II GZ 1049/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2152/15 w sprawie ze skargi G.W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 29 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2152/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony osób i mienia. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że w odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z dnia 25 sierpnia 2015 r., którym wezwano skarżącego do uzupełnienia braku skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 5000 złotych, w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postępowanie dotyczące powyższego wniosku zakończyło się wydaniem postanowienia przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 316/16, którym to postanowieniem Sąd oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu I instancji odmawiające przyznania mu prawa pomocy. Wobec powyższego, skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 czerwca 2016 r. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z 25 sierpnia 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni, pod rygorem odrzuceniem skargi. Skarżący odebrał to wezwanie w dniu 20 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę wskazał na treść art. 220 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3 cytowanego przepisu). Sąd I instancji stwierdził, że skarżący zarządzeniem z dnia 10 czerwca 2016 r. - doręczonym mu w dniu 20 czerwca 2016 r., został wezwany do uiszczenia wpisu, zatem był on obowiązany uiścić ww. wpis w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego pierwszym dniem był 21 czerwca 2016 r., a ostatnim 27 czerwca 2016 r. Z uwagi na niuiszczenie wpisu od skargi w zakreślonym terminie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył G. W. Podniósł, że Sąd I instancji nie ustalił wszystkich okoliczności związanych z jego sprawą, nie sprawdził czy posiada on zaległości w spłatach kredytu, płacenia alimentów. Wskazał, że nadal nie jest w stanie ponieść dodatkowych kosztów, a stan jego zdrowia w chwili obecnej się pogorszył i niezbędne są większe środki finansowe na leczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Zasadą jest zatem obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma. Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy p.p.s.a. i są to podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 i następne p.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnoszący zażalenie nie jest zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych, czy to na podstawie przepisów ustawy p.p.s.a. czy też na podstawie orzeczenia sądu. Postępowanie dotyczące wniosku o przyznanie prawa pomocy, zakończyło się bowiem oddaleniem tego wniosku. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02). Wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania, przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest postanowienie Sądu I instancji, którym odrzucił on skargę, z powodu nieuzupełnienia braku skargi w zakreślonym terminie. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie bada okoliczności, podniesionych w zażaleniu, dotyczących przyznania prawa pomocy. Okoliczności te były przedmiotem badania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Strona ma prawo do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na każdym etapie postępowania, także w wyniku zmiany swojej sytuacji materialnej, jednakże kolejny wniosek nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez Sąd terminie. Zatem, skoro w terminie zakreślonym w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału VI z dnia 10 czerwca 2016 r. (pismo z dnia 16 czerwca 2016 r.), skarżący nie uiścił wpisu od skargi, Sąd I instancji zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. prawidłowo skargę tę odrzucił. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.