II CZ 48/67

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia Z. Wasilkowska (sprawozdawca). Sędziowie: W. Markowski, W. Kuryłowicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego "Z" w K. przeciwko Terenowemu Klubowi Sportowemu w K. (przy interwencji ubocznej Przedsiębiorstwa Robót Inżynieryjnych w Krakowie) o zapłatę, na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 30 grudnia 1966 r.,uchylił zaskarżone postanowienie.Uzasadnienie faktycznePrawomocnym wyrokiem z dnia 23.III.1965 r. Sąd Wojewódzki zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 309.150 zł z odsetkami oraz 3.576 zł 50 gr tytułem zwrotu kosztów procesu. Następnie postanowieniem z dnia 30.XII.1966 r. Sąd Wojewódzki sprostował "błąd rachunkowy zaistniały w p. II sentencji wyroku z dnia 23.III.1965 r. w ten sposób, że w miejsce kwoty 3.576,50 zł winna figurować kwota 20.533,50 zł".W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki podkreślił, że w orzeczeniu o kosztach procesu zaszła omyłka rachunkowa, polegająca na pominięciu opłat sądowych uiszczonych przez powoda. Zażalenie pozwanego na powyższe postanowienie Sąd Najwyższy uznał za uzasadnione.Zgodnie z art. 350 § 1 k.p.c. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przez błąd rachunkowy rozumieć należy błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji. Pominięcie natomiast niektórych pozycji roszczeń powoda może być - zależnie od okoliczności - przedmiotem wniosku o uzupełnienie wyroku lub przedmiotem zaskarżenia, nie może zaś służyć za przesłankę do sprostowania wyroku.W danej sprawie Sąd Wojewódzki, zasądzając na rzecz powoda koszty procesu, nie uwzględnił poniesionych przez niego opłat sądowych. Skoro jednak powód zgodził się na tak określony zwrot kosztów procesu i nie remonstrował przeciwko orzeczeniu o kosztach ani w trybie zażalenia, ani w trybie wniosku opartego na art. 351 k.p.c., dopuszczając do upływu wszelkich w tym zakresie terminów ustawowych, to Sąd Wojewódzki nie miał podstawy do dokonania sprostowania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.