II GSK 872/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska Sędziowie NSA Andrzej Kuba del. WSA Piotr Pietrasz (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2201/09 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. D. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2201/09, oddalił skargę A. D. – P. W. "L." (zwana dalej: Skarżącą) na decyzję Głównego Inspektora Drogowego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. W trakcie kontroli drogowej pojazdu marki Daimler-Benz o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu 20 sierpnia 2007 r. w miejscowości O. na parkingu H. M. P., ustalono, że kierowca – H. N., zatrudniony w przedsiębiorstwie Skarżącej, wykonywał transport drogowy osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu co do wyznaczonych przystanków. Kierujący wykonywał regularny przewóz osób na trasie O.-O., zatrzymując się w miejscowości O. na dwóch przystankach, w tym dodatkowo na przystanku przy ul. P. Ś., choć nie miał do tego uprawnień. Powyższe potwierdzono protokołem kontroli nr [...] z dnia 20 sierpnia 2007 r. [... Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] października 2007 r., na podstawie art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 3000 zł za ww. naruszenie. W wyniku złożonego odwołania, organ II instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 720/08 uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd wskazał, że należy w sposób jednoznaczny dokonać oceny przesłanych przez stronę dokumentów oraz argumentacji strony przez pryzmat przepisów ustawy o transporcie drogowym, dotyczących uzgadniania przebiegu linii komunikacyjnej. Ponadto Sąd stwierdził, że nie ustalono kiedy zostało wszczęte postępowanie o wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów drogowych, zakończone wydaniem zezwolenia obejmującego sporny przystanek. Nadto organ, ponownie rozpoznając sprawę, powinien wyjaśnić, jakie znaczenie w rozpatrywanej sprawie miała zgoda Burmistrza Gminy O., wydana przed dniem kontroli, na bezpłatne korzystanie przez Skarżącą z przystanku przy ul. P. Ś. oraz konieczność zmiany lokalizacji postoju, o którym mowa w piśmie z dnia 27 lipca 2007 r. przedłożonym przed organem I instancji. Jednocześnie Sąd wskazał, że organ I instancji ma obowiązek rozpatrzenia sprawy pod kątem art. 20a ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że warunków określonych w zezwoleniu nie stosuje się w przypadku wystąpienia okoliczności niezależnych od przedsiębiorcy uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z zezwoleniem. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ponownie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących wyznaczonych przystanków. Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji - decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W opinii organu odwoławczego argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Jego zdaniem, w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które zmuszałyby Skarżącą do korzystania z dodatkowego przystanku w miejscowości O. W tym stanie rzeczy nie ma możliwości wyłączenia na podstawie art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym odpowiedzialności strony za stwierdzone w czasie kontroli naruszenia. Zdaniem organu II instancji, korzystanie przez Skarżącą z przystanku przy ul. P. Ś. miało charakter stałej praktyki i nie było spowodowane żadną z okoliczności, o których mowa w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Nie może zatem mieć zastosowania wyjątek przewidziany w tym przepisie. Zdaniem organu, okoliczności, o których mowa w wyżej cytowanym art. 20a ustawy o transporcie drogowym, odnoszą się do sytuacji, w której nie można się zatrzymywać na dotychczasowym przystanku. W rozpatrywanej sprawie organ wskazał, że Skarżąca zatrzymała się w miejscowości O. na przystanku wyszczególnionym w rozkładzie jazdy (O. – P.), jak i dodatkowo na innym przystanku (przy ul. P. Ś.). Zdaniem organu, fakt remontu stanowiłby zatem przesłankę do zastosowania w stwierdzonym stanie faktycznym art. 20a ustawy o transporcie drogowym w przypadku np. zmiany trasy przejazdu czy niemożności korzystania z przystanku wymienionego w rozkładzie jazdy. Strona korzystała jednak w dniu kontroli bez przeszkód z przystanku określonego w zezwoleniu jako Ozimek (P.). Nie budzi natomiast wątpliwości organu, że strona zatrzymała się w dniu kontroli również na drugim przystanku w miejscowości O., mimo iż zgodnie z udzielonym zezwoleniem nie miała do tego prawa. Fakt remontu nawierzchni nie miał zatem istotnego znaczenia w sytuacji, gdy strona zatrzymywała się dodatkowo na przystanku nie wyszczególnionym w rozkładzie jazdy. W ocenie