VI SA/Wa 997/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2011 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej: Prezes GUM), decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm.), nazywanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania B. C. z dnia 21 grudnia 2010 r. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 15 października 2010 r. do Obwodowego Urzędu Miar w [...] wpłynął wniosek B. C. (nazywanego dalej "skarżącym") o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów w liczbie 20 sztuk. Wraz z wnioskiem złożono formularz ustalenia opłaty, której wysokość w kwocie 400 zł została ustalona na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie z 14 października 2004 r.". Skarżący zobowiązany był uiścić opłatę w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia 22 października 2010 r. W związku z tym, iż opłata nie została uiszczona we wskazanym terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441, z późn. zm.), rozporządzenia z 14 października 2004 r. określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400 zł wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji z dnia 6 grudnia 2010 r. w wysokości 0 zł. Pismem z dnia 21 grudnia 2010 r. skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu podał, że przedmiotem wniosku była prośba o przewzorcowanie taksometrów, które polega na zmianie układu taryf i opłat. Zdaniem skarżącego jest to czynność techniczna, którą mylnie zakwalifikowano do czynności legalizacyjnych w rozumieniu art. 4 pkt 8 i pkt 13 Prawa o miarach. Zdaniem organu podczas wykonywania legalizacji taksometru elektronicznego dochodzi do sprawdzenia, stwierdzenia oraz poświadczenia spełniania przez przyrząd pomiarowy wymagań metrologicznych i technicznych. W ocenie skarżącego, w przypadku rzeczywistej legalizacji dokonanej w wyniku zmiany układu taryf organ winien wydać nowe świadectwo legalizacji i wyznaczyć nową datę ważności. Natomiast w rozpatrywanej sprawie miało miejsce wpisanie nowego układu taryf na drugiej stronie ważnego świadectwa legalizacji, w tabeli dotyczącej układu taryf. Opisana czynność techniczna nie jest tożsama z wydaniem nowego świadectwa legalizacji ponownej, z którym wiąże się obowiązek uiszczenia opłaty. Skarżący stwierdził niekonstytucyjność przepisów rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie możliwości pobierania opłat za zmianę układu taryf lub opłat w związku z tym, że przewzorcowanie taksometru nie jest czynnością dokonywaną przez organ miar, mieszczącą się w katalogu czynności określonych w art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach. Nadto, skarżący podkreślił, że we wskazanej ustawie nie ma wyraźnej delegacji obligującej do uiszczania opłaty za zmianę układu taryf. Prawo do obciążania daninami publicznymi musi być zapisane w ustawie. Nie może być regulowane w akcie niższego rzędu, jakim jest rozporządzenie. Skoro ustawa nie przewiduje opłat za poświadczenie nowego układu taryf lub opłat w ważnym świadectwie legalizacji, decyzję organu podjętą w tym zakresie należy uznać za podjętą bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu odwołania skarżący odwołał się do dwóch wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08 oraz z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1109/09. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Prezes GUM utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy podlegają opłacie, przy czym art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach stanowi, że opłaty pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. W myśl art. 24a ust. 2 i 3 Prawa o miarach, wysokość należnych opłat ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek i uiszcza należność w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf na nowy została ustalona w wysokości 20 zł w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia z 14 października 2004 r. W związku z powyższym, zdaniem organu, skarżący zobowiązany był do zapłacenia 400 zł za wydanie 20 świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych, poświadczających legalizację ponowną w zakresie zmiany układu taryf na nowy, co zostało ustalone prawidłowo przez samego skarżącego na formularzu ustalenia opłaty za czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy z dnia 15 października 2010 r. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym, stwierdzono i poświadczono, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728), dalej: "rozporządzenie z 7 stycznia 2008 r." potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem nie były taksometry elektroniczne wprowadzone do obrotu po ocenie zgodności, lecz – zważywszy na rok produkcji - taksometry, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014), dalej: "rozporządzenie z 16 czerwca 2003 r.". Zatem, taksometry elektroniczne objęte zatwierdzeniem typu podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 Prawa o miarach i rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 4, poz. 24), dalej: "rozporządzenie 27 grudnia 2007 r.". Organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącym, że sprawdzenie taksometru w zakresie zmiany układu taryf jest tylko czynnością techniczną, do której dokonania nie jest wymagana obecność organów administracji oraz że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowe nie jest legalizacją, gdyż zgodnie z art. 8m ust. 4 Prawa o miarach, podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia, czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy wszystkie czynności legalizacji występują. Organ podkreślił również, że podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą ulec zmianie, a wtedy niemożliwa byłaby legalizacja ponowna taksometrów elektronicznych. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że nie spełniają wymagań, którym te taksometry podlegają, świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, ponieważ byłoby to niezgodne z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu z 16 czerwca 2003 r. Organ zauważył, iż rozporządzenie to wprawdzie utraciło moc prawną z dniem 1 stycznia 2008 r., ale wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie Prawa o miarach decyzje zatwierdzenia typu. Organ wskazał, że w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf. Odwołując się do § 18 i 19 rozporządzenia z 27 grudnia 2007 r. organ stwierdził, że z uregulowań tych jasno wynika, że sprawdzenie czy informacja o układzie taryf zawiera określone wartości wchodzących w zakres sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych, objętych zatwierdzeniem typu. Organ zaznaczył, że w celu dokonania zmiany opłat lub taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu. W następstwie czego pracownicy organu administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. Po stwierdzeniu, że taksometr spełnia wymagania, nowe wartości układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Następnie w celu dalszego prawidłowego posługiwania się taksometrem nakładane są cechy zabezpieczające. Wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z nowym układem taryf jest końcowym etapem legalizacji ponownej elektronicznego taksometru w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji. Dla organu jednoznaczne jest, że w świetle obowiązujących przepisów nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Istotny w zakresie zmiany w taksometrach elektronicznych układu taryf na nowy jest również art. 8n ust. 4 pkt 3 Prawa o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. Zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a) i b) rozporządzenia z 16 czerwca 2003 r., taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwiają, bez ich naruszenia, dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. W rozpatrywanej sprawie, w celu dokonania zmiany układu taryf na nowe nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło również poświadczenie dowodem legalizacji poprzez wpis w świadectwach legalizacji ponownej 20 taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania i wydanie takich dowodów legalizacji ponownej. Fakt ten został potwierdzony w 20 dokumentach "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika skarżącego. Odnośnie powołanego przez stronę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 581/08, organ podał, że wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 886/08. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1109/09 uznał skargę za zasadną, jednak nie dlatego, że sprawdzenie w zakresie zmiany układu taryf na nowy jest czynnością techniczną, która nie podlega opłacie, lecz dlatego, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w [...] określając wysokość opłat za sprawdzenie zmian układu taryf, działał w granicach i na podstawie przepisów prawa, stosując uwagę 1 do pkt 13 działu IV "Przyrządy do pomiaru długości i wielkości związanych" ww. załącznika do rozporządzenia z 14 października 2004 r. Dla zastosowania wspomnianego przepisu rozporządzenia nie miałaby znaczenia jego niespójność z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, w brzmieniu obowiązującym w dacie sprawdzenia zmian układu taryf, gdyż Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar obowiązany jest stosować przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania decyzji administracyjnej i nie jest upoważniony do badania ich konstytucyjności, jak też kwestionowania ich zgodności z ustawą, na podstawie której przepisy aktu wykonawczego zostały wydane. Pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] marca 2011 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności. Podtrzymał wcześniej wyrażone stanowisko, iż w sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która jest czynnością techniczną, a nie czynnością legalizacyjną. Zatem w świetle art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach, nie jest możliwe pobieranie opłat za sprawdzenie taksometru w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowe. Skarżący zaprzeczył opinii organu, iż przy sprawdzaniu w zakresie zmiany układu taryf na nowe wykonywane są wszystkie czynności, jakie towarzyszą legalizacji z powołaniem się na treść art. 8m ust. 4 Prawa o miarach. Podkreślił także, że zmiana układu opłat nie jest czynnością metrologiczną, o czym świadczy jednoznacznie rozporządzenie z 27 grudnia 2007r. Wskazał, że w rozporządzeniu wyróżniono trzy rodzaje legalizacji, wśród których nie wymieniono zmiany układu taryf. Odwołując się do treści § 15 rozporządzenia z 27 grudnia 2007 r., skarżący podkreślił, iż nie można uznać, że czynność legalizacji ponownej może być zrealizowana jedynie poprzez wykonanie czynności z § 15 pkt 1, tj. oględzin zewnętrznych, pomijając wykonanie pozostałych czynności określonych w § 15 pkt 2 i 3 i odwrotnie, albo też w innych zestawieniach. Zdaniem strony, o tym, że czynności przewzorcowania układu taryf nie obejmują pełnego zakresu czynności, które są konieczne do wykonania podczas legalizacji ponownej świadczy liczba możliwych ich wykonań. W ocenie skarżącego, powołanie się na zapis art. 8n ust 4 pkt 3 Prawa o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku zniszczenia cechy legalizacyjnej lub cechy zabezpieczającej, wydaje się chybione z uwagi na to, że zniszczenie cechy legalizacyjnej, na co wprost wskazuje przywołany zapis, dotyczy takiego uszkodzenia cechy, która skutkuje utratą jej ważności i tak jak to wywiedziono wcześniej, ważność legalizacji powinna zostać przedłużona o kolejne 25 miesięcy, po uprzednio wykonanych sprawdzeniach z zakresu określonego w rozporządzeniu. Tymczasem w przedmiotowych sprawach dotyczących zmiany układu opłat, co sam przyznał organ, świadectwo legalizacji nie traci swojej ważności. Zatem, jeśli nawet cechy zabezpieczające są wyjmowane przez uprawnione osoby, to czynność wymiany cechy zabezpieczającej pod nadzorem urzędnika, nie może być utożsamiana z jej zniszczeniem poprzez interwencję zewnętrzną, tj. poprzez osobę do tego nieuprawnioną. Skarżący podkreślił, że w produkowanych przez niego taksometrach [...] układ taryf może być zmieniony bez naruszenia cech zabezpieczających, co powoduje brak możliwości zmiany innych parametrów, w tym metrologicznych taksometru. W taksometrach [...], zmiany układu taryf dokonuje się za pośrednictwem interfejsu przez złącze wykorzystywane do transmisji danych między taksometrem i kasą fiskalną, przenosząc dane definiujące układ taryf z przyrządu pomiarowego (układu programującego) o nazwie [...]do rejestrów pamięci taksometru. Skarżący podkreślił, że [...] umożliwia zmianę układu taryf w taksometrze bez zdejmowania zabezpieczeń nakładanych po legalizacji, chroniących dostęp do wnętrza taksometru i elementów regulacyjnych, wykorzystując do tego zabezpieczone elektronicznie złącze normalnie używane do komunikacji taksometru z kasą rejestrującą. Przyrząd ten jest dopuszczony przez Główny Urząd Miar do stosowania w serwisach taksometrów. [...] jest używany przez Urzędy Miar w procesie legalizacji taksometrów oraz autoryzowane zakłady serwisowe do kontroli parametrów, kalibracji taksometrów po naprawach i do zmiany układu taryf. Zmiana układu taryf polegająca na wprowadzeniu do rejestrów