II GZ 46/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia H. S.-B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1659/05 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi H. S.-B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2005 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 lutego 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1659/05 odrzucił skargę kasacyjną H. S.-B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. oddalającego skargę H. S.-B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie podlegała opłacie stałej, która winna być wniesiona, zgodnie z art. 219 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., gotówką do kasy właściwego sądu lub na jego rachunek bankowy. Pełnomocnik strony skarżącej uiścił wymagany wpis od skargi kasacyjnej w znakach opłaty sądowej, co uzasadniało odrzucenie skargi kasacyjnej jako nienależycie opłaconej, bez wezwania o uiszczenie opłaty, na podstawie art. 178 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pełnomocnik H. S.-B., zarzucając mu naruszenie i błędną wykładnię art. 212 § 2, art. 219 oraz art. 221 p.p.s.a. Uzasadniając podniesione zarzuty, wskazał, że znaki opłaty sądowej nie posiadają żadnych dystynkcji, przez co przyjąć należy, iż przeznaczone są do uiszczania opłaty sądowej we wszystkich sprawach sądowych, również tych, które toczą się przed sądami administracyjnymi. Jeżeli celem przepisu art. 221 p.p.s.a. jest uiszczenie bez wezwania opłaty stałej, to cel ten został osiągnięty skoro pełnomocnik skarżącej uiścił opłatę bez wezwania i we właściwej kwocie, tyle tylko, że znakami opłaty sądowej. Zdaniem skarżącego, treść przepisu art. 219 § 2 p.p.s.a. nie może być uznana za na tyle jasną, by nie wymagała podjęcia zabiegów interpretacyjnych. Skarżący zauważył ponadto, że przepis ten ma charakter jedynie instrukcyjny, jeżeli przyjąć, iż wskazuje do jakiej kasy bądź na jaki rachunek można wnieść opłatę, a także w jaki sposób się ją zaokrągla. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Ocena spełnienia wymogu należytego opłacenia skargi kasacyjnej zależeć będzie od tego, czy opłacenie skargi zostało dokonane w prawidłowej wysokości oraz w przewidzianej prawem formie. Wysokość wpisu określona została przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wymagana zaś forma wniesienia opłaty wynika z art. 219 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że opłatę uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu lub na jego rachunek bankowy. Odnosząc powyższe wyjaśnienia do przedmiotu rozpoznawanej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone postanowienie z dnia 13 lutego 2006 r. odpowiada prawu. Wprawdzie, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, podstawę odrzucenia skargi kasacyjnej w sytuacji nieopłacenia wpisu stanowi przepis art. 221 p.p.s.a., a nie powołany przez Sąd art. 178 p.p.s.a., niemniej nie stanowi to wady wpływającej na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi kasacyjnej H. S.-B.. Obowiązującym wymogiem, którego nie spełniła rozpoznawana skarga kasacyjna, jest dokonanie czynności opłacenia skargi według jednej ze wskazanych w art. 219 § 2 p.p.s.a. form wnoszenia opłaty sądowej. Zobowiązany według własnego wyboru może dokonać przelewu na rachunek bankowy właściwego sądu administracyjnego lub wpłacić gotówkę do kasy sądu. Alternatywny wybór sposobu płatności znalazł swoje potwierdzenie w § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dookreślił zasady wnoszenia wpisu sądowego. Biorąc pod uwagę przyjęty sposób wnoszenia opłat sądowych nie jest możliwe skuteczne uiszczenie wpisu w formie innej, niż wynikająca z art. 219 § 2 p.p.s.a. Odnosi się to w szczególności do uiszczenia wpisu znakami opłaty sądowej, które w rozpoznawanej sprawie zdaniem skarżącego, jako przeznaczone do stosowania we wszystkich sprawach sądowych, winny być uznane za odpowiadające wymogowi art. 219 § 2 p.p.s.a. Podniesiony przez stronę skarżącą zarzut błędnej wykładni zastosowanych przez Sąd I instancji przepisów jest o tyle niezasadny, iż trudno przyjąć by teza o instrukcyjnym charakterze przepisu art. 219 § 2, mającego jedynie wskazywać do jakiej kasy bądź na jaki rachunek można wnieść opłatę, mogła być akceptowalnym (prawidłowym) wynikiem interpretacji. Nie znajduje uzasadnienia także zarzucana niejasność przepisu, powiązana przez skarżącego z problemem określenia zasięgu wymaganej wykładni wynikającej z zasad jej dokonywania (clara non sunt interpretanda / interpretatio cessat in claris), bowiem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołana regulacja odnosząca się do określenia form uiszczania opłat sądowych jest sformułowana jasno i nie nastręcza trudności interpretacyjnych. Niedopuszczalność przyjęcia możliwości opłacenia wpisu znakami opłaty sądowej została potwierdzona w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który miał okazję odnieść się do tej kwestii w początkowym okresie działania sądów administracyjnych po wprowadzonej reformie sądownictwa administracyjnego (por. postanowienie z dnia 7 kwietnia 2004 r., FZ 28/04, ONSA i WSA 2004, nr 1, poz. 4; postanowienie z dnia 21 października 2004 r. OSK 415/04 niepubl.). Twierdzenia zamieszczone w zażaleniu wskazują na błędne rozumienie przez skarżącego charakteru obowiązującego modelu sądownictwa administracyjnego, a właśnie tę okoliczność uwypuklił Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, akcentując autonomiczny charakter regulacji form uiszczania opłat sądowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, cechującej się odrębnością od modelu przyjętego w postępowaniu cywilnym. Z wymienionych powodów oddalono zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. GA