organu, Skarżąca bezzasadnie uznała, że do wykorzystywania przy wykonywaniu przewozu przystanku przy ul. P. Ś. wystarczająca jest zgoda Burmistrza O., którą uzyskała w dniu 13 lutego 2007 r. Wskazano, że zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym zgoda taka stanowi jedynie jeden z załączników do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym. Sama w sobie zaś nie uprawnia do korzystania z przystanku. Zdaniem organu, realizowanie przez stronę przewozu niezgodnie z zezwoleniem nie było również wynikiem nadzwyczajnych okoliczności lub zdarzeń, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie nakłada się kary pieniężnej na przedsiębiorcę, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Takim zdarzeniem nie można uznać - zdaniem organu - podnoszone przez stronę okoliczności np. możliwe straty finansowe związane ze sprzedanymi już pasażerom biletami miesięcznymi. Podkreślono, że w sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, które zmuszałyby Skarżącą do korzystania z dodatkowego przystanku w miejscowości O. Organ uznał, że pozbawiony jest podstaw zarzut niezastosowania się przez organ I instancji do zaleceń organu II instancji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Wskazano, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił datę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia stronie nowego zezwolenia uwzględniającego zmianę w postaci ujęcia w rozkładzie jazdy przystanku przy ul. P. Ś. oraz wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, którymi kierował się przy kwalifikacji prawnej stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Celom powyższym służyły również zapytania, z którymi organ I instancji występował do właściwych organów samorządowych, a co - jak cytuje organ - miało zdaniem Skarżącej "zaciemniać" obraz sprawy. Na ww. decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. w wyroku z dnia VI SA/Wa 2201/09 z dnia 25 marca 2010 r., oddalając skargę na powyższą decyzję, stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Zdaniem Sądu, bezsporny w sprawie pozostaje fakt, że w dniu kontroli, tj. 20 sierpnia 2007 r., Skarżąca nie dysponowała dokumentem uprawniającym do zatrzymywania się na przystanku przy ul. P. Ś. w O. w trakcie realizowania przewozu na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii O. - O. Na przedmiotowym przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, co stanowi naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Uprawnienie do korzystania w trakcie wykonywania przewozu z przystanku przy ul. P. Ś. w O. Skarżąca uzyskała dopiero w dniu 12 października 2007 r., tj. z dniem udzielenia stronie przez Prezydenta Miasta O. zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej O. (ul. A. K.) – O. (P.). W rozkładzie jazdy, stanowiącym załącznik do ww. zezwolenia, zostały wymienione następujące przystanki w miejscowości O.: ul. P. Ś. (na żądanie) oraz P. Postępowanie administracyjne, w wyniku którego odwołującej udzielono zezwolenia nr [...], zostało wszczęte na jej wniosek z dnia 12 września 2007 r. (data wpływu do Prezydenta Miasta O. w dniu 18 września 2007 r.). Przyczyną odstąpienia przez Skarżącą w dniu kontroli, tj. w dniu 20 sierpnia 2007 r., od wyznaczonych w zezwoleniu przystanków nie były jednak okoliczności niezależne od przewoźnika, wymienione w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, do których zasadniczą wagę przywiązuje strona i organ I instancji. Zgodnie z tym przepisem warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Zdaniem Sądu, realizowanie przez stronę przewozu niezgodnie z zezwoleniem nie było również wynikiem nadzwyczajnych okoliczności lub zdarzeń, o których mowa w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Pozbawiony podstaw, w ocenie Sądu, był zarzut niezastosowania się przez organ I instancji do zaleceń organu II instancji oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Organ I instancji ustalił datę wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia stronie nowego zezwolenia uwzględniającego zmianę w postaci ujęcia w rozkładzie jazdy przystanku przy ul. P. Ś. oraz wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanki, którymi kierował się przy kwalifikacji prawnej stwierdzonego w sprawie stanu faktycznego. