II OPP 29/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Jan Kacprzak, Marek Stojanowski, po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z. P. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie ze skargi Z. P. na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, sygn. akt VII SA/Wa 2004/08 postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania. Skarżący Z. P. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, żądając stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz przyznania kwoty 10 000 zł. Z akt sprawy wynika, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 5 grudnia 2008 r. Zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2009 r. wyznaczono termin rozprawy na dzień 24 lutego 2009 r. Rozprawa w dniu 24 lutego 2009 r. została odroczona z uwagi na konieczność rozpoznania wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Skarżący wniósł zażalenia na to postanowienie. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ 719/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 14 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący złożył zażalenie na to postanowienie. W dniu 20 listopada 2009 r. (data prezentaty) skarżący wniósł skargę na przewlekłość postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki; Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm., zwanej dalej ustawą). Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że zwłoka w postępowaniu sądowym jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 2 ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku tego postępowania czynności były prawidłowe oraz dokonano ich w rozsądnych terminach, czym nie naruszono zasady sprawności postępowania. Natomiast zarzuty ponoszone przez skarżącego w skardze na przewlekłość postępowania nie dotyczą kwestii będącej przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym postępowaniu. W tej sprawie prawo strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki nie zostało naruszone Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten zostanie rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.