II GZ 495/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 4 lipca 2014 r.; sygn. akt II SA/Ol 687/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] kwietnia 2014 r.; nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 687/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Sąd I instancja za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: W skardze wniesionej na decyzję SKO w E. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych Z. Z., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez SKO, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżącemu grozi niepowetowana szkoda, bowiem sprzedaż napojów alkoholowych w okresie wakacyjnym stanowi dla niego źródło utrzymania na cały rok. W pozostałym okresie dochody z działalności prowadzonej przez skarżącego w T. nie wystarczają na pokrycie wszystkich wydatków i działalność przynosi straty, które wyrównuje właśnie okres wakacyjny i okres trwającego w tym czasie w O. festiwalu reggae. Wstrzymanie przez skarżącego działalności polegającej przede wszystkim na sprzedaży napojów alkoholowych doprowadzi, w ocenie strony, do zamknięcia lokalu i pozbawi skarżącego oraz jego pracowników źródła utrzymania, bowiem bez sprzedaży napojów alkoholowych lokal nie będzie funkcjonował. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że jak wynika z treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Jak zaznaczył Sąd, mimo że w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Sąd podkreślił również, że bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Sąd odnosząc się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zaznaczył, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W związku z powyższym Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił takich okoliczności, co nie pozwalało przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Ponadto, jak wskazał Sąd, skarżący nie zobrazował w żadnej mierze w jaki sposób wygaśnięcie zezwolenia wpłynie na jego działalność. We wniosku nie wskazano żadnych danych potwierdzających kondycję finansową skarżącego, ani nie nadesłano żadnych dokumentów finansowych na poparcie tego elementu wniosku. Dlatego też Sąd nie miał możliwości stwierdzenia, czy wykonanie decyzji spowoduje dla skarżącego znaczną szkodę. Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Sądowi I instancji zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji, ponieważ okoliczność, iż działalność gospodarcza skarżącego przynosi znaczne dochody w okresie wakacyjnym, nie wymaga w jego ocenie szczegółowego uzasadnienia. Jak wskazał skarżący miejsce prowadzenia przez skarżącego działalności, tj. miasto turystyczne [...], w lokalu położonym nieopodal jeziora, nie powinno pozostawać bez znaczenia przy ocenie przedmiotowej sprawy. W ocenie skarżącego lokalizacja taka ma nieocenione znaczenie, zwłaszcza w okresie wakacyjnym, który wiąże się z dużym napływem turystów, w tym przyjeżdżających w związku z ważnymi wydarzeniami kulturalnymi, czy muzycznymi, takimi jak wspomniany festiwal reggae. W związku z powyższym pozbawienie skarżącego możliwości sprzedaży wyrobów alkoholowych w okresie ich "intensywnej sprzedaży" pozbawi go możliwości dalszego prowadzenia tej działalności, bowiem utraci on płynność finansową. Zdaniem skarżącego przytaczane przez niego okoliczności w sposób wystarczający uprawdopodobniły, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił, że w jego ocenie wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą płynności finansowej skarżącego i spowoduje pozbawienie skarżącego środków do życia, a jego pracowników zatrudnienia. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego w sprawie wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dotyczące przede wszystkim niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując zarzuty i treść uzasadnienia zażalenia oraz materiał znajdujący się w aktach sprawy, stwierdzić należało, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez Z. Z. decyzji jest prawidłowa. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z powyższym przepisem, Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jeżeli w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamyczek 2005, s. 168). Domagając się wstrzymania wykonania aktu, skarżący zobowiązany jest wykazać, że poprzez jego wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest zatem wskazanie przez wnioskodawcę na konkretne okoliczności i dowody pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia po jego stronie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się jedynie do nieudokumentowanych w żaden sposób twierdzeń, nie przedstawiając żadnych dokumentów wskazujących na jego aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Ze względu na ogólnikowość twierdzeń, nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania decyzji argumenty skarżącego odnoszące się do osiągania przez niego zysku głównie w okresie letnim. Skarżący uzasadniając wniosek odnosił się w głównej mierze do swojej sytuacji finansowej, której jednak w żaden sposób nie udokumentował, czyniąc swoje twierdzenia gołosłownymi. Należało zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że pomimo iż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje, jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie była bowiem możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podkreślić należy, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej, zaś brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, dostępne w CBOSA). Ponadto podkreślić należy, iż jakkolwiek decyzje administracyjne dotyczące zezwoleń lub koncesji zwykle pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach strony, jednak nie jest to sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.