II GZ 72/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 960/20 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi A. P. na czynność Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] polegającej na złożeniu broni do depozytu postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 960/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. P. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego czynności Komendanta Stołecznego Policji z [...] kwietnia 2020 r. polegającej na złożeniu broni do depozytu. Sąd I instancji uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że wniosek skarżącego nie został uzasadniony. Za powyższe Sąd nie uznał twierdzenia skarżącego, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 955), tj. że za ważną przyczynę posiadania broni, uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia (dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia). Sąd wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, ani też popierających je dokumentów, które potwierdzałyby, że w razie wykonania zaskarżonej czynności, poniesie on znaczną szkodę, czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonej czynności jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, ocena wniosku – według WSA - nie jest możliwa. Zażalenie na to postanowienie wniósł skarżący, zarzucając mu rażącą obrazę art. 15 ustawy o broni i amunicji poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie "wykonania decyzji". W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd, aby prawidłowo rozpatrzyć sprawę z jego wniosku, powinien zwrócić się do [...] w celu uzyskania niezbędnych informacji o skarżącym, jako byłym funkcjonariuszu tego organu, dotyczących tego, czy zagrażają mu realne niebezpieczeństwa, a jeżeli tak, to z jakich powodów. Skarżący stwierdził, że dysponuje aktualnymi informacjami stanowiącymi tajemnicę państwa, i były podejmowane względem niego bezprawne próby ich ujawnienia. Pozbawienie A. P. możliwości posiadania i noszenia broni palnej do ochrony osobistej, narazi go na niechybną śmierć lub poważną utratę zdrowia. Skarżący oświadczył, że nigdy nie przyjmował żadnych leków, które mogłyby zakwalifikować go jako osobę z kręgu osób wskazanych w art. 15 ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania takiego postanowienia jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem – co szczególnie należy podkreślić w okolicznościach tej sprawy - ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, jak trafnie dostrzegł Sąd I instancji, skarżący nie wykazał, ani nie udokumentował konkretnych okoliczności uzasadniających przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał bowiem w sposób wyżej opisany związku pomiędzy złożeniem broni do depozytu, a podnoszonymi przez niego ogólnymi twierdzeniami o zagrożeniu wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Co więcej, skarżący ciężar wykazania stosownych okoliczności chce wręcz przerzucić na sąd administracyjny, co świadczy o niezrozumieniu instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Ciężar ten spoczywa na składającym wniosek o udzielenie mu ochrony tymczasowej, nie na sądzie, którego zadaniem jest jedynie ocena jego zasadności. Stąd nietrafny jest zarzut zażalenia, że Sąd I instancji zaniedbał, gdyż nie wystąpił do byłego pracodawcy skarżącego celem uzyskania informacji mających świadczyć o ewentualnej zasadności uwzględnienia jego wniosku. To nie była bowiem rola tego sądu. Trudno w konsekwencji zarzucić Sądowi I instancji niezgodne z prawem działanie, skoro ocenił wniosek skarżącego, w sposób jaki nakazuje mu ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 61 § 3 i § 5. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił dokonaną przez Sąd I instancji ocenę tak sformułowanego wniosku skarżącego. Ponadto, nie można tracić z pola widzenia, że zarówno dysponowanie bronią jak i jej złożenie do depozytu przez poszczególne podmioty może potencjalnie mieć wpływ także na bezpieczeństwo samych dysponentów, jak i osób trzecich. Z tego względu, wstrzymanie wykonania czynności złożenia broni do depozytu powinno być uzasadnione okolicznościami szczególnymi. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel instytucji złożenia broni. Takowe zaś nie zostały w niniejszej sprawie wykazane. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.