II GZ 249/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 11 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 44/10 w przedmiocie oddalenia wniosku o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 44/10 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr[...] w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2010 r. o sygn. akt I SA/Bk 44/10 oddalił wniosek W. S. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 16 czerwca 2010 r. o ww. sygnaturze akt w punkcie dotyczącym zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w ten sposób, że w miejsce kwoty 292,80 złotych wpisać kwotę 309,80 złotych uwzględniającą wynagrodzenie adwokata oraz uiszczoną przez niego opłatę skarbową od złożonego dokumentu pełnomocnictwa. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że wniosek nie dotyczy żadnej z sytuacji określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia w sprawie kosztów. Tego rodzaju zmiana rozstrzygnięcia dopuszczalna jest jedynie w drodze skutecznie wniesionego środka odwoławczego od całego wyroku lub do jego części odnoszącej się do postanowienia o kosztach sądowych. Od powyższego postanowienia Sądu I instancji W. S. wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 156 § 1 p.p.s.a. przez nietrafne przyjęcie, że przyznanie wyrokiem pełnomocnikowi skarżącej nieprawidłowo wyliczonej kwoty kosztów nie może być sprostowane w trybie ww. przepisu jako inna oczywista omyłka niezależnie od przysługujących stronie innych środków odwoławczych. W uzasadnieniu zażalenia W. S. podniósł, że zasądzenie niższej kwoty niż należna stanowi błąd rachunkowy, który może być sprostowany na wniosek złożony w trybie określonym w art. 156 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione i podlega oddaleniu. W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny i pewny. (B. Dauter, Komentarz do art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [w:] B. Gruszczyński, A. Kabat, K. Niezgódka – Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex, 2009, Komentarz, Wyd. III). Z kolei przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 1967 r. II CZ 48/67, OSNC 1968, Nr 1, poz. 10). Rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów sądowych jest zamieszczone w sentencji wyroku. Sprostowanie orzeczenia o kosztach, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, nie może być zakwestionowane w trybie art. 156 p.p.s.a. Postanowienie w sprawie kosztów sądowych zamieszczone w wyroku Sądu strona może zaskarżyć w drodze zażalenia na podstawie art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Zgodnie z treścią wspomnianego przepisu zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje do wojewódzkiego sądu administracyjnego na postanowienie, którego przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Zatem strona niezgadzająca się z rozstrzygnięciem w sprawie kosztów sądowych może je zaskarżyć w zażaleniu wniesionym w trybie i na zasadach przewidzianych dla postępowania zażaleniowego określonych w p.p.s.a. W sprawie objętej zażaleniem W. S. powinien był zatem wnieść do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów, a nie, jak to uczynił, wniosek do Sądu I instancji o sprostowanie błędu rachunkowego w sentencji wyroku. Z wymienionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał rozstrzygnięcie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.