanego dalej "skarżącym") o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów w liczbie [...] sztuk. Wraz z wnioskiem złożono formularz ustalenia opłaty, której wysokość w kwocie 400 zł została ustalona na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie z 14 października 2004 r.". Skarżący zobowiązany był uiścić opłatę w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia 22 października 2010 r. W związku z tym, iż opłata nie została uiszczona we wskazanym terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w W., decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, z późn. zm.), rozporządzenia z 14 października 2004 r. określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji z dnia 6 grudnia 2010 r. w wysokości 0 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Prezes GUM utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Warszawie z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżący zobowiązany był na podstawie art. 24a ust. 2 i 3 Prawa o miarach wnieść opłatę za legalizację ponowną taksometrów w zakresie zmiany układu taryf na nowy w wysokości określonej w uwadze nr 1 do pkt 13 lp. IV załącznika do rozporządzenia w sprawie opłat. Wskazał, że zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014; dalej: rozporządzenie w sprawie wymagań metrologicznych), taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia, dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. W związku z tym nie jest możliwa zmiana układu taryf na nowy bez usunięcia cech zabezpieczających. W tej sprawie w celu dokonania zmiany układu taryf na nowe nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego dokonano wpisu w świadectwach legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania i wydanie takich dowodów legalizacji ponownej. Odnosząc się do zarzutu niekonstytucyjności nałożonych na skarżącego opłat organ stwierdził, że określenie wysokości tych opłat nastąpiło na podstawie obowiązującego prawa, które organ ma obowiązek stosować. Oddalając skargę WSA w Warszawie stwierdził, że wnioski, które złożył skarżący dotyczyły taksometrów już użytkowanych i posiadających legalizację, a skarżący domagał się sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o ich legalizację ponowną. Zdaniem Sądu, dokonane w tej sprawie czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczą się w zakresie czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, za które pobierane są opłaty. Sąd wskazał, że legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13 w zw. z pkt 8 Prawa o miarach, oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Dowodem legalizacji, w rozumieniu art. 4 pkt 20 tej ustawy jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym, poświadczające dokonanie legalizacji. Zdaniem Sądu każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej, jednostkowej lub ponownej. Dotyczy powyższe także taksometrów na mocy art. 8 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 Prawa o miarach oraz § 6 pkt 8 i § 7 pkt 14 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli. Wobec tego wskazane taksometry elektroniczne powinny spełniać wymagania metrologiczne wymienione w rozporządzeniu z 16 czerwca 2003 r. oraz w rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r. Jednocześnie Sąd I instancji powołał się na definicję taksometru zawartą w załączniku MI-007 do dyrektywy 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych (Dz. U. UE.L.135. s.1 późn. zm.). Według tego aktu taksometr jest urządzeniem, które współpracując z nadajnikiem sygnału, tworzy przyrząd pomiarowy. Mierzy on czas trwania oraz oblicza długość drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi. Dodatkowo urządzenie to oblicza i wyświetla opłatę należną za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu. Wśród wymagań konstrukcyjnych taksometru wskazuje możliwość obliczania długości drogi i mierzenia czasu trwania kursu. Taksometr powinien także zapewniać przekazywanie, przez właściwie zabezpieczony interfejs (lub interfejsy) następujących danych: informacji o położeniu pracy: WOLNY, TARYFA lub KASA, danych liczników sumujących zgodnie z pkt 15.1, informacji ogólnych: stałej nadajnika sygnału długości drogi, daty nałożenia zabezpieczeń, identyfikatora