II GZ 111/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 lutego 2024 r. sygn. akt II SA/Ol 1055/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie. I Postanowieniem z dnia 13 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1055/23, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") odmówił M. K. (dalej jako: "skarżąca") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podkreślił, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu skarżąca nie powołała żadnej konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na istnienie przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez nią decyzji. Ponadto jak zauważył WSA w Olsztynie, skarżąca do swojego wniosku nie załączyła żadnych dokumentów, które wskazywałyby, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby się wiązać dla niej ze stratami. We wniosku nie zostały przedstawione żadne argumenty ani dowody na jego poparcie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że potencjalna możliwość wystąpienia trudności u skarżącej nie jest wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie konieczne jest zastosowanie instytucji tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] września 2023 r. II Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, która zaskarżając je w całości. Skarżąca wniosła o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania decyzji będącej przedmiotem postępowania o sygn. akt II SA/Ol 1055/23, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów: 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez: 1. jego błędną subsumpcję w niniejszym stanie sprawy i uznanie, że wykonanie nałożonej niesłusznie kary nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków u skarżącej, w sytuacji gdy w obecnym stanie finansowym skarżącej kara w wysokości nałożonej decyzją jest niemożliwa do zrealizowania bez szkody w bieżącej działalności przedsiębiorstwa oraz budżetu prywatnego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków u skarżącej w sytuacji, gdy w odniesieniu wysokości kary do sytuacji przedsiębiorstwa oraz jego zobowiązań, nałożenie kary wyrządzi trudności niemożliwe do odwrócenia dla skarżącej. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: 1. pisma z dnia 2 października 2020 r. - na fakt konieczności wykonania w trybie pilnym prac budowlanych, o które zabiegała Gmina Olsztyn (organ pierwszej instancji), 2. wyciągu z kosztorysu zleconych prac na budynku - na fakt wysokości zysku z prac budowlanych będących przedmiotem zgłoszenia. 3. obliczenia dochodu według wzoru księgi - na fakt sytuacji majątkowej przedsiębiorstwa skarżącej, na fakt niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody trudnej do odwrócenia w przypadku wykonania decyzji, 4. zaświadczenia oraz wyciągu - na fakt sytuacji majątkowej przedsiębiorstwa skarżącej, na fakt niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody trudnej do odwrócenia w przypadku wykonania decyzji. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 61 § 1 p.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe zaś twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, a tym bardziej ich brak, nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Sąd orzeka bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zasadnie przyjął, że wniosek skarżącej nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca poza sformułowaniem samego żądania w skardze nie zawarła jakiejkolwiek argumentacji, z której mogłoby wynikać, jakie zagrożenie strona skarżąca wiąże z wykonywaniem decyzji. Do skargi, która zawierała w sobie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca nie dołączyła także żadnych dowodów, które mogłyby uzasadnić pozytywne rozpatrzenie jej wniosku. Skarżąca dopiero w postępowaniu wywołanym zażaleniem załączyła dokumenty mające potwierdzić jej sytuacje finansową, a także podała okoliczności, których zaistnienie miałaby uzasadnić wstrzymanie zaskarżonej przez nią decyzji. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że argumentacja przedstawiona przez skarżącą w zażaleniu, a także załączone do zażalenia dokumenty, nie mogły zmienić powyżej zaprezentowanej oceny w przedmiocie braku podstaw do uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji wniosku skarżącej. Argumentacja podana przez skarżącą w zażaleniu oraz załączone do zażalenia dokumenty nadal nie przedstawiają pełnej sytuacji skarżącej i jej wpływu na możliwość zajścia okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że jakkolwiek braki wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie mogą być uzupełnione w zażaleniu, to z uwagi na treść art. 61 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.