pamięci taksometru danych definiujących układ taryf nie jest ingerencją w jego oprogramowanie i nie ma wpływu na właściwości metrologiczne taksometru, ponieważ taksometr powinien zachować parametry metrologiczne dla dowolnej zastosowanej taryfy. Nie występuje również konieczność zdejmowania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Skarżący zauważył również, że nie istnieje obowiązek wpisywania danych dotyczących zmiany tabeli opłat do świadectwa legalizacji dla taksometrów, które podlegają ocenie zgodności, a nie zatwierdzenia typu, jak to ma miejsce w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezes GUM wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i przedstawioną w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., określające wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 400 zł. Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar została wydana w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej, mimo iż skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów (20 sztuk) wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy. Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...], ustalająca wysokość zobowiązania skarżącego w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymana następnie w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Miar zapadła na podstawie art. 21 § 4 w zw. z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.); art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 Prawa o miarach, rozporządzenia z 14 października 2004 r. Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13 w zw. z pkt 8 Prawa o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Dowodem legalizacji, w rozumieniu art. 4 pkt 20 tej ustawy jest świadectwo legalizacji lub cecha legalizacji umieszczana na przyrządzie pomiarowym, poświadczające dokonanie legalizacji. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej, jednostkowej lub ponownej. Dotyczy powyższe także taksometrów na mocy art. 8 ust. 1 pkt 4 i ust. 6 Prawa o miarach oraz § 6 pkt 8 i § 7 pkt 14 rozporządzenia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie rodzajów przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej oraz zakresu tej kontroli. Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ wynika, iż wniosek, który złożył skarżący do organu administracji miar dotyczył przyrządów pomiarowych – taksometrów elektronicznych już użytkowanych i posiadających legalizację. Do tego omawiane taksometry zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o ich legalizację ponowną. W aktach administracyjnych znajduje się wniosek skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularze uiszczenia opłaty. Należy zauważyć, że z mocy art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1834) decyzje zatwierdzenia typu dotyczące przyrządów pomiarowych podlegających od dnia 7 stycznia 2007 r. ocenie zgodności wydane przed tym dniem na podstawie ustawy - Prawo o miarach uznano za ważne do dnia upływu okresów ich ważności. Na mocy decyzji Nr [...] Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] marca 1996 r., zmienionej decyzją Nr [...] tego samego organu z dnia [...] grudnia 2003 r. przedłużono termin wprowadzania taksometrów [...] do obrotu lub użytkowania na dalszy okres 10 lat (kopie decyzji w aktach adm.). Wobec tego wskazane taksometry elektroniczne powinny spełniać wymagania metrologiczne wymienione w rozporządzeniu z 16 czerwca 2003 r. oraz w rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r. Rozporządzenie z 16 czerwca 2003 r. zawierało w § 2 pkt 1 definicję taksometru elektronicznego jako elektronicznego przyrządu pomiarowego, który służy do obliczania, według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki. Zatem układ taryf był istotną cechą, co potwierdzały dalsze uregulowania tego aktu. Z kolei w rozporządzeniu z 27 grudnia 2007 r. nie ma definicji taksometru elektronicznego. Jednakże z jego uregulowań: § 6 pkt 2, § 8, § 10, rozdziału 3 dotyczącego szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas legalizacji pierwotnej i legalizacji ponownej taksometrów objętych zatwierdzeniem typu wynika, że taryfa (jej parametry) należy do charakterystyk metrologicznych zawsze podlegających sprawdzeniu co do zgodności z wymaganiami w rozumieniu art. 4 pkt 8 Prawa o miarach. Jednocześnie należy zauważyć, że definicję taksometru zawiera załącznik MI-007 