II GZ 592/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Zielińska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. D. – Z. S. – T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 980/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi F. D. – Z. S. – T. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji potwierdzającej spełnienie warunków określonych dla zakładów pracy chronionej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 980/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił F. D., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Z. S.-T. przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 września 2010 r., oddalającego jego skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji potwierdzającej spełnienie warunków określonych dla zakładów pracy chronionej. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że wyrokiem z dnia 14 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę F. D. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, a sporządzony na wniosek skarżącego odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem co do sposobu oraz terminu jego zaskarżenia został mu doręczony w dniu [...] października 2010 r. Pismem z dnia [...] listopada 2010 r., działając z zachowaniem terminu do wniesienia środka odwoławczego, skarżący wniósł sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną, odrzuconą następnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 23 listopada 2010 r. jako sporządzoną przez osobę nieposiadającą kwalifikacji koniecznych do sporządzenia tego rodzaju środka odwoławczego. Postanowieniem z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 108/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego wniesione od ww. postanowienia. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, załączając do niego sporządzoną przez adwokata W. D. skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż na skutek braku precyzyjnego pouczenia o sposobie zaskarżenia wyroku Sądu z dnia 14 września 2010 r. w zakresie konieczności sporządzenia środka odwoławczego przez profesjonalnego pełnomocnika, działając z zachowaniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zaskarżył rozstrzygniecie z dnia 14 września 2010 r., wnosząc sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną. Podkreślił, że dopiero po otrzymaniu postanowienia z dnia 23 listopada 2010 r. dowiedział się o skutkach niezłożenia skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika. Wcześniejsze pouczenie ograniczone było jedynie do stwierdzenia, iż skarga powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a z treści tego pouczenia, w jego ocenie, nie sposób wywnioskować, iż ewentualny brak w tym zakresie nie stanowi braku formalnego i nie może podlegać uzupełnieniu w trybie uzupełnienia braków formalnych złożonego pisma. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wskazując, że brak staranności w działaniu skarżącego nie można kwalifikować jako braku winy w uchybieniu terminu i nie uzasadnia zastosowania art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Podkreślił, że wbrew twierdzeniom zwartym we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, w piśmie Sądu z dnia [...] października 2010 r. (przy którym doręczono stronie odpis wyroku z uzasadnieniem) został on prawidłowo pouczony o sposobie, jak i terminie zaskarżenia rozstrzygnięcia Sądu z dnia 14 września 2010 r. W treści pouczenia wskazano w punkcie 2, że skarga kasacyjna pod rygorem odrzucenia powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym (...). Ponadto Sąd pouczył skarżącego o prawie do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Fakt prawidłowego działania Sądu w powyższym zakresie został ponadto potwierdzony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 108/11, oddalającym zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 23 listopada 2010 r., odrzucające skargę kasacyjną, który w uzasadnieniu wskazał, iż skarżący został prawidłowo pouczony o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. F. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania polegające na błędnym uznaniu, że został on prawidłowo pouczony o trybie wniesienia skargi kasacyjnej, skutkującym odmową przywrócenia terminu do jej wniesienia. W konsekwencji wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, wskazując, że został pozbawiony prawa obrony swojego stanowiska poprzez nieprecyzyjne pouczenie. Postępowanie procesowe skarżącego nie odbiegało od treści pouczenia, zatem należało uznać, że jego skarga obarczona była brakiem formalnym, który podlegał uzupełnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że wnoszona jest przez sędziego, prokuratora, notariusza, profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy wnosi ją prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez osobę niebędącą profesjonalnym pełnomocnikiem (art. 175 § 1 p.p.s.a.) jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. w związku z art. 176 p.p.s.a. i powoduje jej odrzucenie na podstawie art. 178 p.p.s.a. Jednakże strona może z własnej inicjatywy naprawić ten błąd w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, np. przez złożenie na skardze kasacyjnej podpisu przez jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. albo przez złożenie nowej skargi kasacyjnej, z zachowaniem wymogów określonych w tym przepisie. Powyższe przepisy należy interpretować ściśle, a ich wykładnia nie wywołuje jakichkolwiek wątpliwości w sądownictwie administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie zarówno Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 marca 2011 r., słusznie zauważyli, że skarżący prawidłowo został pouczony o skutkach prawnych niewłaściwego sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, a niedokładne przeczytanie pouczenia w tej sprawie należało uznać za niedbalstwo i niestaranność w prowadzeniu własnych spraw, które to okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy i nie uzasadniają przywrócenia terminu do dokonania czynności, której skarżący uchybił. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 p.p.s.a., oddalił zażalenie jako niemające uzasadnionych podstaw.