IV SA/Po 830/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi H. W. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 04 listopada 2003 r. nr XXII/131/2003 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. H. W. (dalej jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, za pośrednictwem Gminy Tarnowo Podgórne, skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 04 listopada 2003 r. nr XXII/131/2003 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr 62 poz. 1604, dalej jako Uchwała). Zaskarżoną Uchwałą przyjęto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Obszaru Chronionego Krajobrazu i terenów przyległych dla Gminy Tarnowo Podgórne - część Ceradz Kościelny i Jankowice. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności Uchwały i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania "na rzecz organu skarżonego". W skardze zarzuciła naruszenie: 1. art. 10 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu, przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm., dalej u.z.p.) w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, 2. art. 7 u.z.p. w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przepisem § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 r. w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze (Dz. U. Nr 52, poz. 315, dalej jako Rozporządzenie w sprawie cmentarzy), 3. art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 pkt 6-7, 18 ust. 2 pkt 2, art. 18 ust. 2 pkt 2a, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. e, art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a-b, art. 18 ust. 2 pkt 6, art. 18 ust. 2 pkt 8-9-10, art. 18 ust. 2 pkt 11, art. 27 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 u.z.p. Skarżąca napisała, że jest właścicielką nieruchomości [...], objętej ustaleniami zaskarżonego planu. Uzasadniając zarzuty skarżąca napisała, że: 1. Po złożeniu zarzutu do projektu planu miejscowego, którego to zarzutu Zarząd Gminy Tarnowo Podgórne nie uwzględnił, Zarząd winien był przedłożyć do rozpatrzenia Radzie Gminy nieuwzględnione protesty i zarzuty zawiadamiając jednocześnie zainteresowanych o terminie sesji na której rzeczone będą rozpatrywane; tymczasem w przedmiotowej sprawie, Zarząd Gminy po uwzględnieniu części zarzutów poinformował "zainteresowanych'', w tym Skarżącą o ponownym wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Skarżąca podkreśliła, że przeznaczenie Jej terenu w żaden sposób nie uległo zmianie względem pierwotnie wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego. Po rozpatrzeniu protestów i zarzutów złożonych do wyłożonego powtórnie do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, zarzut skarżącej jako nie rozpatrzony nie został przekazany przez Zarząd Gminy - Radzie Gminy Tarnowo Podgórne, która z owym nierozpatrzonym zarzutem się nie zapoznała, nie podjęła stosownej uchwały - tym samym skarżąca nie mogła skorzystać z przysługującego jej prawa wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Gminy w sprawie rozpatrzenia zarzutu. Skarżąca podkreśliła, że Zarząd Gminy przedłożył Radzie Gminy tylko nieuwzględnione zarzuty pochodzące z drugiego wyłożenia, 2. przepisem § 9 Uchwały określono zasady uzbrojenia terenu, dotyczące: kanalizacji, zaopatrzenia w wodę, sieci gazowej oraz sieci elektrycznej - każdorazowo stanowiąc o budowie stosownych urządzeń lub sieci związanych z ww. infrastrukturą techniczną. Na rysunku planu miejscowego brak natomiast stosownych linii rozgraniczających ów tereny przeznaczone do realizacji celów publicznych, jednocześnie stanowiących urządzenia infrastruktury technicznej. Skarżąca oceniła, że przepisy § 9 Uchwały dopuściły dowolność w wyznaczeniu terenów przeznaczonych do realizacji celów publicznych tudzież do realizacji infrastruktury technicznej w tym także na nieruchomości skarżącej, 3. Przepisem § 13 miejscowego planu określono co do zasady lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabaryty obiektów - nie określono wszak maksymalnego lub minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy. Powyższe uchybienie dotyczy także działek [...] pozostających własnością skarżącej, Skarżąca podkreśliła, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05). W związku z tym wskazała także na następujące uchybienia dotyczące procedury sporządzania przedmiotowego opracowania planistycznego: 4. na rysunku planu miejscowego brak określenia linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach, tj. terenów zabudowy siedliskowej od terenów przeznaczonych do zalesienia (§ 17, § 19 § 33 Uchwały). Jednakowoż brak linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach, tj. terenów zabudowy jednorodzinnej od terenów zabudowy siedliskowej (§ 25 Uchwały). Skarżąca