II GZ 92/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 549/15 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił L. S. przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu Sąd podał, że zarządzeniem z dnia 4 grudnia 2015 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Odpis powyższego zarządzenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżenia został doręczony skarżącemu w dniu 22 grudnia 2015 r. W dniu 29 grudnia 2015 r. skarżący nadał za pośrednictwem operatora InPost sp. z o.o. sprzeciw od ww. postanowienia. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącego wskazując, że nadanie przesyłki zawierającej pismo za pośrednictwem operatora, jakim jest InPost sp. z o.o., nie może być uznane za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu, gdyż w dacie wnoszenia sprzeciwu InPost sp. z o.o. nie był "operatorem wyznaczonym" w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo pocztowe. Zatem dniem wniesienia przez skarżącego sprzeciwu jest dzień jego wpływu do Sądu, co nastąpiło w dniu 31 grudnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r. sygn. akt II GZ 555/16, doręczonym skarżącemu w dniu 20 czerwca 2016 r., oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. W dniu 27 czerwca 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu wskazując, że odrzucenie sprzeciwu od zarządzenia z dnia 4 grudnia 2015 r. jest niesłuszne. W ocenie Sądu argumentacja skarżącego nie wykazuje braku winy w uchybieniu terminu. Nadanie przesyłki zawierającej pismo za pośrednictwem operatora, jakim jest InPost sp. z o.o., nie może być natomiast uznane za równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu, gdyż w dacie wnoszenia sprzeciwu InPost sp. z o.o. nie był "operatorem wyznaczonym" w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo pocztowe. Prawidłowość rozstrzygnięcia Sądu została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie. Skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, w istocie polemizuje z powyższym rozstrzygnięciem Sądu i nie przedstawia żadnych argumentów, które mogłyby stanowić o zasadności przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, zaś w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącego o przywrócenie terminu został złożony w terminie, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., jednak nie zasługuje on na uwzględnienie. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu. Skarżący uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu prowadzi polemikę z rozstrzygnięciem Sądu ni nie przedstawia żadnych argumentów mogących stanowić o zasadności jego wniosku. Na marginesie należy wskazać, że postanowieniem z dnia 9 listopada 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.