II GZ 86/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 226/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu prowadzenia działalności w zakresie urządzania gier na automacie poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 3 stycznia 2013 r. (sygn. akt III SA/Wr 226/12), wydanym w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w B., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2012 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza ośrodkiem gier bez wymaganej koncesji. Pismem z dnia 24 kwietnia 2012 r. spółka B. wniosła skargę na opisaną decyzję. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, wskazując, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary, w ocenie skarżącej, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody. Dodatkowo, strona podniosła, że za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przemawia również celowość rozważenia konieczności zawieszenia postępowania. Wskazała przy tym na postępowanie zawisłe przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, związane z ustawą o grach hazardowych, która stanowiła podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła także, że na skutek wykonania decyzji, zatrzymany zostanie automat do gier, będący własnością strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmawiając wstrzymania wykonania decyzji wskazał, że instytucja, o której zastosowanie wnosi skarżąca, ma charakter wyjątkowy. Sąd wskazał, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnił przy tym, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że również dokumenty finansowe spółki przedstawione przez stronę w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, nie dawały podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony. Sąd zauważył, że z przedłożonej dokumentacji (rachunki zysków i strat) za kwiecień, maj i czerwiec 2012 r. wynika, że spółka w podanym okresie, pomimo twierdzeń o problemach finansowych i osiąganiu straty, uzyskiwała sukcesywnie przychody w wysokości około 40 000 złotych miesięcznie. W związku z powyższym, brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Zdaniem Sądu, podnoszony przez skarżącą spółkę, fakt zatrzymania urządzenia również nie mógł być uznany za powodujący trudne do odwrócenia skutki. Przesłanki wstrzymania uzasadnienia nie stanowiła także, w ocenie Sądu, ewentualna konieczność zawieszenia postępowania. Spółka B. Sp. z o.o. w B. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Zaskarżając je w całości, spółka zarzuciła Sądowi naruszenie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. mające wpływ na treść orzeczenia, poprzez dowolne przyjęcie, że skarżąca spółka nie wykazała potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków, grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, podczas, gdy swobodna, szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji materialnej skarżącej, prowadzi do wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody o jakiej mowa w przepisie w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując zarzuty i treść uzasadnienia zażalenia spółki oraz materiał znajdujący się w aktach sprawy, stwierdzić należało, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez spółkę decyzji jest prawidłowa. W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jeżeli w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa jednak wyłącznie na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Domagając się wstrzymania wykonania aktu, skarżący zobowiązany jest wykazać, że poprzez jego wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest zatem wskazanie przez wnioskodawcę na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie wykazała, aby w jej wypadku zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołano żadnych okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Podkreślić należy, że żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a., uznać za niewystarczające. W uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownych, w żaden sposób nieudokumentowanych twierdzeń, w szczególności nie przedstawiła żadnych dokumentów wskazujących na jej aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ na nią wykonania zaskarżonej decyzji. Złożone przez nią, w związku z równolegle rozpoznawanym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, kopie dokumentów finansowych również nie dały podstawy do stwierdzenia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedłożonej przez stronę przy wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentacji (rachunki zysków i strat za kwiecień, maj i czerwiec 2012 r.), wynika, że spółka w podanym okresie uzyskiwała przychody w wysokości około 40 000 złotych miesięcznie. Również załączony bilans aktywów i pasywów spółki oraz wyciągi bankowe, obrazujące jedynie operacje finansowe dokonywane na jej rachunku w poszczególnych dniach kwietnia i czerwca 2012 nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pomimo twierdzeń o problemach finansowych spółki i osiąganiu przez nią straty, w treści wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a dokumenty załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy nie dały podstaw do uznania zasadności twierdzeń spółki. Ponadto podkreślić należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego i nie jest to sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.