taksówki, czasu rzeczywistego, danych identyfikujących taryfę, informacji o opłacie za kurs: opłacie całkowitej, opłacie, obliczeniu opłaty, opłacie dodatkowej, dacie kursu, czasie początkowym i końcowym kursu, przebytej długości drogi, informacji o taryfie (taryfach): parametry taryfy (lub taryf). Omawiana dyrektywa została wdrożona przez cytowaną wyżej ustawę z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Obowiązek taki nałożył art. 21 tejże dyrektywy. Zatem w razie wątpliwości co do rozumienia pojęć ustawowych należy posłużyć się uregulowaniami tej dyrektywy, szczególnie w sprawach wyraźnie w niej unormowanych, a budzących wątpliwości na gruncie wewnętrznych przepisów. Ponadto Sąd I instancji wskazał, że układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji, w myśl art. 8m ust. 1 Prawa o miarach. W przypadku zaś stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd ten spełnia wymagania, poświadcza się dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpiecza, jeżeli to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Przepis ten doprecyzowuje § 21 ust. 1 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r. stanowiący, że organ administracji miar albo podmiot upoważniony na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego i stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi poświadcza dokonanie legalizacji poprzez: wydanie świadectwa legalizacji lub umieszczenie na przyrządzie cechy legalizacji. Zatem efektem legalizacji nie musi być wydanie nowego świadectwa legalizacji, jak twierdzi skarżący. W przypadku zmiany układu taryf, co rozporządzenie z 7 stycznia 2008 r. traktuje jako legalizację ponowną, nie jest wydawane nowe świadectwo, tylko dokonywane są wpisy w dotychczasowym świadectwie (vide załącznik nr 7 pkt 2 do tego rozporządzenia) oraz umieszczane na przyrządzie cechy legalizacyjne zgodnie z § 24 tego rozporządzenia. Zatem, zdaniem Sądu, zmiany układu taryf nie można traktować jako czynności technicznej, jak twierdzi skarżący. Należy ją kwalifikować jako dokonywaną w ramach legalizacji ponownej. Skoro czynność zmiany układu taryf należy traktować jako legalizację ponowną, to nie można podzielić poglądu skarżącego, że w omawianym rozporządzeniu z 14 października 2004 r. został przekroczony zakres delegacji ustawowej i wprowadzone opłaty za czynności niezaklasyfikowane przez ustawodawcę do czynności legalizacji. W rozporządzeniu z 14 października 2004 r. ustawodawca nie uregulował zasad pobierania opłat za czynności związane z legalizacją taksometrów, ale opierając się na wyraźnych wytycznych ustawowych, określił jedynie wysokość opłat za czynności uregulowane w Prawie o miarach. B. C. złożył od tego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 29 i art. 29a ustawy Prawo o miarach oraz w zw. z art. 12 pkt 3 ustawy z 16.06.2003 r. o zmianie ustawy o systemie zgodności oraz zmianie niektórych innych ustaw, poprzez brak wskazania i wyczerpującego uzasadnienia przez Sąd oraz brak wskazania podstaw prawnych rozstrzygnięcia, oraz brak uzasadnienia niedania wiary twierdzeniom i dowodom skarżącego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a oraz w zw. z 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi oraz uchybienie leżącemu w kognicji Sądu obowiązkowi dokonania kontroli działalności organu administracji miar, w szczególności nieuwzględnienie przez Sąd, że Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej; Prezes GUM) dopuścił się naruszenia prawa poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów; art. 24 ust. 2 pkt 2 i art. 24a ust. 1 i 4 ustawy Prawo o miarach i ustalenie opłaty na podstawie wykładani rozszerzającej ponad upoważnienie ustawowe przepisu wykonawczego w formie uwagi nr 1 do pkt 13 Lp. IV załącznika rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, wyinterpretowując czynność podlegającą opłacie ponad zamknięty katalog ustawowy.; - art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a poprzez uchybienie obowiązkowi kontroli postępowania organu, także co do ustaleń faktycznych i prawnych, dla potrzeb nałożenia opłaty oraz przez brak należytego wyjaśnienia rozstrzygnięcia, w szczególności nierozważenie twierdzeń skarżącego w kwestii czynności wchodzących