II GSK 69/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha (spr.), Sędziowie NSA Edward Kierejczyk, Andrzej Kuba, Protokolant Agnieszka Romaniuk, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Będzin od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 1777/04 w sprawie ze skargi Gminy Będzin na odmowę zmiany przez Ministra Finansów rocznej kwoty części równoważącej subwencję ogólną dla Miasta Będzina zawartej w piśmie nr ST3-4802-282/2004/8241 z dnia 30 lipca 2004 r. oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 grudnia 2004 r. o sygnaturze III SA/Wa 1777/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Gminy Miejskiej Będzin na odmowę zmiany przez Ministra Finansów rocznej kwoty części równoważącej subwencję ogólną dla Miasta Będzina zawartą w piśmie nr ST3-4802-282/2004/8241 z dnia 30 lipca 2004 r. Sąd przyjął, że wniesienie skargi na powyższe pismo należało uznać za niedopuszczalne w związku z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawą oceny jest to, że od pierwszego pisma w tej sprawie z 16 lutego 2004 r. (doręczonego w dniu 20 lutego 2004 r.) informującego o wysokości rocznych kwot części subwencji ogólnej wymienionej w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 203, poz. 1966) nie wezwano właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w przewidzianym terminie. Chodzi o to, że Gmina nie dokonała tej niezbędnej czynności. Pismo zaś Gminy z dnia 8 marca 2004 r. zostało złożone z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W skardze kasacyjnej Gmina Będzin zaskarżyła powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie prawa procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz (w tym zastępstwa procesowego) według norm przepisanych od strony przeciwnej. Powołując się na prawo procesowe, zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej przez Sąd I instancji ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu podała, że pismo z dnia 16 lutego 2004 r. jest tylko informacyjnym. Nie zawiera pouczenia o dopuszczalności drogi sądowej. Nie jest zatem czynnością podlegającą zaskarżeniu. Pismo zaś z 30 lipca 2004 r. posiada taki charakter, skoro odmówiono wykonania żądania. Skarżąca wyczerpała wymagany tryb do zaskarżenia i nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania. Przepis art. 183 § 1 powołanej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania. Skarżąca powołując naruszenie prawa procesowego w istocie zarzut sprowadziła do oceny, że wyczerpała wymagany tryb do zaskarżenia i nie zachodziły podstawy do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, o czym mowa w art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powyższej ustawy – skarga podlega odrzuceniu, o ile nie został wyczerpany tryb postępowania, o którym mowa w art. 52 § 1-4 tej ustawy. Do niniejszego postępowania zastosowanie ma tryb określony w § 3, skoro przedmiotem skargi była czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy. Chodzi o to, że przed wniesieniem skargi należało uprzednio wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Nie można przyjąć wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, że tryb ten został wyczerpany. Przedmiotem skargi (co wyraźnie podkreślono) była czynność Ministra Finansów z dnia 30 lipca 2004 r. (o nr ST3-4802-282/2004/8241) podjęta w oparciu o art. 33 ust. 1 pkt 2 oraz art. 100 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 203, poz. 1966). Zawierała także prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi. Skarżąca przed wniesieniem skargi wymogu, o którym stanowi art. 52 § 3 ustawy nie spełniła, skoro za pośrednictwem Ministra Finansów bezpośrednio złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 27 sierpnia 2004 r. Dowodzi o tym także data stempla pocztowego. Powyższe wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentacji Sądu I instancji co do oceny w powyższym zakresie pisma Ministra Finansów z dnia 16 lutego 2004 r. jako czynności podlegającej zaskarżeniu. Świadczy o tym fakt, że przedmiotem skargi do Sądu I instancji nie była czynność tego organu z dnia 16 lutego 2004 r., lecz z 30 lipca 2004 r. Konsekwencją tego jest to, że wywody skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie i podlegała oddaleniu, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia. Z powyższych powodów zastosowanie ma art. 184 ustawy wyżej powołanej – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.