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ramach podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., strona zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 2.2. lit. 3 załącznika do ww. ustawy w zw. z art. 93 ust. 7 oraz art. 20a ust. 1 ww. ustawy, polegające na przyjęciu, że zdarzenie zatrzymania się na przystanku O., ul. P. Ś., stanowiło wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w zakresie dotyczącym wyznaczonych przystanków, przy jednoczesnym nie zastosowaniu art. 93 ust. 7 lub art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji w której przepisy te należało zastosować, a także na wadliwym przyjęciu przez Sąd, iż nałożenie kary pieniężnej za przedmiotowe zdarzenie nie stanowi naruszenia ww. ustawy. Ponadto strona zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, polegającą na wadliwym przyjęciu, iż na przedmiotowym przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, co w ocenie Sądu stanowi naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy z dowodów zgromadzonych przez organ I lub II instancji w sprawie w rzeczywistości nie wynika okoliczność, jakoby na przystanku nie był udostępniony, do publicznej wiadomości rozkład jazdy, a takie ustalenie Sądu, zdaniem skarżącej, jest bezpodstawne i przedwczesne. W uzasadnieniu strona przedstawiła argumenty na poparcie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Artykuł 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., wskazuje możliwy zakres podstaw zaskarżenia skargą kasacyjną orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza przy tym niewłaściwe odczytanie treści zastosowanego przepisu, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie zaś dotyczy prawidłowości odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można natomiast skutecznie podważać ustaleń faktycznych, co też czynił, między innymi, Autor skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Przypomnieć też należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji kontrolowany może być tylko i wyłącznie pod kątem ustalenia czy jest on wadliwy w zakresie objętym zarzutami wyartykułowanymi w skardze kasacyjnej - poza przypadkami nieważności postępowania, której w niniejszej sprawie nie dopatrzono się. Mając powyższe na uwadze, skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że podstawy, na których oparto skargę kasacyjną, nie mają usprawiedliwienia. Skargę oparto zasadniczo na dwóch podstawach, przy czym obydwie dotyczyły naruszenia prawa materialnego. Pierwsza wiązała się naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie określonych przepisów, a mianowicie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ustawy (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz lp. 2.2. pkt 3 załącznika do ww. ustawy w zw. z art. 93 ust. 7 oraz art. 20 a ust. 1 ww. ustawy, co miało polegać na przyjęciu, że zdarzenie zatrzymania się na przystanku Ozimek, ul. P. Ś., stanowiło wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w zakresie dotyczącym wyznaczonych przystanków, przy jednoczesnym nie zastosowaniu art. 93 ust. 7 lub art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji w której przepisy te należało zastosować, a także na wadliwym przyjęciu przez Sąd, iż nałożenie kary pieniężnej za przedmiotowe zdarzenie nie stanowi naruszenia ww. ustawy. Druga podstawa wiązała się z zarzutem błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, polegającym na wadliwym przyjęciu, iż na przedmiotowym przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, co w ocenie Sądu stanowi naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy z dowodów zgromadzonych przez organ I lub II instancji w sprawie w rzeczywistości nie wynika okoliczność, jakoby na przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, a takie ustalenie Sądu, zdaniem skarżącej, jest bezpodstawne i przedwczesne. Niewątpliwie art. 92 ust. 1 powołanej ustawy wyraża zasadę, według której podlega karze pieniężnej wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, w razie naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy lub przepisów w nim wymienionych. Nie jest przy tym kwestionowane w sprawie, że do obowiązków - których naruszenie skutkuje zastosowaniem ww. sankcji - należy wykonywanie przewozu zgodnie z zezwoleniem (przewidzianym art. 18 ustawy), określającym m.in. przebieg trasy przewozu (art. 20 ust. 1 pkt. 2) i zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy, stanowiącym załącznik do zezwolenia (art. 20 ust. 1a). Objęty zarzutami skargi kasacyjnej art. 20a ust. 1 omawianej ustawy stanowi przy tym, że warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Z kolei zgodnie z postanowieniami art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym przepisów ust. 1-3 (regulujących zasady nakładania na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem kary pieniężnej, w drodze decyzji administracyjnej) nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W świetle powyższego przyjąć należy, iż regulacją zawartą w art. 20a ust. 1 ustawodawca wprowadził odstępstwo od wymogu wykonywania przewozu zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu. Natomiast postanowienia art. 93 ust. 7 przewidują przesłanki negatywne nałożenia sankcji administracyjnej w związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zauważyć jednak należy, że w skardze kasacyjnej jej Autor nie zakwestionował skutecznie stanu faktycznego ustalonego i akceptowanego przez Sąd pierwszej instancji. Jest to prostą konsekwencją braku oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów prawa procesowego. Dlatego też przy niekwestionowanym stanie faktycznym należy wyrazić stanowisko, iż niezasadny jest zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 2.2. pkt 3 załącznika do ww. ustawy w zw. z art. 93 ust. 7 oraz art. 20a ust. 1 ww. ustawy, co miało polegać na przyjęciu, że zdarzenie zatrzymania się na przystanku O., ul. P. Ś., stanowiło wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu w zakresie dotyczącym wyznaczonych przystanków. Otóż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dniu kontroli, tj. 20 sierpnia 2007 r., Skarżąca nie dysponowała dokumentem uprawniającym do zatrzymywania się na przystanku przy ul. P. Ś. w O. w trakcie realizowania przewozu na podstawie zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii O. - O. Ponadto na tym przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, co stanowi naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym. Uprawnienie do korzystania w trakcie wykonywania przewozu z przystanku przy ul. P. Ś. w O. Skarżąca uzyskała dopiero w dniu 12 października 2007 r., tj. z dniem udzielenia stronie przez Prezydenta Miasta O. zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej O. (ul. A. K.) – O. (P.). Korzystanie przez Skarżącą z przystanku przy ul. P. Ś. nie było spowodowane żadną z okoliczności, o których mowa w art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W rozpatrywanej sprawie organy administracyjne, a za nimi Sąd pierwszej instancji, wskazały, że Skarżąca zatrzymała się w miejscowości O. na przystanku wyszczególnionym w rozkładzie jazdy (O. – P.) oraz dodatkowo – co należy szczególnie podkreślić - na innym przystanku (przy ul. P. Ś.), który jednak nie był ujęty w posiadanych przez Skarżąca warunkach zezwolenia. Uwzględniając powyższe okoliczności, należy zająć stanowisko, że zasadnie organy administracyjne w niniejszej sprawie zastosowały art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 2.2. pkt 3 załącznika do ww. ustawy oraz odmówiły zastosowania art. 93 ust. 7 oraz art. 20a ust. 1 ww. ustawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, polegającym na wadliwym przyjęciu, iż na przedmiotowym przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, co w ocenie Sądu pierwszej instancji stanowi naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy z dowodów zgromadzonych przez organ I lub II instancji w sprawie w rzeczywistości nie wynika okoliczność jakoby na przystanku nie był udostępniony do publicznej wiadomości rozkład jazdy, wskazać należy, że tak skonstruowany zarzut w istocie jest skierowany przeciwko ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu. Przyjęcie bowiem przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie niesporny jest fakt nieudostępnienia do publicznej wiadomości rozkładu jazdy, nie jest wynikiem wadliwej wykładni lub wadliwego zastosowania prawa materialnego, lecz jest kwestią ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ustalenie faktu w stosowaniu prawa oznacza bowiem ujęcie udowodnionego faktu w języku stosowanej normy. Przez przyjęcie określonej oceny stwierdzonego faktu ustalony zostaje stan faktyczny sprawy - od którego z kolei zależy możliwość dokonania subsumcji. Ocena stwierdzonego faktu nie może być zatem utożsamiana z wykładnią lub też zastosowaniem prawa materialnego - jak już wskazano na wstępie rozważań - nie może być zwalczana zarzutem naruszenia prawa materialnego czy to przez błędną jego wykładnię, czy też przez niewłaściwe jego zastosowanie (niezastosowanie). Tym samym skoro w rozpoznawanej sprawie w podstawach skargi kasacyjnej nie zawarto zarzutów naruszenia stosownych przepisów postępowania sądowego, to prawidłowość ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji przy wyrokowaniu - wobec zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej - nie może być przedmiotem kasacyjnej kontroli. Ustalony i niepodważony w sposób skuteczny stan faktyczny sprawy - wbrew sformułowanym zarzutom - uzasadniał zastosowanie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 2.2. pkt 3 załącznika do ww. ustawy. Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 184 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a w związku z art. 209 p.p.s.a.