II GZ 234/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Sp. z o.o. Sp. k. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Po 561/26 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. Sp. k. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2026 r. nr BP.501.1409.2025.2367.ML6 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2026 r., sygn. I SA/Po 561/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę T. Sp. z o.o. Sp.k. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2026 r., nr BP.501.1409.2025.2367.ML6 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że pełnomocnika strony skarżącej wezwano do uiszczenia wpisu od skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 2 kwietnia 2026 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanego braku skargi upłynął zatem z dniem 9 kwietnia 2026 r. Strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi. Wobec nieuiszczenia wpisu od skargi w terminie, Sąd I instancji postanowił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a skargę odrzucić. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka, zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i wezwanie pełnomocnika spółki do uiszczenia wpisu od skargi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że pełnomocnik skarżącej spółki został wezwany zarządzeniem z dnia 26 marca 2026 r. do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, podczas gdy pełnomocnikowi nie zostało doręczone wezwanie lub zarządzenie o takiej treści, 2. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 8 KPA poprzez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi wskutek nieuiszczenia wpisu w kwocie 400 zł, podczas gdy pełnomocnik nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu, co skutkuje istotnym naruszeniem zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej i niepewnością co do prawidłowości wydawanych orzeczeń. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca spółka przedstawiła argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Pismo nieopłacone nie wywołuje zatem żadnych skutków (zob. H. Knysiak-Sudyka w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 220). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. wezwano wnoszącą skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2026 r. do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od tej skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane przez Sąd I instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka nie uiściła wpisu od skargi złożonej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2026 r., w wyniku czego została prawidłowo wezwana do uiszczenia tego wpisu. Przewodniczący Wydziału I w zarządzeniu z dnia 26 marca 2026 r. zasadnie wyznaczył na uiszczenie wpisu od skargi siedmiodniowy termin informując o skutkach prawnych jego niedotrzymania, tj. odrzuceniu skargi. W odpowiedzi na zarzuty zażalenia należy stwierdzić, że ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (s. 19 akt sądowych) wynika, że pełnomocnikowi skarżącej spółki dnia 2 kwietnia 2026 r. doręczono odpis zarządzenia z dnia 26 marca 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zawartość korespondencji potwierdza ponadto zapis znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, który wskazuje, że przesyłka zawierała m.in. "wezwanie o wpis". W odniesieniu do tego faktu podkreślić należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w znaczeniu nadanym przez art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.) (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3421/14, postanowienie SN z dnia 22 marca 2019 r., sygn. I CZ 118/17, postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OZ 500/19, postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt I OZ 9/24), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości. Przyjmuje się zatem, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie wskazanej na tym dokumencie, jak również – co jest istotne w świetle treści znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru (s. 19 akt sądowych) - że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2265/12). W konsekwencji domniemanie faktyczne niedoręczenia pisma określonego w treści zwrotnego potwierdzenia odbioru może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 73, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1861/11, 28 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2228/13, 14 maja 2014 r. sygn. akt I FZ 25/14 oraz z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt I OZ 967/19) i to na stronie, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim stwierdzenia, oświadczenia i poświadczenia upoważnionego podmiotu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z rzeczywistością, spoczywa obowiązek udowodnienia tych okoliczności. Niezależne od powyższego, fakt wysłania do pełnomocnika skarżącej spółki odpisu zarządzenia z dnia 26 marca 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi potwierdza ponadto znajdująca się w aktach sprawy adnotacja starszego sekretarza sądowego, który potwierdził przekazanie dnia 30 marca 2026 r. do biura podawczego odpisu zarządzenia z dnia 26 marca 2026 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu (s. 18 akt sądowych). W rekapitulacji należy więc stwierdzić, że skoro wobec nieuiszczenia wpisu od skargi nie można było nadać jej prawidłowego biegu, co skutkowało wezwaniem strony – na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. – do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, to niewykonanie tego wezwania w wyznaczonym terminie – aktualizując przesłanki stosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. – skutkowało odrzuceniem skargi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.