w zakres pojęć; sprawdzenia, zmiany taryf oraz legalizacji ponownej, co miało podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości zastosowania przez organ prawa materialnego; - art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niewyjaśnienie przyczyn zastosowania § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych przepisu, stanowiącego według Sądu podstawę prawną rozstrzygnięcia lub uzasadniającego wybór podstawy z ustawy p.o.m., a więc uchybienie wymogom jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku Sądu; 2) na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego; a mianowicie: - art.8 k ust. 1 ustawy Prawo o miarach w zw. z art. 2 i 7 w zw. z art. 217 i art. 84 Konstytucji RP poprzez uznanie za praworządne i legalne nałożenie na obywatela, tu: skarżący, obowiązku o charakterze fiskalnym, w oparciu o wykładnię rozszerzającą przepisu wykonawczego, pomimo braku konkretnej ustawowej normy materialnego prawa publicznego stanowiącej podstawę do nałożenia opłaty, obciążenia publicznoprawnego na rzecz Skarbu Państwa; - art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach w zw. z art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach poprzez błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd, że czynność zmiany taryf wyczerpuje przesłanki przedmiotowe hipotezy dla legalizacji uzasadniającej zastosowanie opłaty; - art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sprawdzenie czynności zmiany taryf mieści się w zakresie dyspozycji art. 24 ust. 2 pkt 2 oraz mieści się w upoważnieniu zawartym w art. 24a ust. 4 ustawy Prawo o miarach, a tym samym, że opłata zawarta w uwadze nr 1 do pkt 13 lp. IV załącznika "Wysokość opłat za wydanie przez organy administracji miar i podległe im urzędy, dowodu legalizacji pierwotnej (z wyłączeniem legalizacji jednostkowej) albo ponownej przyrządów pomiarowych" do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, mogła być zastosowana w zakresie przedmiotowym w sprawie; - § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Sąd, iż znajduje on zastosowanie w przedmiotowej sprawie jako podstawa zastosowania materialnej podstawy rozstrzygnięcia przez przyjęcie na podstawie tego artykułu, iż efektem dokonania legalizacji ponownej taksometrów z zatwierdzeniem typu nie musi być jakoby wydanie nowego świadectwa legalizacji, co ma świadczyć, iż sprawdzenie zmiany taryf jest legalizacją ponowną bez wydania nowego świadectwa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, że Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar i nie ustalił, czy będący przedmiotem sprawy rodzaj taksometru umożliwia zmianę taryfy bez ingerencji w cechy zabezpieczające oraz czy takie naruszenie cechy zabezpieczającej powoduje ex lege legalizację ponowną. Przyjął więc przedwcześnie, że dokonana przez organ czynność mieściła się wśród czynności wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, a przez to podlegała opłacie. Określony w Prawie o miarach zamknięty katalog opłat nie przewiduje opłaty za czynność sprawdzania (kontroli) przyrządów pomiarowych i regulacji tej nie można uzupełnić w drodze wykładni rozszerzającej, określając czynność podlegającą opłacie administracyjnej na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy. Również w stosunku do opłat administracyjnych ocenianych w tej sprawie należy zastosować konstytucyjną zasadę wyłączności ustawy. O wadliwości wyroku Sądu pierwszej instancji świadczy również błędna wykładnia art. 29a w związku z art. 29 Prawa o miarach. Ponadto, Sąd pierwszej instancji nie ustalił treści pojęć "kontroli" i "legalizacji", określonych w art. 4 pkt 9 i pkt 13 Prawa o miarach, a ich zastosowanie ma istotne znaczenie w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Głównego Urzędu Miar wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrując skargę kasacyjną w ramach obu podstaw z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i odnosząc się do zarzutów podniesionych w tej skardze należy stwierdzić, że wszystkie zarzuty sprowadzają się do zagadnienia zgodności z prawem nałożenia na skarżącego obowiązku uiszczenia opłat z tytułu legalizacji ponownej taksometrów, o którą wnioskował sam skarżący. Skarżący wprawdzie podkreślał w toku całego