II OSK 1177/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. W. o zawieszenie postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej H. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 830/13, oddalającego skargę w sprawie ze skargi H. W. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego H. W. (dalej skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego W. W., w dniu [...] marca 2014 r. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 830/13, oddalającego jej skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]. Akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 28 kwietnia 2014 r. i zarejestrowane pod sygn. akt II OSK 1177/14. W piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. skarżąca zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zawieszenie postępowania kasacyjnego w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. akt II OSK 2030/14. Do pisma dołączono pisma NSA, w których poinformowano S. W. (pełnomocnika skarżącej k. 46) o tym, że ww. sprawy oczekują na wyznaczenie terminu rozprawy w kolejności wpływu, przy czym czas oczekiwania na termin rozprawy przed NSA wynosi około półtora roku. Z uwagi na fakt, iż we wniosku o zawieszenie postępowania kasacyjnego nie wskazano podstaw do jego zawieszenia, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. (k. 158) w piśmie z dnia 20 stycznia 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Pismo to zostało skutecznie doręczone w dniu 27 stycznia 2015 r. (k. 165). Do chwili obecnej skarżąca nie zajęła jakiegokolwiek stanowiska w powyższej kwestii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o zawieszenie postępowania podlega oddaleniu. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w rozdziale 9 reguluje kwestie związane z zawieszeniem i podjęciem zawieszonego postępowania sądowoadministracyjnego (art. od 123 do art. 131 P.p.s.a.). Podstawę do zawieszenia postępowania mogą stanowić różnorakie okoliczności bądź wskazane w przepisach prawa, bądź wskazane przez zainteresowaną zawieszeniem stronę. Konieczność zawieszenia postępowania może wystąpić z mocy samego prawa (art. 123 P.p.s.a.), po stwierdzeniu przez Sąd wystąpienia wskazanych w przepisie okoliczności, które obligują Sąd do orzeczenia o zawieszeniu postępowania (przesłanki bezwzględne art. 124 § 1 P.p.s.a.) bądź też dają Sądowi możliwość oceny czy zawieszenie postępowania w określonej sytuacji jest uzasadnione (przesłanki względne art. 125 § 1 P.p.s.a.) Oprócz przesłanek zawieszenia szczegółowo wskazanych w ww. przepisach ustawodawca w art. 126 P.p.s.a. daje podstawę do zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron. W przepisie tym nie wymieniono powodów, na które mogą powołać się strony, składając taki wniosek. Tym samym mogą być nimi jakiekolwiek przyczyny przemawiające za dłuższym, co najmniej trzymiesięcznym przerwaniem biegu postępowania (art. 129 P.p.s.a.). Wówczas to Sąd dysponuje pełnią władzy w zakresie oceny wskazanych przez stronę okoliczności odnośnie do zasadności zawieszenia postępowania lub dokonania odmowy. Wniosek o zawieszenie postępowania strony mogą złożyć w każdym czasie, na piśmie bądź ustnie do protokołu na rozprawie. Warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest zgoda wszystkich stron postępowania na taki sposób prowadzenia sprawy, z tym że decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu sądu. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że NSA z urzędu nie dopatrzył się zaistnienia w toczącym się postępowaniu przesłanek zawieszenia, o których mowa w art. 124 § 1 P.p.s.a. oraz art. 125 § 1 P.p.s.a. Nie wystąpiła też okoliczność o charakterze siły wyższej. Tak więc jedyne okoliczności, które mogłyby podlegać ocenie pod katem potrzeby zawieszenia postępowania mogła wskazać wyłącznie skarżąca formułując swój wniosek o zawieszenie postępowania i właściwie go uzasadniając. Należy zwrócić uwagę, że pismo skarżącej z dnia [...] stycznia 2015 r. poza samym żądaniem zawieszenia postępowania we wskazanych w nim sprawach nie wskazuje co miałoby być przesłanką do przyjęcia przez Sąd takiego sposobu prowadzenia postępowania. Przewodniczący Wydziału potraktował brak umotywowania wniosku jako brak formalny pisma podlegający uzupełnieniu na wezwanie. Jednak skarżąca po otrzymaniu wezwania w dniu 27 stycznia 2015 r. nie zajęła żadnego stanowiska w kwestii wskazania podstaw do zawieszenia postępowania. Należy zauważyć, że NSA, działając z urzędu, nie jest uprawniony do poszukiwania innych przesłanek zawieszenia postępowania niż wskazane w przywołanych wyżej przepisach ustawy. Jeśli takowych nie dostrzega, jak w niniejszej sprawie, to jego rola się kończy. Obowiązek wskazania przesłanek zawieszenia postępowania spoczywa wówczas na stronie, która o takie zawieszenie wnioskuje. Natomiast gdy i ona, mimo wezwania Sądu, nie określa co miałoby stanowić o konieczności jego zawieszania należy stwierdzić, że wniosek taki był pozbawiony podstaw z racji ich nie wskazania. Sąd może dokonać oceny zasadności żądań wniosku tylko wtedy kiedy wskazuje się w nim okoliczności uzasadniające podjęcie określonych czynności procesowych. Nie można wymagać by Sąd odniósł się do czegoś co nie zostało mu przedstawione. W związku z powyższym, w realiach niniejszej sprawy NSA postanowił oddalić wniosek skarżącej o zawieszenie niniejszego postępowania kasacyjnego albowiem z akt sprawy nie wynika, by zaistniały ku temu podstawy, tak podlegające badaniu z urzędu jak i na wniosek skarżącej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 123 P.p.s.a., art. 124 § 1 P.p.s.a., art. 125 § 1 P.p.s.a., art. 126 P.p.s.a. w związku art. 151 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.