II GZ 251/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. P. L. K. S.A. w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1465/10 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. P. L. K. S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...]maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania i wypłacenia rekompensaty postanawia: oddalić zażalenie Zarządzeniem z dnia 10 sierpnia 2010 r. Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wezwał P. P. L. K. S.A. w W. do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 1.374 zł, od skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania i wypłacenia rekompensaty, pod rygorem odrzucenia skargi. Jako podstawę prawną określenia wysokości wpisu wskazał § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej cytowanego jako rozporządzenie w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu. Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 r. spółka P. P. L. K. złożyła zażalenie na powyższe zarządzenie i wnosząc o jego uchylenie zarzuciła temu zarządzeniu naruszenie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., w zw. z § 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu – poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, jak również naruszenie § 2 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że uiściła należny w niniejszej sprawie wpis stały w kwocie 200 zł. Zdaniem spółki nie było podstaw do uznania, że w rozpoznawanej sprawie należy uiścić wpis stosunkowy bowiem w sprawach, w których przedmiotem skargi są akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa należy uiścić wpis stały w kwocie 200 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Użyte w przywołanym przepisie sformułowanie "...w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem uproszczonym. Przedmiotem zaskarżenia przed sądami administracyjnymi nie są bowiem należności pieniężne, ale akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., które mają być poddane kontroli z punktu widzenia zgodności z prawem (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 231). Dlatego też właściwym wydaje się stwierdzenie, iż sąd administracyjny kontroluje legalność aktów i czynności, w których należności pieniężne zostały określone lub ustalone. Tym samym nie wszystkie sprawy, które mogą w jakimś stopniu dotyczyć należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. Trudno bowiem byłoby ustalić wysokość przedmiotu sporu w sprawie, w której decyzja nie dotyczy bezpośrednio należności pieniężnych. Dla spraw tego typu, które odnoszą się w pewnym sensie do należności pieniężnych, ale ich bezpośrednio nie kreują, prawodawca przewidział wpis stały, co wynika a contario z treści art. 216 powiązanego z treścią art. 231 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r. sygn. akt I FZ 396/05 niepubl.). Wysokość wpisów określono w rozporządzeniu w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z § 1 zd. 1 powyższego rozporządzenia, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. W przepisie tym określono procentowo wysokość wpisu stosunkowego w zależności od wartości przedmiotu zaskarżenia. Z kolei § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia określa wysokość wpisu stałego w wymienionych w tym przepisie kategoriach spraw. Wpis stosunkowy, o którym stanowi art. 231 p.p.s.a. jest zależny od wysokości należności w rozumieniu art. 216 p.p.s.a., czyli należności pieniężnej objętej aktem lub czynnością, stanowiących przedmiot zaskarżenia. Oznacza to, że ustawodawca wskazując w jakich sprawach należny jest wpis stosunkowy, a w jakich wpis stały, uzależnił tę kwestię od tego, czy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, czy też przedmiotem zaskarżenia są inne sprawy. W orzecznictwie (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 , sygn. akt I FZ 551/06) przyjęło się, że na ocenę charakteru przedmiotu sporu wpływa możliwość nadania mu postaci roszczenia strony względem organu o wydanie określonej kwoty pieniężnej. Innymi słowy, decydujące w sprawie jest ustalenie, czy wydana przez organ decyzja stanowi tytuł prawny, uprawniający stronę do wystąpienia względem organu z roszczeniem o przekazanie należnej sumy. Tym samym wpis w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są decyzje o przedstawionym wyżej charakterze, jest wpisem stosunkowym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wpis stały pobiera się w sprawach skarg na decyzje, które w rozstrzygnięciu zawierają ocenę stanu faktycznego i prawnego prowadzącą jedynie do określenia, czy stronie przysługują prawa lub ciążą na niej obowiązki, które nie przejawiają się jednak bezpośrednio w postaci należności pieniężnych, a jedynie dają podstawę do jej ewentualnego naliczenia (por. postanowienie NSA o sygn. akt II GSK 392/06). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania i wypłacenia rekompensaty w kwocie 78.682,89 zł. W związku z powyższym wpis od skargi w rozpoznawanej sprawie zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem. Mając na uwadze treść powyższych uregulowań prawnych oraz przedmiot skargi, jak również treść zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 sierpnia 2010 r., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.