postępowania, że wnioskując o legalizację ponowną domagał się jedynie potwierdzenia w świadectwie legalizacyjnym zmiany układu taryf, a nie dokonywania ponownej legalizacji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawa o miarach oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. Zarzuty procesowe skargi kasacyjnej dotyczyły w zasadzie niespełnienia przez Sąd I instancji wymogów uzasadnienia zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 p.p.s.a.) oraz nieustalenia dokładnego zakresu i sposobu przeprowadzenia przez organ kontroli taksometrów, a szczególnie czy kontrola ta wymagała ingerencji w cechy zabezpieczenia taksometrów. Mając na uwadze treść powyższych zarzutów, należy odnieść się do kwestii kluczowej, a mianowicie oceny czynności, polegającej na zmianie układu taryf taksometru, że jest czynnością techniczną połączoną z ingerencją w zabezpieczenie ustawień taksometru, a w konsekwencji sprawdzenie taksometru po zmianie układu taryf, co oznaczałoby dokonanie czynności legalizacyjnej (ponownej legalizacji), która podlegałaby opłacie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena stanu faktycznego sprawy, ustalonego w postępowaniu administracyjnym, jest prawidłowa. Niespornym jest, że skarżący - bez względu na motywację jaka nim kierowała - złożył wnioski o legalizację ponowną taksometrów C. z decyzją zatwierdzenia Nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. Do wniosków tych dołączył formularze ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie przez organ miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych, jednakże tych opłat nie uiścił. Niewątpliwie wnioski dotyczyły już użytkowanych taksometrów posiadających legalizację. Nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości ustaleń faktycznych, będących podstawą rozstrzygnięcia o naliczeniu opłat za czynności legalizacyjne organu, są dokumenty rejestrujące czynności wykonane w związku ze zmianą układu taryf w spornych taksometrach zwane "Zapiski z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego", towarzyszących "świadectwu legalizacji ponownej". Dokument ten został podpisany przez legalizatora i osobę reprezentującą skarżącego. Zatem należało uznać, że ustalony przez organ stan faktyczny w sprawie, zaakceptowany następnie przez Sąd I instancji poprzez stwierdzenie, że zostały dokonane przez organ określone czynności faktyczne i techniczne opisane szczegółowo w decyzji o ponownej legalizacji, a charakter prawny tych czynności sprawdzających został prawidłowo zakwalifikowany do czynności objętych treścią przepisu art. 4 pkt 13 ustawy Prawo o miarach. W tych warunkach wszelkie zarzuty procesowe wskazujące na brak niezbędnych ustaleń faktycznych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy o zasadności naliczenia opłat administracyjnych za wykonanie czynności organu nie mogły być uznane za trafne. Poza zarzutami procesowymi skarżący podniósł zasadnicze zarzuty naruszenia prawa materialnego, a w szczególności przepisów art. 24a ust. 4 Prawa o miarach w związku z art. 2, art. 7, art. 217, art. 84 Konstytucji RP, art. 8k ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 4 pkt 9 i 13 Prawa o miarach oraz art. 24 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 9 i 13 tejże ustawy Prawo o miarach, poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie, które to zarzuty w całości należało oddalić. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 4 pkt 13 Prawa o miarach, legalizacja to zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania; a w myśl art. 8k ust. 1 legalizacja ponowna przyrządu pomiarowego jest dokonywana na wniosek. Natomiast według brzmienia przepisów art. 24 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo o miarach, czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, określone w niniejszej ustawie i jej przepisach wykonawczych oraz wynikające z wykonywania przez nie zadań przewidzianych w odrębnych ustawach, podlegają opłacie. W katalogu czynności, za które pobierane są opłaty, ustawodawca wymienił również w ust. 2 pkt 2 tego przepisu czynności wydania dowodu legalizacji. Na podstawie art. 24a ust. 1 i 4 ustawy Prawo o miarach zostały wydane przepisy wykonawcze określające wysokość i tryb