II GZ 413/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. L., J. L. i J. L. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GZ 413/10 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. L., J. L. i J. L. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: odrzucić zażalenie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GZ 413/11, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie na wezwanie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału do wykonania prawomocnego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału [...] Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 12/08. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie na wskazane wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia jest niedopuszczalne. Z uwagi na przepis art. 194 § 1 w związku z art. 198 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stanowiący, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na zarządzenia przewodniczącego w przypadkach przewidzianych w ustawie. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny jeżeli ustawa przewiduje wydanie zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to zażalenie jest niedopuszczalne, a w przedmiotowej sprawie zaskarżone zostało wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału. Na to postanowienie skarżący wnieśli kolejne zażalenie wnioskując o przekazanie sprawy Sądowi Najwyższemu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie jest niedopuszczalne, co skutkuje jego odrzuceniem. W polskim systemie prawnym obowiązuje zasada odrębności sądownictwa administracyjnego od sądownictwa powszechnego polegająca na rozdzieleniu spraw sądowoadministracyjnych od pozostałych (art. 2 p.p.s.a.). Konsekwencją tej zasady jest niemożność rozpoznania przez sądy powszechne na którymkolwiek szczeblu instancyjnym sprawy należącej do kategorii spraw sądowoadministracyjnych. W rozpoznawanej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który jest sądem ostatniej instancji w systemie sądownictwa administracyjnego, co oznacza, że od orzeczeń wydanych przez NSA nie przysługują stronom środki zaskarżenia. Obowiązujące przepisy regulujące postępowanie przed sądami administracyjnymi nie dają podstaw do merytorycznego badania pisma strony zatytułowanego jako "wniosek – zażalenie wraz ze skargą kasacyjną". Reasumując, wydane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie jest ostateczne, zaś wysunięte przez stronę postępowania żądanie przekazania sprawy do rozpoznania przez Sąd Najwyższy, jest niezasadne i nie znajduje podstawy prawnej. Wobec powyższego zażalenie należało odrzucić, jako niedopuszczalne na podstawie art. 194 § 1 p.p.s.a..