oceniła, że objęcie liniami rozgraniczającymi jednocześnie terenów zabudowy siedliskowej oraz terenów przeznaczonych do zalesienia, także jednocześnie terenów zabudowy jednorodzinnej i terenów zabudowy siedliskowej wprost narusza przepis art. 10 ust. 1 pkt. 1 u.z.p., 5. W zaskarżonym planie miejscowym brak określenia w tekście terenów oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolami IIC11M1 oraz IIC12M1. Jednocześnie brak określenia w planie miejscowym przeznaczenia działek nr: 78, 79, 80/1, 83/1, 83/5, znajdujących się we wsi Jankowice. W tym ostatnim przypadku na rysunku planu miejscowego rzeczone działki zostały wyznaczone linia rozgraniczającymi, jako teren o innym sposobie użytkowania -brak jednak oznaczenia symbolem ów terenu - stąd nie sposób domniemać przeznaczenia rzeczonego terenu, 6. przepisami:1) § 12 ust. 3 oraz, 2) § 12 ust. 2 oraz, 3) § 14 ust. 3, § 24 ust. 4, § 31 ust. 2, § 37 ust. 3, odpowiednio: wprowadzono 1) obowiązek sporządzenia koncepcji zagospodarowania przestrzennego, zawierającej m.in. podział na działki budowlane i komunikację wewnętrzną, 2) obowiązek uzyskania opinii Urzędu Gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego terenu, architektury i funkcjonalności w przypadku działalności agroturystycznej, 3) obowiązek uzyskania uzgodnienia służb odpowiedzialnych za ochronę dóbr kultury. Jak podnosi się w orzecznictwie nakładanie powyższych dodatkowych obowiązków w planach miejscowych jest naruszeniem przepisów prawa regulujących zakres merytoryczny ustaleń planu miejscowego (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 stycznia 2012 r. , sygn. akt II SA/Wr 746/11), 7. Przedmiotowym planem miejscowym Rada Gminy wskazała, iż część terenów będzie podlegała wykupowi przez gminę. Żaden przepis prawa nie upoważnia organów gminy do wskazywanie nabywcy jakiejkolwiek nieruchomości, 8. Przepis § 13 pkt 8 Uchwały dopuszcza lokowanie w strefie 50 m od cmentarza nieuciążliwych usług i handlu, natomiast po opinii Inspektora Sanitarnego także lokowanie w tej strefie wszelkiej innej zabudowy. Tymczasem § 3 ust. 1 Rozporządzenia w sprawie cmentarzy stanowi o zupełnym (bez wyjątków) zakazie lokowania w strefie 50 m od cmentarzy: zabudowań mieszkalnych, zakładów produkujących artykuły żywnościowe, zakładów żywienia zbiorowego, bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni służących do czerpania wody do picia i potrzeb gospodarczych, 9. W przedmiotowej sprawie organ wykonawczy gminy nie zawiadomił komendanta właściwego oddziału Straży Granicznej o przystąpieniu do sporządzania planu oraz nie uzyskał stanowiska komendanta właściwego Oddziału Straży Granicznej – na żadnym etapie procedury sporządzania planu, 10. Organ wykonawczy Gminy nie wywiązał się z obowiązku zbadania spójności rozwiązań projektu planu miejscowego z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, 11. W dokumentacji prac planistycznych udostępnionej przez Urząd Gminy brak potwierdzenia dostarczenia skarżącej informacji o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Skarżąca podkreśliła, że projekt planu był dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu i zarzut dotyczy pierwszego wyłożenia, 12. Mimo, że projekt planu miejscowego był dwukrotnie wykładany do publicznego wglądu, w dokumentacji prac planistycznych udostępnionej przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne znajduje się tylko obwieszczenia zamieszczone: dwukrotnie na tablicach ogłoszeń (brak wiedzy gdzie owe tablice się znajdują) oraz dwukrotnie w piśmie "Sąsiadka-Czytaj". Skarżąca oceniła, że brak trzech różnych sposobów zamieszczenia ogłoszenia, wymaganych w art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p. na rzecz dwóch, przy czym samo pismo "Sąsiadka-Czytaj" nie wyczerpuje znamion prasy w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. Nr 5 poz.24 z późn. zm.), 13. Analizując realizację obowiązku wyłożenia projektu planu miejscowego i prognozy, o której mowa w przepisach o ochronie środowiska, do publicznego wglądu, na okres co najmniej 21 dni skarżąca zaznaczyła, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że termin "co najmniej 21 dni" określony w art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z.p. ma charakter szczególny, nie jest to termin prawa procesowego, a jego istotą jest stworzenie możliwości obywatelom zapoznania się z projektowaną regulacją prawną. Cały zatem 21-dniowy okres ustalony przez Zarząd Gminy musi przypadać na dni "robocze" urzędu, kiedy to możliwy jest publiczny wgląd do wyłożonego dokumentu. Nie mogą zatem w okres 21 dni być wliczone dni wolne od pracy, kiedy wgląd ten nie jest możliwy" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 1999. sygn. akt IV SA 1683/98, oraz wyrok WSA w