II GZ 171/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 384/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie za skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 384/16 na podstawie art. 61 § 3 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), odmówił M.C. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry. Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący wskazał, że egzekucja nałożonych na niego kar (ich suma wynosi 132 000 zł) oznaczałaby dla skarżącego konieczność wyprzedaży majątku osobistego i stanowiłaby zagrożenie dla bieżącego utrzymania rodziny. Skarżący przedstawił zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015 - PIT-37 i PIT-36L, zgodnie z którymi z działalności wykonywanej osobiście osiągnął przychód w kwocie 21 202,49 zł a jego dochód wyniósł 16 962,03 zł natomiast z pozarolniczej działalności gospodarczej skarżący osiągnął przychód w wysokości 146 610,01 zł, a dochód – 102 452,11 zł. Załączył ponadto kserokopie pierwszych stron decyzji nakładających na niego kary administracyjne z tytułu eksploatacji urządzeń do gier poza kasynem gry. W ocenie Sądu I instancji, skarżący nie wykazał, aby groziła jemu bądź jego rodzinie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oczywiście łączna kwota kar administracyjnych nałożona na skarżącego jest wysoka, ale egzekucja ze środków pieniężnych samodzielnie nie wywołuje skutków, o których jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W razie bowiem uchylenia zaskarżonego aktu skarżący otrzyma zwrot ewentualnie wyegzekwowanych kwot, a ponadto ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599) przewiduje ograniczenia w egzekucji, mające na celu zapewnienie zobowiązanemu oraz jego rodzinie minimum środków do zabezpieczenia swojej egzystencji. Ponadto, skarżący nie przedstawił ani stanu swojego majątku osobistego, ani majątku rodziny, czy też sytuacji finansowej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, co uniemożliwiło dokonanie oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wyjaśnił też na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki owej egzekucji, poza ogólnikowym stwierdzeniem o konieczności wyprzedaży majątku i braku możliwości utrzymania rodziny. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że nie wskazał, na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy z przedstawionych danych o wysokości dochodów z działalności gospodarczej oraz innych źródeł dochodu, a także danych o wysokości nałożonych kar administracyjnych wynika, że ich wykonanie pochłania niemal cały roczny dochód skarżącego, a zatem zagraża płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powołanego przepisu, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi, tzn. takimi które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w kwocie 12.000 zł. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie załączył dokumentacji, która pozwalałaby na ocenę, czy - w kontekście całokształtu jego sytuacji majątkowej - wykonanie wydanych w sprawie decyzji może spowodować wyrządzenie mu szkody, która byłaby znaczna, albo doprowadzić do skutków, które byłyby trudne do odwrócenia. W ocenie NSA, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. Przywołanych we wniosku okoliczności, mających wskazywać na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania wydanych w sprawie decyzji, nie sposób zweryfikować. Skarżący nie uprawdopodobnił, że egzekucja nałożonych na niego kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry zagraża płynności finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie zawarte we wniosku musiały być więc uznane za gołosłowne. Skarżący nie zobrazował bowiem swojej sytuacji majątkowej, co jest konieczne dla oceny, czy zapłata kwoty objętej zaskarżoną decyzją (nawet w kontekście istnienia obowiązku zapłaty kwot kar pieniężnych określonych w innych decyzjach wydanych w stosunku do skarżącego) może prowadzić do wyrządzenia szkody, która byłaby znaczna, czy do skutków, które byłyby trudne do odwrócenia w przypadku ewentualnego późniejszego uwzględnienia skargi. Sama wysokość określonych kar pieniężnych (ich suma wynosi 132 000 zł) nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwoty te muszą być bowiem odniesione do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego, w tym jego płynności finansowej. Znajdujące się w aktach dokumenty na dokonanie takiej oceny nie pozwalały, wobec czego Sąd I instancji trafnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że nie wykazał on, że zachodzą przesłanki udzielenia mu ochrony tymczasowej. Błędu tego nie naprawił również na obecnym etapie postępowania. Nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych okoliczności, czy też dokumentów mogących potwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.