II OSK 1098/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl ( spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant asystent sędziego Anna Armińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2107/13 w sprawie ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddalono skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2013 r. K. D. zwrócił się o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Krotoszynie z dnia [...] sierpnia 1991 r. udzielającej B. i H. K. pozwolenia na budowę obejmującą pawilon handlowy na działce w K. przy ul. P. [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewoda Wielkopolski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1991 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania K. D. od ww. decyzji Wojewody Wielkopolskiego, utrzymał w mocy decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z akt postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia 1991 r. wynika, iż decyzja nie narusza przepisów obowiązującego w dacie jej wydania rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz.62 ze zm.). Inwestycja zgodna jest z obowiązującym w dacie jej wydania miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jej położenie bezpośrednio przy ul. P. oznacza, iż posiada ona odpowiedni dojazd w rozumieniu § 30 ww. rozporządzenia. Ukształtowanie dachu zapewnia łatwy odpływ wód opadowych (§ 47 ww. rozporządzenia). Do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączona została opinia sanitarna Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w Krotoszynie z dnia [...] sierpnia 1991 r. oraz wyciąg księgi wieczystej (KW Nr [...]) potwierdzający prawo własności inwestora do działki, na której zaprojektowano zamierzenie budowlane, czym inwestor dopełnił obowiązków wynikających z § 46 ust. 1 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 19 marca 1975 r. (Dz. U z 1975 r. Nr 8, poz.48 z późn. zm.). Kontrolowane pozwolenie na budowę jest także zgodne z wydaną uprzednio decyzją lokalizacyjną Burmistrza Miasta i Gminy Koźmin z dnia [...] sierpnia 1991 r., Nr [...] ustalającą lokalizację przedmiotowej inwestycji z uwzględnieniem postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki inwestycyjnej. Organ wskazał również, że Kierownik Urzędu Rejonowego w Krotoszynie decyzją z dnia [...] sierpnia 1991 r., zatwierdził plan realizacyjny przedmiotowej inwestycji, co wynika z pieczęci znajdującej się na mapie przedstawiającej usytuowanie inwestycji. Powyższe rozwiązanie obejmujące rozstrzygnięcie spraw architektonicznego zagospodarowania działki budowlanej. W ramach pozwolenia na budowę dopuszczalne było przez ówcześnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego (art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r.). Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż z analizy znajdującej się w aktach dokumentacji technicznej nie wynika aby budynek pawilonu był trwale połączony z budynkiem znajdującym się na sąsiedniej działce o nr ew. [...]. Dach budynku zrealizowanego na działce o nr ew. [...] został zaprojektowany jako dwuspadowy z nachyleniem połaci dachowych w kierunku północnym i południowym. Budynek posiada też rynny co umożliwia odprowadzanie wód opadowych zgodnie z prawem (§ 47 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki). Ponadto, co wynika z dokumentacji projektowej budynek został oddzielony od budynków sąsiednich ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł K. D.. Powyższej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., Nr 267 ze zm., dalej: "kpa") poprzez jego niezastosowanie oraz art. 7, art. 8, art. 9, art.77 § 1 i art. 80 kpa polegające na braku ustalenia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi brak jednoznacznego ustalenia daty wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Podniósł, iż z akt sprawy wynika, że wniosek złożony został 26 sierpnia 1991 r., a pozwolenie na budowę zostało wydane już [...] sierpnia 1991 r. Zdaniem skarżącego z powyższego wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została przed złożeniem wniosku przez inwestora. Podniósł także, że w sprawie nie ustalono czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji ([...] sierpnia 1991 r.) była ostateczna w dniu składania wniosku o pozwolenie na budowę. Ponadto zarzucił brak wyjaśnienia, czy budowa sklepu branży ogólno-przemysłowej jest tożsama z budową pawilonu handlowego, a tym samym czy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji mogła być podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem K. D. organ nie wyjaśnił nadto "kwestii odprowadzania ścieków w sytuacji istnienia kanalizacji miejskiej", a także zgodności z prawem planu zagospodarowania działki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołanym na wstępie zaskarżonym wyrokiem, oddalił ww. skargę. W ocenie Sądu I. instancji za prawidłowe należy uznać stanowisko organu, co do braku kwalifikowanej wadliwości kontrolowanej decyzji, gdyż nie jest ona dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. W szczególności na tę ocenę nie mają wpływu zarzuty i argumentacja podniesiona w skardze. Podkreślił, że K. D. zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1991 r., jaki w toku całego postępowania, a także w skardze nie podnosił zarzutu rażącego naruszenia przepisów prawa przy wydawaniu przedmiotowej decyzji. Argumentacja i zarzuty skargi zmierzają w istocie do wykazania konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku z czym są bezskuteczne w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym badana jest wyłącznie kwalifikowana wadliwość samej decyzji. Wady określone w art. 156 § 1 kpa są wadami materialnoprawnymi decyzji i jedynie ich ustalenie w toku postępowania nadzwyczajnego może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji. W skardze kasacyjne od wyroku Sądu I. instancji K. