II GZ 45/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Gminy [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3108/05 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Gminy [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia 13 września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu administracyjnej kary pieniężnej i umorzenie postępowania w zakresie jego wykonalności postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3108/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2006 r., oddalającego skargę Gminy [...] na postanowienie Ministra Środowiska z dnia 13 września 2005 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu administracyjnej kary pieniężnej i umorzenie postępowania w zakresie jego wykonalności. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarga kasacyjna Gminy [...], sporządzona przez pełnomocnika – radcę prawnego, podlegała odrzuceniu, ponieważ nie został od niej uiszczony wpis stały. W zażaleniu Gmina [...] wniosła o uchylenie powyższego postanowienia w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 178 oraz art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., poprzez niewezwanie strony do usunięcia "wezwania", oraz naruszenie art. 221 p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżąca podała, że skarga kasacyjna nie została złożona przez radcę prawnego. Jak wynika z treści pisma radca prawny sporządził skargę kasacyjną, jednakże wniósł ją Burmistrz Gminy [...], reprezentujący Gminę [...], o czym świadczy podpis złożony pod skargą. Strona upoważniła radcę prawnego jedynie do sporządzenia skargi i do zastępowania jej przed sądem administracyjnym. Skarżąca podniosła, że błędne ustalenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w postaci stwierdzenia, że skargę kasacyjną złożył radca prawny skutkowały naruszeniem art. 220 § 1 p.p.s.a., bowiem w przypadku dokonania prawidłowych ustaleń Sąd powinien wezwać stronę do uiszczenia opłaty. Brak dokonania takiego wezwania narusza art. 178 i art. 221 p.p.s.a. Ponadto strona wyjaśniła, że wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę, a nie przez radcę prawnego, który skargę sporządził, zostało uczynione ze świadomością skutków prawnych, jakie wywołuje takie działanie. Gmina bowiem chciała uzyskać od sądu administracyjnego informację, w postaci wezwania do usunięcia braków, o wysokości opłaty stałej. Skarżąca wskazała również, że w postanowieniu będącym przedmiotem skargi Sąd powołuje się na przepis nieistniejący. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wskazuje wysokość opłaty stałej w § 2 ust. 1 pkt 1, a nie w § 2 pkt 1. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie wniesiono skargę kasacyjną, od której nie został uiszczony wpis. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W niniejszej sprawie Sąd przyjął, że pismo zostało wniesione przez radcę prawnego i zastosował art. 221 p.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w związku z art. 221 p.p.s.a. Z powyższym stanowiskiem Sądu I instancji nie można się zgodzić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie bowiem przyjął, że skarga kasacyjna została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że została ona jedynie sporządzona przez radcę prawnego, natomiast wniesiona przez Burmistrza Gminy [...]. Ponadto z pełnomocnictwa z dnia 20 listopada 2006 r., udzielonego radcy prawnemu przez Burmistrza Gminy [...], wynika, że został on upoważniony jedynie do sporządzenia skargi kasacyjnej i zastępowania strony skarżącej w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można przyjąć, że sporządzenie skargi kasacyjnej i jej wniesienie są czynnościami tożsamymi. W doktrynie prezentowane jest stanowisko, że jeśli do skargi kasacyjnej dołączone jest pełnomocnictwo, a jego zakres obejmuje jedynie sporządzenie skargi kasacyjnej, należy przyjąć, iż skarga kasacyjna została wniesiona przez stronę osobiście, a zatem nawet wtedy, gdy należy uiścić od niej wpis stały, nie podlega ona automatycznemu odrzuceniu (tak H. Knysiak-Molczyk w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s.550, 551). Przez "sporządzenie skargi" należy rozumieć jej napisanie i podpisanie (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 859/04, niepubl.), a zatem strona może wnieść skargę kasacyjną i występować w postępowaniu nią zainicjowanym osobiście lub być reprezentowana przez inną uprawnioną osobę. Podsumowując należy stwierdzić, że skoro przymus adwokacko-radcowski dotyczy jedynie sporządzenia skargi kasacyjnej, to może ona być wniesiona przez samą stronę. W takim wypadku nie znajduje zastosowania art. 221 p.p.s.a., przewidujący odrzucenie skargi kasacyjnej podlegającej opłacie stałej, nieopłaconej należycie przez adwokata lub radcę prawnego. Trafne jest twierdzenie strony, że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie powołał § 2 pkt 1 zamiast § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uzasadnienia wynika jednak, że chodzi o § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia. Z powyższych względów, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. MR