II GZ 703/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. Ś. i T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4212/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. P. i M. P. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 4212/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie E. S. i T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4212/24. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4212/24, oddalił wniosek E. S. i T. P. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania, wszczętego ze skargi K. P. i M. P. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji. Pismem z dnia 14 maja 2025 r., wnioskodawcy wnieśli - drogą elektroniczną - zażalenie na ww. postanowienie. Następnie Sąd, pismem z dnia 19 maja 2025 r., w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącej Wydziału VI z dnia 19 maja 2025 r., wezwał wnioskodawców, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia solidarnie opłaty kancelaryjnej za wydruk zażalenia wniesionego w formie dokumentu elektronicznego sporządzonego w celu doręczenia stronie, która nie posługuje się środkami komunikacji elektronicznej w kwocie 18 złotych, stosownie do § 1 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 3 czerwca 2019 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1090), w terminie 7 dni, od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Wezwanie Sądu doręczono na elektroniczny adres pełnomocnika wnioskodawców w dniu 3 czerwca 2025 r., co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia, zatem termin do uiszczenia należnej opłaty kancelaryjnej upłynął dnia 10 czerwca 2025 r. Z informacji z rejestru opłat sądowych Sądu wynika, że w zakreślonym terminie wnioskodawcy nie uiścili należnej opłaty kancelaryjnej. Wydruk z rejestru opłat sądowych potwierdza dokonanie tej opłaty po terminie, tj. dnia 11 czerwca 2025 r. W świetle powyższego, z uwagi na niewykonanie wezwania Sądu, dotyczące uiszczenia opłaty kancelaryjnej za wydruk pisma wniesionego w formie dokumentu elektronicznego w terminie, Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3a p.p.s.a. postanowił zażalenie odrzucić. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli E. S. i T. P., zaskarżając je w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie zażalenia do merytorycznego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów: a) art. 74a § 8 p.p.s.a. w zw. z art. 74a § 3 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na treść postanowienia poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do prawidłowego doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego bez uprzedniego przesłania zawiadomienia na adres elektroniczny (e-mail) podany przez adresata; b) art. 220 § 3 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na treść postanowienia poprzez błędne przyjęcie, że ziściły się przesłanki do odrzucenia przez sąd I instancji zażalenia, pomimo uzupełnienia opłaty, o której mowa w art. 235a p.p.s.a. w terminie wyznaczonym przez ten sąd; c) art. 158 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 166 pkt 5 i w zw. z art. 155 ust. 10 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1045) w zw. z komunikatem Ministra Cyfryzacji z dnia 12 lipca 2024 r. zmieniającym komunikat w sprawie określenia terminu wdrożenia rozwiązań technicznych niezbędnych do doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej oraz udostępnienia w systemie teleinformatycznym punktu dostępu do usług rejestrowanego doręczenia elektronicznego w ruchu transgranicznym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1078) w stopniu mającym istotny wpływ na treść postanowienia poprzez pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy powyższych przepisów i przyjęciu, że w stosunku do fachowego pełnomocnika będącego adwokatem możliwe jest doręczenie wezwania poprzez platformę ePUAP, w sytuacji gdy od dnia 6 stycznia 2025 r. doręczenia powinny odbywać się wyłącznie poprzez platformę e-Doręczenia, co skutkowało błędnym uznaniem wezwania z dnia 19 maja 2025 r. za skutecznie doręczone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 74a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: 1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo; 2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny; 3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny. Zgodnie natomiast z przepisem art. 74a § 6 i 8 p.p.s.a. przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd, po upływie siedmiu dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia – o którym mowa w art. 74a § 3 p.p.s.a. - przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma. W przypadku nieodebrania pisma, doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik wnioskodawców skorzystał z możliwości doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ponieważ wniósł pismo (wniosek z dnia 31 marca 2025 r.) tym środkiem komunikacji i nie zrezygnował z doręczania mu korespondencji tym sposobem. Z tego powodu Sąd I instancji każde kolejne pismo procesowe wysyłał za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Wnioskodawcy w zażaleniu zarzucili naruszenie przepisu art. 74a p.p.s.a., który określa proces doręczania korespondencji za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Zarzut dotyczy niedoręczenia pełnomocnikowi zawiadomienia, o którym mowa w art. 74a § 3 p.p.s.a. na adres elektroniczny (e-mail) podany przez adresata. Zarzut ten nie jest zasadny z tego powodu, że "adres elektroniczny strony", o którym mowa w art. 74a p.p.s.a., należy rozumieć adres konta na platformie ePUAP (postanowienie NSA z dnia 15 maja 2023 r., I FZ 53/23 i powołane tam orzecznictwo). Z tego powodu nie można twierdzić, że zawiadomienie o którym mowa w art. 74a § 3 p.p.s.a. powinno trafić na adres e-mail adresata, a więc nieotrzymanie go na skrzynkę e-mail może mieć wpływ na ocenę prawidłowości doręczenia pisma sądowego w trybie art. 74a p.p.s.a. W świetle tego nie można zarzucić Sądowi I instancji błędów w doręczeniu wezwania z dnia 19 maja 2025 r. do uiszczenia solidarnie opłaty kancelaryjnej, ponieważ jak wynika z akt sprawy wezwanie wysłano na adres do doręczeń elektronicznych pełnomocnika wnioskodawców, a uznanie pisma za doręczone nastąpiło zgodnie z art. 74a § 8 p.p.s.a. Niezasadny jest również zarzut naruszenia wymienionych w zażaleniu przepisów ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych. Zgodnie z przepisem art. 155 ust. 7 tej ustawy sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że sądy administracyjne nie są jeszcze zobowiązane do stosowania przepisów powyższej ustawy w zakresie doręczania korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 tej ustawy, a więc podstawowym środkiem komunikacji elektronicznej sądów administracyjnych pozostaje wciąż doręczanie pism na skrzynkę ePUAP – skoro pełnomocnik wnioskodawców wybrał taką formę doręczania pism sądowych. Abstrahując od powyższego, należy na marginesie wskazać, że pełnomocnik wnioskodawców – mimo, że wynika to obowiązku sądu (art. 74a § 1 p.p.s.a.) – wnosił o doręczanie mu wszelkiej korespondencji na adres skrzynki odbiorczej portalu ePUAP. Wyraźnie wskazał to punkcie V wniosku z dnia 31 marca 2025 r., podając swój adres skrzynki odbiorczej ePUAP. W rekapitulacji należy więc stwierdzić, że dokonane przez Sąd I instancji ustalenia i wyciągnięte z nich wnioski są prawidłowe. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik wnioskodawców został prawidłowo wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Sąd I instancji wyznaczył na uiszczenie opłaty siedmiodniowy termin. Przedmiotowe pismo nie zostało odebrane, a więc zgodnie z art. 74a § 8 p.p.s.a. uznano je za doręczone dnia 3 czerwca 2025 r., natomiast z akt sprawy wynika, że w wyznaczonym terminie nie uiszczono opłaty kancelaryjnej. Wobec tego Sąd I instancji zasadnie na podstawie przepisu art. 220 § 3a p.p.s.a. zażalenie odrzucił. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.