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 w aspekcie art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegające w istocie na nie ustaleniu i przedstawieniu pełnego obrazu stanu faktycznego sprawy, - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nie przedstawieniu pełnego obrazu stanu sprawy, wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować nierozpoznaniem jej istoty, - art. 7, art. 8, art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez ich niezastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez ich zastosowanie w związku z art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 p.p.s.a. w aspekcie wskazanych wcześniej naruszeń prawa procesowego i materialnego polegające na nieuwględnieniu skargi pomimo tego, że decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności została wydana z naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Rozpatrując skargę kasacyjną w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za bezzasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie w oparciu o art. 141 § 4 p.p.s.a. W treści uzasadnienia zawarto treść żądania, stan faktyczny i prawny sprawy, oceniono argumenty które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Sąd I. instancji uzasadnił dlaczego uznał, że kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Powołując się na orzecznictwo sądowe wyjaśnił, iż naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Sąd I. instancji uznał, że argumentacja i zarzuty K. D. zmierzają w istocie do wykazania konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w związku z czym są bezskuteczne w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym badana jest wyłącznie kwalifikowana wadliwość samej decyzji. Podnieść należy, że okoliczność, iż stanowisko Sądu w tej sprawie jest odmienne od przedstawionego przez skarżącego kasacyjnie nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym. Przechodząc do oceny pozostałych zarzutów podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszej sprawie była decyzja wydana w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Tryb tego nadzwyczajnego postępowania administracyjnego regulują przepisy art. 156-159 k.p.a. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 157 § 1 k.p.a.) jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła jedna z przesłanek nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Skorzystanie z nadzwyczajnego trybu powoduje ograniczone badanie legalności i poprawności ostatecznego rozstrzygnięcia organów administracyjnych. Postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym na nowo bada się wszystkie zarzuty strony - do tego służy postępowanie odwoławcze oraz skarga wniesiona do sądu administracyjnego w trybie zwykłym. Kontrola przeprowadzona w trybie zwykłym ma szerszy zakres, stąd też i rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrywanej w tym trybie przy tożsamych okolicznościach może być odmienne. Zarzuty autora skargi kasacyjnej muszą więc zostać rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwzględnieniem zawężonego trybu kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności. Badając istnienie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zasadne jest odwołanie się do teorii gradacji wad decyzji i odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność, od wad powodujących, przez samo swoje istnienie lub przez swoje skutki, nieuchronną konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego lub wiążącego stwierdzenia naruszenia porządku prawnego przez decyzję. Uchybienia prawu mają charakter rażący w przypadku istnienia w niej wad o szczególnym ciężarze gatunkowym. Następuje to wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść rozstrzygnięcia stanowią zaprzeczenie obowiązującego stanu prawnego w całości lub w części (p. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2004, str. 729-730). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Wedle utrwalonego stanowiska jako rażąco naruszającego prawo nie można traktować takiego rozstrzygnięcia, które wynika z odmiennej interpretacji danej normy. Rażące naruszenie prawa jest bowiem z reguły wyrazem ewidentnego i jasno uchwytnego błędu w wykładni prawa, którego treść jest jasna i nie wywołuje rozbieżności interpretacyjnych. O takim naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Należy przy tym podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. "Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować." (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II SA 1249/97, Baza Orzeczeń LEX nr 41819, p. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1997 r., sygn. akt III SA 1425/96, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ten pogląd należy oczywiście podzielić. Z powyższego wynika, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, Baza Orzeczeń LEX nr 50195). Mając powyższe na uwadze za bezzasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej w zakresie nieustalenia i nieprzedstawienia pełnego obrazu stanu faktycznego sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I. instancji nie miał podstaw do zakwestionowania ustaleń faktycznych zawartych w zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zwrócić należy uwagę, że argumentacja skarżącego kasacyjnie, iż decyzja o pozwolenie na budowę mogła zostać wydana przed złożeniem wniosku o budowę nie znajduje oparcia w dokumentach. W ocenie Sądu wskazanie przez organ I. instancji "28 sierpnia 1991 r." zamiast "26 sierpnia 1991 r." jako daty złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę stanowiło jedynie omyłkę pisarką. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie bowiem wynika, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w dniu 26 sierpnia 1991 r. Dla przedmiotowej sprawy nie miał również znaczenia fakt, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przed uprawomocnieniem się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji (tj. w 13 dniu od jej wydania). Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została bowiem po upływie terminu do złożenia odwołania od decyzji lokalizacyjnej (odwołanie od decyzji lokalizacyjnej nie zostało złożone). Nie można również zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do planu zagospodarowania działki budowlanej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił bowiem, iż Kierownik Urzędu Rejonowego w Krotoszynie decyzją z dnia [...] sierpnia 1991 r. zatwierdził jednocześnie plan realizacyjny przedmiotowej inwestycji, co wynika z pieczęci znajdującej się na mapie przedstawiającej usytuowanie przedmiotowej inwestycji, znajdującej się w projekcie budowlanym. Organ stwierdził także, że powyższe rozwiązanie, obejmuje rozstrzygnięcie spraw architektonicznego zagospodarowania działki budowlanej w ramach pozwolenia na budowę, dopuszczalne było przez ówczesne obowiązujące przepisy prawa budowlanego (art. 29 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Ponadto organ odniósł się do kwestii wód opadowych. Zbadał, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki w tym zakresie zawarte w art. 47 Rozporządzenia Miniasta Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., nr 17, poz. 62 ze zm.). Nie można zatem uznać, że w powyższym zakresie organ nie dokonał wystarczających ustaleń. Natomiast odnoszenie się do argumentów podnoszonych przez skarżącego kasacyjnie prowadziłoby do rozpoznania sprawy co do istoty, co - jak już wyżej wskazywano - jest niedopuszczalne w postępowaniu o stwierdzenie nieważności. Tak samo organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie miał możliwości wyjaśniania czy budowa sklepu branży ogólno-spożywczej jest z budową pawilonu handlowego. Powyższe wątpliwości mogłyby być badane w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności okoliczność, czy wydanie pozwolenia na pawilon handlowy pomimo, że decyzji o lokalizacji mowa jest o sklepie branży ogólno-spożywczej także stanowiłoby popoznawanie sprawy co do istoty. Niewątpliwie bowiem sklep mieści się w pojęciu pawilonu handlowego tak więc nie może być tu mowy o rażącym naruszeniu prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie także argumentacja skarżącego kasacyjnie, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 1991 r. rażąco narusza prawo bowiem została wydana: bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania administracyjnego (decyzję wydano "od ręki" - z dnia na dzień - wniosek z dnia 26 sierpnia 1991 r., decyzja z dnia [...] sierpnia 1991 r.), na podstawie nieostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji; bez jakiegokolwiek uzasadnienia, choć rozstrzyga sporne interesy stron. Wyjaśnić należy, że w dniu wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 1991 r. w aktach sprawy znajdowały się dokumenty dające podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji dlatego też przy wydawaniu ww. decyzji nie było konieczności przeprowadzania dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Dlatego też fakt, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana następnego dnia po wpłynięciu wniosku o jej wydanie nie może stanowić podstawy do uznania, że organ nie przeprowadził w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego. Błędnie również skarżący kasacyjnie wywodzi, iż decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza prawo bowiem wydana została na podstawie nieostatecznej decyzji lokalizacyjnej. Zwrócić należy uwagę, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana po 14 dniach od daty wydania decyzji lokalizacyjnej. Ponadto decyzja lokalizacyjna nie została zaskarżona. Trudno zatem doszukiwać się rażącego naruszenia prawa w powyższym zakresie. W tym stanie sprawy stwierdzić należy, że Sąd I instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i prawidłowo zastosował środek przewidziany w art. 151 p.p.s.a. W sprawie bowiem nie doszło do takiego naruszenia prawa które można by było uznać za rażące. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że zarzuty sformułowane przez skarżącego kasacyjnie pozbawione są usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.