II GZ 267/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku H. W. w przedmiocie dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II GZ 267/10 w zakresie oddalenia zażalenia H. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 28/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia I Postanowieniem z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II GZ 267/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie H. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 28/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. II Pismem z dnia [...] października 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia, poprzez "wyjaśnienie czy jego skutkiem jest odebranie koncesji na sprzedaż alkoholu". W uzasadnieniu wskazała, że w treści orzeczenia zachodzi wątpliwość, czy Sąd pisząc o sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych miał na myśli odebranie zezwolenia (omyłkowo nazywanego przez skarżącą koncesją) na sprzedaż alkoholu przez Burmistrza M. Skarżąca zwróciła się również z prośbą o wyjaśnienie, czy oddalenie zażalenia jest równoznaczne z odebraniem zezwolenia, co miał lub mógł mieć na myśli Sąd. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że pismo skarżącej z dnia [...] października 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jako wniosek o wykładnię postanowienia, na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę fakt, ze skarżąca oznaczyła pismo jako "wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści orzeczenia", należało je potraktować zgodnie z żądaniem skarżącej, czyli jako wniosek o wykładnię orzeczenia. Instytucja wykładni służy bowiem właśnie wyjaśnieniu wątpliwości co do treści orzeczenia, na co wskazuje wprost treść art. 158 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zatem Sąd, który wydał postanowienie rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Podkreślenia wymaga fakt, że konieczność dokonania wykładni orzeczenia ma miejsce w razie niejasnego sformułowania jego treści. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja nie zachodzi. Sentencja postanowienia została sformułowana w sposób jasny, a jej treść nie budzi wątpliwości: przedmiotem rozstrzygnięcia NSA było zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie to zostało oddalone, czyli uznane za niezasadne. Określenie w sentencji postanowienia: "w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych" jest określeniem ogólnym przedmiotu całej sprawy. W sentencji postanowienia wpisuje się przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Przedmiot ten jest określony poprzez treść decyzji, która została zaskarżona do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie została zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] orzekająca o cofnięciu skarżącej zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5 % alkoholu do 18 % alkoholu oprócz piwa przeznaczonych do spożywania poza miejscem sprzedaży – sklepem przy ul. P. w M. Oznacza to, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. została decyzja dotycząca "cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych". W ten właśnie sposób został określony przedmiot sprawy sądowoadministracyjnej. Postanowienie, którego wykładni domaga się skarżąca, dotyczy jedynie kwestii zasadności jej zażalenia na odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Nie zachodzą zatem żadne niejasności, skoro z sentencji wynika, że zażalenie zostało oddalone. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącej o wyjaśnienie skutków takiego rozstrzygnięcia należy powołać się na art. 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Jak wskazuje się w orzecznictwie, obowiązek udzielania stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczania o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.) nie jest obowiązkiem nieograniczonym. Sąd nie ma obowiązku udzielania pouczeń co do wszelkich możliwych zachowań; obowiązek odnosi się do wskazówek i pouczeń celowych z punktu widzenia prawidłowego przebiegu postępowania i dających gwarancje prawa strony do obrony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I OZ 1005/09, lex nr 573303). Wynikający z art. 6 p.p.s.a. obowiązek pouczania strony nie może zatem odnosić się do wszelkich możliwych skutków, jakie wiążą się z wydaniem orzeczenia, ani wskazywać na możliwe do podjęcia kroki w celu ochrony swoich praw. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się w istocie wskazania, jakie działania powinna podjąć w następstwie oddalenia zażalenia na postanowienie dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Dokonując kontroli takiego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny bada wyłącznie kwestie formalne, mieszczące się w zakresie objętym zażaleniem i ocenia jedynie kwestie wiążące się z uchybieniem terminu. Nie jest w takim wypadku rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego określanie, jakie konsekwencje wiążą się z oddaleniem zażalenia w tym aspekcie, ani też jakie są możliwe dalsze czynności procesowe, z których ewentualnie mogłaby skorzystać strona. Można jednak wskazać, że na skutek oddalenia zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, postanowienie o odmowie przywrócenia terminu stało się prawomocne, a to powoduje, że opóźnione wniesienie skargi zostało przesądzone. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sentencja postanowienia została sformułowana w sposób jasny i nie rodzi problemów w jego zrozumieniu. Nie zachodzi też sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w sentencji wyroku z jego uzasadnieniem. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 158 p.p.s.a. w związku z art. 160 p.p.s.a. i art. 193 p.p.s.a orzekł jak powyżej.