II GZ 191/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 306/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi "G." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi "G." Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10 przedstawił Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?". Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. rozpoznający sprawę ze skargi "G." Spółki z o.o. postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne mając na uwadze treść art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) oraz uznając, że odpowiedź na wskazane wyżej pytanie prawne ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w B., zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez zawieszenie postępowania z powodu wystąpienia z pytaniem prawnym w kwestii niewymagającej zajęcia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wobec powyższego organ wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania WSA w L. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jak wynika z treści powołanego przepisu sąd w przypadku wystąpienia okoliczności, o której w nim mowa, tak zwanej przyczyny prejudycjalnej, może postępowanie sądowoadministracyjne zawiesić. Zatem tylko od uznania sądu zależy, czy w przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w art. 125 § 1 p.p.s.a. zawiesi postępowanie czy będzie je prowadził w dalszym ciągu. Odmiennie natomiast uregulowano kwestię zawieszenia postępowania w art. 124 § 1 p.p.s.a., gdzie wystąpienie jednej z okoliczności wymienionych enumeratywnie w punktach 1 do 6 tego przepisu zobowiązuje sąd do zawieszenia postępowania. Okoliczność zadania pytania prawnego odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego przez inny Sąd w innej sprawie, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnosi się ono do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu w sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 267 Traktatu, określającego właściwość Trybunału Sprawiedliwości UE do orzekania w trybie prejudycjalnym. Odnosi się on bowiem do zasadności (istnienia bądź nieistnienia przesłanek) zadania pytania prejudycjalnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w postępowaniu prowadzonym pod sygnaturą III SA/Gd 262/10. Powyższe oznacza, iż zarzut taki mógł być postawiony we wskazanym postępowaniu, nie zaś w postępowaniu toczącym się przed innym równorzędnym sądem administracyjnym, rozpoznającym skargę w tej sprawie. Jako postawiony w niewłaściwej sprawie sądowoadministracyjnej, tak sformułowany zarzut nie mógł odnieść oczekiwanego skutku. Nie można również uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. postanowienia NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GZ 17/11, z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GZ 446/10, z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GZ 163/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.