II GZ 636/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. p. A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3028/24 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonego wpisu od skargi w sprawie ze skargi A. Sp. p. A. w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 15 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3028/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. spółki partnerskiej aptekarzy w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] czerwca 2024 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i zasądził zwrot uiszczonego wpisu od skargi. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że A. spółka partnerska aptekarzy w W. (dalej: skarżąca) wniosła do tutejszego sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tej skargi. Postanowieniem z 3 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Po rozpoznaniu zażalenia skarżącej, postanowieniem z 27 marca 2025 r. o sygn. akt II GZ 131/25, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uznając go za spóźniony. WSA ustalił, że zaskarżona decyzja została skierowana na adres pełnomocnika skarżącej i doręczona w trybie zastępczym z dniem 16 lipca 2024 r. Tym samym, termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 17 lipca 2024 r. i upłynął z dniem 15 sierpnia 2024 r. W konsekwencji, nadanie skargi w dniu 26 września 2024 r. nastąpiło już po upływie ustawowego terminu, zaś złożony wraz ze skargą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako spóźniony, został odrzucony w/w postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: I. na podstawie art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Konwencja) i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (KPP UE), nieważność postępowania ze względu na to, że skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa, w składzie orzekał sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, który - zgodnie z informacjami publicznie dostępnymi - został powołany na urząd sędziego na wniosek nowej Krajowej Rady Sądownictwa (tzw. neo-KRS), która została ukształtowana w sposób sprzeczny z zasadami niezależności władzy sądowniczej, II. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi, podczas gdy nie zaktualizowały się przesłanki do takiego działania, gdyż w przypadku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego zasadne było rozpoznanie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również termin prekluzyjny w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 95/12; dostępny w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W zaskarżonym postanowieniu WSA prawidłowo ustalił – a skarżący tego nie kwestionuje, że zaskarżoną decyzję doręczona w trybie zastępczym z dniem 16 lipca 2024 r. Trzydziestodniowy termin na wniesienie skargi od powyższej decyzji organu rozpoczął swój bieg w dniu 17 lipca 2024 r. i upłynął z dniem 15 sierpnia 2024 r. Zatem skarga, nadana w urzędzie pocztowym w dniu 1 lutego 2025 r. niewątpliwie została złożona z uchybieniem terminu. Tym samym uprawniona była ocena WSA, że skarga została złożona po terminie, przez co podlegała ona odrzuceniu. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sprawie skarga była niewątpliwie spóźniona, a zatem WSA miał obowiązek skargę tę odrzucić. Nie podważa tego faktu argumentacja skarżącej dotycząca zarzutu, że skład sądu orzekającego w tej sprawie był sprzeczny z przepisami prawa. Zakres normy wyrażonej w art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nie obejmuje badania spełnienia przez sędziego sądu administracyjnego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowaniu po powołaniu, o których z kolei stanowi art. 5a ustawy z 25 lipca 2002 r. p.p.s.a. Instytucje te różnią się zarówno zakresem przedmiotowym, jak i procedurą stosowania. Mając na uwadze wyżej przedstawioną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.