II GZ 385/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L.S.A. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Lu 352/24 w przedmiocie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi L.S.A. w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. z dnia 25 marca 2024 r. nr 0601-IGC.4823.4.2024.TZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 26 czerwca 2024 r., odrzucił skargę L.S.A. w S. (skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 25 marca 2024 r., nr 0601-IGC.4823.4.2024.TZ w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi postanawia. Sąd I instancji wskazał, że skarżąca zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Skarga została wniesiona w dniu 7 maja 2024 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym). Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 3 kwietnia 2024 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał zatem z dniem 3 maja 2024 r. (piątek), a ponieważ jest to dzień ustawowo wolny od pracy (Święto Narodowe Trzeciego Maja), ostatni dzień terminu – zgodnie z art. 83 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) – przypadł na dzień 6 maja 2024 r. (poniedziałek). Wniesienie skargi w dniu 7 maja 2024 r. (wtorek) było zatem spóźnione. Skarżąca zażaleniem zaskarżyła w całości postanowienie Sądu I instancji i wniosła o jego uchylenie w całości, zarzucając: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że zaskarżona decyzja została doręczona w dniu 3 kwietnia 2024 r. w sytuacji, gdy z informacji zawartych na platformie ePUAP pełnomocnika Skarżącej wynika, że decyzja została doręczona w ostatnim możliwym dniu, tj. 8 kwietnia 2024 r.; 2. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki odrzucenia skargi przewidziane w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu. Z akt sprawy administracyjnej oraz treści urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD) pełnomocnikowi procesowemu za pośrednictwem platformy ePUAP pisma obejmującego zaskarżoną decyzję z dnia 25 marca 2024 r. jednoznacznie wynika, że pełnomocnik odebrał pismo 3 kwietnia 2024 r. (k. 200 akt administracyjnych), a więc po dniu utworzenia pierwszego UPD (25 marca 2024 r.) oraz powtórnego UPD (2 kwietnia 2024 r.). Wskazany w treści UPD w ramach tzw. informacji uzupełniających "termin doręczenia" (8 kwietnia 2024 r.) dotyczy – co wynika bezpośrednio z opisu rodzaju oraz treści ("wartości") informacji uzupełniającej – terminu uznania dokumentu za doręczony, jeżeli przesłany elektronicznie dokument nie został odebrany w systemie przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD. Podstawa do stosowania w tym zakresie art. 144a i art. 152a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa wynika z art. 158 ust. 1 w zw. z art. 155 ust. 10-12 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. W związku z powyższymi ustaleniami kontrolowany Sąd Wojewódzki niewadliwie przyjął, że decyzja organu odwoławczego została skutecznie doręczona z dniem 3 kwietnia 2024 r., a zatem termin do jej zaskarżenia upłynął bezskutecznie 6 maja 2024 r., co w konsekwencji uzasadniało odrzucenie skargi wniesionej w dniu 7 maja 2024 r., a więc z naruszeniem ustawowego terminu (art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.). Mając na względzie powyższe argumenty, orzeczono na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.