II GZ 45/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2603/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2603/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi tej spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji może zachwiać płynnością finansową spółki. Strona nie wykazała przy tym jednak, jaki jest jej ogólny stan majątkowy, nie przedłożyła bowiem dokumentów, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej. Przedstawione przez skarżącą zestawienie sald z kont syntetycznych i analitycznych spółki w 2015 r. nie stanowi dokumentu, który potwierdzałby aktualną kondycję finansową Spółki na dzień złożenia rozpoznawanego wniosku. Wykaz ten potwierdza wyłącznie wynik finansowy uzyskany przez skarżącą w 2015 r. i dokumentuje wysokość obrotów uzyskiwanych w transakcjach z poszczególnymi kontrahentami od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r., podczas gdy skarga zawierająca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji została złożona 19 sierpnia 2016 r. Na jego podstawie nie można zatem ocenić jakie są obecnie (tj. w okresie od stycznia do sierpnia 2016 r.) dochody, obciążenia i koszty działalności spółki, jak również czy potencjalne trudności finansowe mają charakter trwały, czy też są jedynie przejściowe. Na dokonanie takiej oceny nie pozwala również potwierdzenie salda rachunku bankowego na dzień 18 sierpnia 2016 r., gdyż obrazuje ono jedynie stan środków pieniężnych na konkretnym koncie bankowym spółki w danym dniu. Odnosząc się natomiast do straty w wysokości 31.684,53 zł wykazanej w nadesłanym przez skarżącą zeznaniu CIT-8 za rok 2015 WSA podkreślił, że wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością, ponieważ nie jest wykluczone, że strata może zostać pokryta ze środków finansowych, którymi podatnik dysponuje lub uzyskanych w drodze kredytu bądź pożyczki. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Co więcej, zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) o wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Zatem poniesienie straty niekoniecznie musi oznaczać zakończenie działalności gospodarczej przedsiębiorcy. Tak też nie było w przypadku skarżącej spółki. Z dokumentów dołączonych do innych spraw wynika bowiem, że rok 2014 skarżąca również zakończyła ona stratą, a pomimo tego działalność gospodarcza jest przez nią kontynuowana. Sąd I instancji dodał, że strata wykazana w zeznaniu CIT-8 za okres od 6 czerwca 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. była znacznie większa niż ta z roku 2015 i wyniosła 96.230,05 zł. WSA zaznaczył też, że nie jest dopuszczalne w ramach badania przesłanek z art. 61 § 3 ppsa dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ppsa poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy spółka spełniła przesłanki określone w tym przepisie, bowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż pozbawi skarżącą środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, sprawi że skarżąca zostanie postawiona w stan upadłości likwidacyjnej przed rozpoznaniem skargi. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wysokość kary (24.000 zł) znacząco przewyższa możliwości majątkowe spółki. Skarżąca ponownie podkreśliła, że w 2015 r. poniosła stratę w wysokości 31.684,53 zł, a jej słaba sytuację finansową potwierdzają załączone dokumenty. W celu uiszczenia kary pieniężnej skarżąca będzie zmuszona zaciągnąć kredyt. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń autor zażalenia złożył listę dokumentów nierozliczonych oraz obroty i salda spółki za okres 1 stycznia 2016 r. – 31 sierpnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł. Przede wszystkim podkreślić należy, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Nie można bowiem – na podstawie złożonych do akt dokumentów - podzielić stanowiska skarżącej, że uiszczenie kary pieniężnej nałożonej na spółkę, w sposób znaczący przekracza jej możliwości finansowe. I tak, Sąd kasacyjny podziela ocenę wyrażoną przez Sąd I instancji a dotyczącą straty wynikającej z zeznania CIT-8 za rok 2015. Wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Zatem powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna jest wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Wysokość przychodu najpełniej obrazuje bilans i rachunek zysków i strat za okres miarodajny w konkretnym przypadku. Takich dokumentów do akt nie załączono. Złożone na etapie postępowania zażaleniowego dokumenty w postaci listy dokumentów nierozliczonych oraz wyciąg z konta syntetycznego: obroty i salda za okres 1 stycznia 2016 r. do 31 sierpnia 2016 r., nie wskazują, by sytuacja skarżącej uzasadniała wstrzymanie wykonania decyzji o nałożeniu kary w wysokości 24.000 zł. Dane wynikające z tych dokumentów są bowiem przede wszystkim fragmentaryczne i nie wynika z nich chociażby, kluczowa w tym postępowaniu wpadkowym, wysokość przychodu spółki. W tej sytuacji twierdzenie skarżącej, że w celu uiszczenia kary zmuszona będzie zaciągnąć kredyt, jest zupełnie gołosłowne. Naczelny Sad Administracyjny zauważa też, że z rachunku syntetycznego wynika, że za wskazany wyżej okres obroty za tzw. usługi obce wyniosły ponad milion złotych, co może podważać wiarygodność twierdzeń o pozbawieniu skarżącej środków do prowadzenia działalności w przypadku uiszczenia przez nią kary w wysokości 24.000 zł. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie sposób zatem uznać, by w świetle przedstawionych przez spółkę dokumentów obrazujących jej sytuację finansową, uprawdopodobniła ona wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ppsa postanowił jak w sentencji.