II GZ 406/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 158/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że uiszczenie kary pieniężnej spowoduje stratę w jego majątku, stanowi ona bowiem znaczne obciążenie finansowe i jej uiszczenie może spowodować niemożność prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Wskazał, że w okresie od stycznia do października 2015 r. wydatki wyniosły 1.552.215,73 zł, podczas gdy przychód wyniósł 1.646.517,49 zł. Ponadto we wskazanym okresie dokonano wydatków na zakup towarów i usług w kwocie 43.215,22 zł bez uwzględnienia podatku VAT w kwocie 36.944 zł. Sąd I instancji postanowieniem z dnia 17 lutego 2016 r. (sygn. akt III SA/Lu 158/16) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. WSA wskazał, że zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do znacznej straty finansowej i może spowodować konieczność zaprzestania przez niego dotychczasowej działalności. Jednakże na poparcie tego rodzaju wniosków nie przywołał żadnych konkretnych dowodów i okoliczności, które mogłyby uzasadniać wniosek, że istnieje rzeczywiste niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na potwierdzenie swoich twierdzeń strona przedłożyła jedynie kopię podatkowej księgi przychodów i rozchodów za 2015 rok. W ocenie Sądu, przedłożony przez stronę dokument w sposób wybiórczy przedstawia jej aktualną sytuację finansową i nie świadczy o możliwości utraty przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku podsumowania księgi przychodów i rozchodów za rok 2015 wynika bowiem, że skarżący – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskał przychód w wysokości 1.646.517,49 zł. Dokonał również zakupu towarów i usług na kwotę 43.215,22 zł. W tej sytuacji wymierzona kara pieniężna nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej decyzją ostateczną kary pieniężnej. Sąd podkreślił, iż sam fakt, że wydatki związane z prowadzeniem własnej działalności gospodarczej przekraczają jego możliwości do opłacenia przedmiotowej kary pieniężnej – bez wykazania, jaka jest jego aktualnie rzeczywista sytuacja finansowa, nie przesądza o zdolnościach płatniczych skarżącego, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji działalności tym bardziej, że skarżący zamknął rok 2015 dodatnim wynikiem finansowym i nie twierdzi, by utracił płynność finansową. Nadto WSA podniósł, iż podmiot wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą, wobec czego stanowisko skarżącego nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku, a przedstawiona argumentacja jest tylko hipotetyczna. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że na podstawie dołączonych do akt kserokopii dokumentów oraz powołanych we wniosku okoliczności, nie sposób wywieść możliwości nastąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Brak wykazania przez skarżącego należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia, zdaniem WSA, uwzględnienie wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł G. G., zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z [...] listopada 2015 r., mimo podniesionych przez skarżącego we wniesionej skardze od decyzji istotnych okoliczności, przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji, przez co doszło do narażenia działalności gospodarczej G. G. na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych oraz znacznego pogorszenia płynności finansowej firmy. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi więc odstępstwo od generalnej reguły wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu podkreślić należy, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. G. G. wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, nie wykazał aby zastosowanie wobec niego tego środka prawnego było zasadne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione we wniosku informacje są dość ogólne i nie obrazują rzeczywistej zdolności płatniczej skarżącego. Sąd I instancji dysponując wyłącznie tymi informacjami finansowymi nie mógł zatem stwierdzić, czy wyegzekwowanie kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego lub trudnych do odwrócenia skutków. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego z przedstawionych przez stronę dokumentów w postaci księgi przychodów i rozchodów za 2015 r. oraz informacji o zapłaconym podatku VAT za 2015 r.) nie wynika, że wyegzekwowanie należnej z decyzji kwoty spowoduje ziszczenie się jednej lub obu przesłanek ustawowych wyartykułowanych w treści przepisu 61 § 3 p.p.s.a. Dokumenty te nie dają możliwości oceny rzeczywistych możliwości finansowych skarżącego i posiadanych przez niego aktualnie środków, którym jest w stanie dysponować. Skoro zaś w okresie od stycznia do października 2015 r. strona osiągnęła przychód w kwocie 1.646.517,49 zł, wydatki w tym okresie wyniosły 1.552.215,73 zł, a kwota ta nie zawiera 43.215,22 zł z tytułu zakupionych towarów i usług, to nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że sytuacja finansowa skarżącego jest stabilna i pozwala mu na ponoszenie kosztów w wymaganej w sprawie wysokości. W związku z tym, nie można stwierdzić, że zapłata określonej w decyzji kary pieniężnej spowoduje znaczną szkodę w majątku wnioskodawcy, wskutek czego przywrócenie płynności finansowej sprzed wykonania decyzji nie będzie możliwe. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy i na jego podstawie dokonał analizy ryzyka wystąpienia ustawowych przesłanek przemawiających za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej. W konsekwencji powyższego WSA zasadnie odmówił w sprawie niniejszej wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.