II GZ 109/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1296/09 w zakresie sprostowania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 18 grudnia 2009 r. oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 23 października 2009 r. w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 1296/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku - sprostował oczywistą omyłkę pisarską w części opisowej postanowienia WSA w K. z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1296/09, oraz postanowienia z dnia 23 października 2009 r. poprzez zastąpienie daty decyzji "2 lutego 2009 r." datą prawidłową tj. "[...] lipca 2009 r.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. B., żądając jego uchylenia oraz poprzedzających je postanowień z dnia 18 grudnia 2009 r. i 23 października 2009 r. z uwagi na nieważność postępowań. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, iż przedmiotem postępowania WSA w K. była decyzja z 2 lutego 2009 r., która nie dotyczyła skarżącego i nie była tożsama z decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym w doktrynie podkreśla się, że chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność zaś lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (por. wyrok SN z 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16), oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (por. post. NSA z 12 października 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1082/98). Sprostowanie wyroku nie jest ograniczone żadnym terminem, można więc go dokonać w każdym czasie, a więc także po uprawomocnieniu się wyroku. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. sprostował oczywistą omyłkę dostrzeżoną w części opisowej postanowienia WSA w K. z dnia 18 grudnia 2009 r. oraz postanowienia z dnia 23 października 2009 r. polegających na błędnym oznaczeniu daty zaskarżonej decyzji. Oczywistość omyłki wynika z faktu, iż w powyższych postanowieniach prawidłowo wskazano numer zaskarżonej decyzji, jej przedmiot oraz organ który ją wydał. Dostrzeżony błąd wystąpił zatem wbrew zamierzeniu Sądu, zaś jego sprostowanie nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zmiany, jakich dokonał Sąd I instancji stanowią sprostowanie oczywistej omyłki, czy błędu pisarskiego. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.