do dyrektywy 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych (Dz. U. UE.L.135. s.1 późn. zm.). Według tego aktu taksometr jest urządzeniem, które współpracując z nadajnikiem sygnału, tworzy przyrząd pomiarowy. Mierzy on czas trwania oraz oblicza długość drogi na podstawie sygnału dostarczanego przez nadajnik sygnału długości drogi. Dodatkowo urządzenie to oblicza i wyświetla opłatę należną za kurs na podstawie obliczonej długości drogi lub zmierzonego czasu trwania kursu. Wśród wymagań konstrukcyjnych taksometru wskazuje możliwość obliczania długości drogi i mierzenia czasu trwania kursu. Taksometr powinien także zapewniać przekazywanie, przez właściwie zabezpieczony interfejs (lub interfejsy) następujących danych: informacji o położeniu pracy: WOLNY, TARYFA lub KASA, danych liczników sumujących zgodnie z pkt 15.1, informacji ogólnych: stałej nadajnika sygnału długości drogi, daty nałożenia zabezpieczeń, identyfikatora taksówki, czasu rzeczywistego, danych identyfikujących taryfę, informacji o opłacie za kurs: opłacie całkowitej, opłacie, obliczeniu opłaty, opłacie dodatkowej, dacie kursu, czasie początkowym i końcowym kursu, przebytej długości drogi, informacji o taryfie (taryfach): parametry taryfy (lub taryf). Zatem i z powołanych przepisów wynika, że dane dotyczące układu taryf są koniecznym elementem konstrukcyjnym taksometru. Wskutek sprawdzeń dokonywanych po zainstalowaniu, taksometr powinien zapewniać możliwość oddzielnego sprawdzenia dokładności pomiaru czasu, długości przebytej drogi oraz dokładności wykonywanych obliczeń. Omawiana dyrektywa została wdrożona przez cytowaną wyżej ustawę z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Obowiązek taki nałożył art. 21 tejże dyrektywy. Zatem w razie wątpliwości co do rozumienia pojęć ustawowych należy posłużyć się uregulowaniami tej dyrektywy, szczególnie w sprawach wyraźnie w niej unormowanych, a budzących wątpliwości na gruncie wewnętrznych przepisów. Z powyższych uregulowań wynika, że układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji, w myśl art. 8m ust. 1 Prawa o miarach. W przypadku zaś stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, że przyrząd ten spełnia wymagania, poświadcza się dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpiecza, jeżeli to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Przepis ten doprecyzowuje § 21 ust. 1 rozporządzenia z 7 stycznia 2008 r. stanowiący, że organ administracji miar albo podmiot upoważniony na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego i stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi poświadcza dokonanie legalizacji poprzez: wydanie świadectwa legalizacji lub umieszczenie na przyrządzie cechy legalizacji. Zatem efektem legalizacji nie musi być wydanie nowego świadectwa legalizacji, jak twierdzi skarżący. W przypadku zmiany układu taryf, co rozporządzenie z 7 stycznia 2008 r. traktuje jako legalizację ponowną nie jest wydawane nowe świadectwo, tylko dokonywane są wpisy w dotychczasowym świadectwie (vide załącznik nr 7 pkt 2 do tego rozporządzenia) oraz umieszczane na przyrządzie cechy legalizacyjne zgodnie z § 24 tego rozporządzenia. Zatem, w świetle wyżej powołanych uregulowań zmiany układu taryf nie można traktować jako czynności technicznej, jak twierdzi skarżący. Należy ją kwalifikować jako dokonywaną w ramach legalizacji ponownej. W tej sytuacji z mocy art. 22 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prawa o miarach zmiana układu taryf podlega opłacie ustalonej na podstawie rozporządzenia z 14 października 2004 r. Skoro czynność zmiany układu taryf należy traktować jako legalizację ponowną, to nie można podzielić poglądu skarżącego, że w omawianym rozporządzeniu z 14 października 2004 r. został przekroczony zakres delegacji ustawowej i wprowadzone opłaty za czynności nie zaklasyfikowane przez ustawodawcę do czynności legalizacji. W rozporządzeniu z 14 października 2004 r. ustawodawca nie uregulował zasad pobierania opłat za czynności związane z legalizacją taksometrów, ale opierając się na wyraźnych wytycznych ustawowych, określił jedynie wysokość opłat za czynności uregulowane w Prawie o miarach. Mając powyższe na uwadze brak było jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia skargi przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji bądź jej uchylenie. Na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.