pobierania opłat, w tym przypadku wysokość opłaty od przedmiotowych czynności określiło rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. z 2004 r. Nr 229, poz. 2309), a konkretnie załącznik w pkt 13, który stanowił, że za sprawdzenie taksometru elektronicznego tylko w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe pobiera się opłatę w wysokości 20 zł. Z powyższego wynika, że zarzuty skarżącego, że czynności wykonane przez organ w niniejszej sprawie miały jedynie charakter techniczny i nie podlegały opłacie administracyjnej na podstawie przytoczonych wyżej przepisów prawa, są całkowicie chybione. Jeszcze raz należy podkreślić, że w ramach czynności wykonanych na wniosek skarżącego mieszczą się czynności sprawdzające taksometry oraz poświadczenie wykonania tych czynności dowodem ponownej legalizacji. Poświadczenie wykonania czynności sprawdzających dowodem legalizacji nie wymaga zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydania nowego dowodu legalizacji ponownej, a wystarczy jedynie, jak to zostało dokonane w tego rodzaju sprawach, dokonanie w istniejącym dowodzie legalizacyjnym odpowiedniego wpisu, który spełnia wymagania poświadczenia legalizacji, określonego w art. 4 pkt 13 ustawy Prawa o miarach. W rozpoznawanej sprawie wymierzono skarżącemu opłaty na podstawie art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, za wydanie dowodu legalizacji. Jak stwierdzono wyżej, dokonanie wpisu stwierdzającego przeprowadzenie ponownej legalizacji nawet wyłącznie w zakresie sprawdzenia taksometru elektronicznego tylko odnośnie zmiany opłat lub układu taryfy na nowe, uznać należy za równoznaczne z wydaniem poświadczenia legalizacji w rozumieniu art. 4 pkt 13 i art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach. Mając na uwadze przedstawione wyżej i prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne, nie można uwzględnić skargi kasacyjnej dotyczącej niezgodności rozstrzygnięć o wymierzeniu opłat opartych również na przepisach wykonawczych szeroko przytoczonych przez organ i Sąd I instancji z ustawą Prawo o miarach i przepisami Konstytucji RP. Przede wszystkim nie można zarzucić, że przepisy wykonawcze zostały wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej zawartej w ustawie Prawo o miarach, gdyż artykuł 24a ust. 4 tej ustawy upoważnił wyraźnie i szczegółowo właściwych ministrów do wydania przepisów wykonawczych w określonym zakresie wraz z wytycznymi, co do konkretnych treści aktu, a zatem zgodnie z przepisem art. 92 Konstytucji. Zarówno przepisy rozporządzeń Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 4, poz. 24) i z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29), które zostały wydane na podstawie art. 9a pkt 1 i 2 i art. 9 pkt 1–5 ustawy Prawo o miarach, nie zostały w tej sprawie naruszone, jak również cyt. już wyżej przepisy rozporządzenia Ministra Finansów o wysokości opłat za czynności urzędowe i nie stwierdzono niezgodności ich ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami Konstytucji RP. Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i pełny skontrolował zaskarżoną decyzję również w zakresie wykładni i właściwego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego zarówno ustawy Prawo o miarach, jak i powołanych wyżej rozporządzeń wykonawczych, a także należycie uzasadnił swoje stanowisko, dokonując egzegezy wszystkich zastosowanych w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Zatem nie mógł naruszyć przepisów art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadniając zaskarżony wyrok zgodnie z wymogami tego przepisu. Należy zauważyć, że Sąd I instancji co do zasady nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego, a kontrolę swoją opiera na materiale dowodowym zgromadzonym przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Na marginesie rozważań Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wyrażone przez niego stanowisko i poglądy w niniejszej sprawie zgodne są z dotychczasowym już ustalonym orzecznictwem NSA w tego rodzaju sprawach, o czym świadczą liczne zapadłe wyroki NSA i skład orzekający NSA w niniejszej sprawie nie znajduje podstaw od odstąpienia od dotychczasowej linii orzecznictwa. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.