Opolu z dnia 19 lipca 2004 R., sygn. akt II SA/Wr 2693/03). Skarżąca podkreśliła, że w przypadku drugiego wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, nawet gdyby powzięła informację o fakcie, iż jej zarzut złożony do wyłożonego po raz pierwszy do publicznego wglądu projektu planu miejscowego - nie został uwzględniony nie mogłaby skorzystać z możliwości zapoznania się z projektem planu miejscowego w odpowiednio dłuższym terminie, a tym samym nie mogła złożyć uwag do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, 14. Rada Gminy Tarnowo Podgórne uchwałą intencyjną z dnia 27 maja 1997 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru chronionego krajobrazu jeziora Lusowskiego i rzeki Samy oraz terenów ościennych określiła obszar, dla którego sporządzony miał zostać plan miejscowy. Uchwała w sprawie planu miejscowego została sporządzona jednak dla obszaru mniejszego niż określone to zostało przywołaną uchwałą intencyjną. Jak wynika z dokumentacji prac planistycznych, decyzję o sporządzeniu planu miejscowego dla obszaru mniejszego niż wyznaczony w uchwale intencyjnej podjęła nie Rada Gminy - która jako jedyna była umocowana do podjęcia rzeczonego stanowiska, lecz (na co wskazuje zamieszczony w dokumentacji prac planistycznych wyciąg z protokołu Zarządu Gminy z posiedzenia odbytego w dniu 11 maja 1999 r.) - Zarząd Gminy. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, obszar dla którego sporządza się plan miejscowy musi być tożsamy z obszarem wyznaczonym do sporządzenia planu miejscowego w uchwale intencyjnej (np. wyr. WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2009 r.. sygn. akt II SA/Kr 1314/08). W innej sytuacji następuje naruszenie właściwości rzeczowej organu, poprzez bezprawną zmianę granic opracowania planu miejscowego przez organ wykonawczy gminy. Skarżąca zastrzegła, że odosobnione orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza możliwość sporządzenia planu miejscowego dla obszaru mniejszego niż wyznaczony w uchwale intencyjnej, ale tylko w przypadku dopuszczenia takiej możliwości przez radę gminy już na etapie podejmowania uchwały intencyjnej (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 września 2007, sygn. akt II OSK 759/07). Skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie Rada Gminy nie dopuściła możliwości sporządzenia planu miejscowego dla obszaru mniejszego niż wyznaczony w uchwale intencyjnej, natomiast stosowną decyzję, naruszając właściwość rzeczową Rady Gminy, powziął Zarząd Gminy. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Gminy wniosła o odrzucenie, względnie o oddalenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi napisała, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca wezwała Radę Gminy Tarnowo Podgórne do usunięcia naruszenia pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. W imieniu organu stanowiącego Gminy, przewodniczący Rady Gminy zawiadomił skarżącą pismem z dnia 4 lipca 2013 r., że ze względu na harmonogram posiedzeń Rady Gminy, wezwanie do usunięcia naruszenia będzie rozpatrywane w dniu 27 sierpnia 2013 r. Skarga więc w tej sytuacji jest przedwczesna i zasługuje na odrzucenie. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi, złożony z ostrożności procesowej, pełnomocnik Gminy napisała, że skarżąca, skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm., dalej ustawa o samorządzie gminnym) musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej konkretną indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała, poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną (wynikająca z konkretnego wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację ( por. wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r. sygn.akt I OSK 1761/12 LEX nr 1311573). Pełnomocnik oceniła, że skarżąca wnosząc skargę skutecznie nie przeprowadziła dowodu naruszenia prawa mającego bezpośredni wpływ na jej indywidualną sytuację prawną. Podkreśliła, że procedura podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być źródłem interesu prawnego, a błędy proceduralne nie wystarczają dla uruchomienia merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały. Zaznaczyła, że naruszenie procedury uchwałodawczej może powodować stwierdzenie nieważności uchwały, jednak w sytuacji, gdy dojdzie do jego badania po wykazaniu przez wnoszącego skargę, że jego interes prawny wywodzi się z prawa materialnego (por. wyr. NSA z dnia 23 października 2012r, sygn. akt II OSK 1847/12, Lex nr 1234178). Odnosząc się do poszczególnych zarzutów pełnomocnik napisała, że: Ad. 1. pismo skarżącej złożone na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w ocenie organów administracji nie nosiło znamion protestu, tym bardziej zarzutu do projektu planu. Pismo zostało potraktowane jako wniosek do projektu planu i z tego względu Zarząd Gminy nie przedstawił Radzie Gminy wniosku skarżącej. Pełnomocnik podkreśliła, że w piśmie z dnia 04 maja 2001 r. skarżąca nie wskazała normy prawa materialnego, która została naruszona projektem planu. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że zapisy projektu miejscowego planu godzą w Jej interes prawny lub uprawnienie. W związku z tym, przedmiotowe pismo nie stanowiło zarzutu do projektu planu i skarżąca nie ma racji twierdząc, że została pozbawiona prawa do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę Rady Gminy w sprawie rozpatrzenia zarzutu, Ad. 2-10 i ad. 14. Zarzuty zawarte w punktach 2-10 i w punkcie 14 nie mają żadnego znaczenia dla procedury planistycznej. Pełnomocnik podkreśliła, że organem nadzoru nad działalnością organu stanowiącego gminy jest wojewoda, który, nie znajdując podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, skierował uchwałę do publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, Ad. 11. O poinformowaniu skarżącej świadczy Jej wniosek zgłoszony do projektu planu z dnia 04 maja 2000 r., w którym skarżąca powołuje się na pismo Urzędu Gminy - zawiadomienie Zarządu Gminy o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, Ad. 12. Bezpłatne czasopismo Gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia kryteria definiujące je jako prasę: jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania (zamknięcie numeru), nazwą zakładu drukarskiego, międzynarodowym znakiem informacyjnym. Wskazane informacje znajdują się w każdym numerze. Czasopismo gminne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia też kryteria określenia je jako prasy lokalnej, z uwagi na zasięg terytorialny. Ad. 13. Z przepisów art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z. p. nie wynika jednoznacznie, czy mają to być dni robocze czy kalendarzowe. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. pełnomocnik Gminy powtórzyła ocenę o braku interesu prawnego skarżącej do zaskarżenia Uchwały. Druga pełnomocnik Gminy oświadczyła, że na załączniku do planu barwami w sposób widoczny oddzielone są przeznaczenia poszczególnych terenów. Przepisy § 9, 10, 11 określają zasady w zakresie obsługi infrastruktury technicznej, a nie określają przeznaczenia pod cele publiczne. Odnośnie zarzutu skargi z punktu 7, to Gmina w treści planu wyraziła tylko intencję wykupu gruntów przeznaczonych do zalesienia, a nie nakaz, tak więc zarzut nie jest trafny. Odnośnie zarzutu usytuowania zabudowy w sąsiedztwie cmentarza, to zdaniem organu zostało to określone w sposób właściwy, a tylko dodatkowo Gmina wskazała, że realizacja zabudowy dopuszczonej planem wymaga uzgodnienia z inspektorem sanitarnym. W zakresie uchwalania planu było przeprowadzone badanie jego zgodności. W Gminie nie ma spisanego zwyczaju dokonywania obwieszczeń, dokonuje się ich na tablicy w Urzędzie Gminy, oraz we wskazanym czasopiśmie. Oceniła, że skarżąca dlatego składa skargi na uchwały Radu Gminy, aby po uchyleniu planu złożyć wnioski o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji kolidujących z planem. 1. zaskarżona uchwała została po uchwaleniu w części zmieniona uchwałą z 28 grudnia 2006 r. nr V/24/2006 (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2007 nr 62 poz. 1604) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sąd nie podzielił stanowiska organu, co do konieczności odrzucenia skargi. Otóż pismem z dnia 17 czerwca 2013 roku doręczonym do Urzędu Gminy Tarnowo Podgórne dnia 17 czerwca 2013 roku skarżąca wezwała Radę Gminy Tarnowo Podgórne do usunięcia stwierdzonych uchybień, rażąco obciążających stosowne przepisy prawa oraz naruszających jej interes prawny i do dnia 29 lipca 2013 roku organ nie udzielił jej odpowiedzi. Skarga na przedmiotową uchwałę została złożona w dniu 1 sierpnia 2013 roku. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07 1. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. 2. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Tym samym skarżący dostosował się do powyższego trybu i jego skarga jest wniesiona w terminie. Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej ustawa o samorządzie gminnym), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi. Nie budzi wątpliwości, że uchwała w sprawie w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Również pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa i z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do sprawdzenia czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, co dawałoby mu legitymację do wniesienia skargi. W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał również, iż na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną jest fakt, że skargę na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wniosła właścicielka działki objętej ustaleniami zaskarżonej Uchwały (działki o nr [...]). Stwierdzić przede wszystkim należy, że postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, blokując na przyszłość inne możliwości korzystania z nieruchomości, np. na cele budowlane wykraczające poza ustalenia przyjęte w miejscowym planie. W ocenie sądu na tym polega naruszenie interesu prawnego skarżącej. Zarazem sąd podkreśla, że rolą gminy nie jest arbitralna ocena tego, czy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpiło ze "szkodą" dla poszczególnych mieszkańców, czy też z "korzyścią" dla nich; w konsekwencji rolą gminy nie jest również wywodzenie braku interesu prawnego z sugestii "polepszenia się" sytuacji skarżącej w wyniku uchwalenia miejscowego planu. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd, że naruszenie interesu prawnego pozwoliło skarżącej wnieść skargę, jednak nie ma jakiegokolwiek wpływu na działanie sądu, który ocenia zgodność zaskarżonego aktu z obiektywnym porządkiem prawnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2010 r., II SA/Kr 806/10; przywołany wyrok został wprawdzie uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2011 r., II OSK 412/11, jednak z innych powodów). Skarżąca wykazała się tytułem własności do nieruchomości położonej na trenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w obszarze oznaczonym symbolami [...]. Na tym obszarze zaplanowano . zgodnie z paragrafem 40 planu usługi turystyki, możliwość realizacji obiektu hotelowego, minimum 50% powierzchni działki należy przeznaczyć pod zieleń, maksymalną wysokość obiektów kubaturowych 8 metrów, określono dachy budynków o nachyleniu 20-45%. Część jej działki przeznaczona została w planie( jak zaznaczył organ na wydruku z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej k.76 akt)) na uprawy rolne, projektowane dolesienie oraz obszary łąk, pastwisk i użytków zielonych. Przed wprowadzeniem planu działka jej stanowiła tereny użytków zielonych i rolę. Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały sąd wskazuje, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Z uwagi na treść art. 27 u.z.p. obowiązującego w dacie uchwalenia uchwały, w myśl którego naruszenia trybu sporządzenia planu powodują nieważność uchwały w całości lub w części, Sąd w pierwszej kolejności ocenia tryb sporządzenia zaskarżonej Uchwały. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 18 u.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia zaskarżonej uchwały, organem właściwym w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zarząd gminy. Zarząd gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno: 1) ogłasza w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin, nie krótszy niż 21 dni, składania wniosków do planu, 2) zawiadamia na piśmie o przystąpieniu do sporządzania planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu, 2a) bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w art. 6, 3) występuje o opinie właściwych organów administracji rządowej, stosownie do przedmiotu planu, 4) uzgadnia projekt planu, stosownie do jego zakresu, z: a) organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych, b) wojewodą, w zakresie zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zadaniami rządowymi wpisanymi do wojewódzkiego rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1, b1) zarządem województwa, w zakresie zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zadaniami samorządu województwa wpisanymi do rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1, c) zarządami gmin sąsiednich, jeżeli obszar objęty projektem planu przylega do granic tych gmin lub gdy ustalenia planu mogą naruszać ich interes prawny, d) zarządem miasta, będącego obowiązkowym związkiem gmin, gdy plan dotyczy gminy położonej na jego obszarze, w zakresie zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego tego miasta, e) właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, w zakresie ich właściwości, f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, g) właściwym zarządem drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu może mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, 5) zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3, c) osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia, 6) wykłada projekt planu i prognozę, o której mowa w art. 10 ust. 2, do publicznego wglądu, na okres co najmniej 21 dni, a o wyłożeniu ogłasza w sposób określony w pkt 1, co najmniej na 7 dni przed wyłożeniem, a także zapewnia informację o wyłożonym projekcie i umożliwia uzyskanie, za zwrotem kosztów, kopii, wypisów i wyrysów, 7) przyjmuje protesty, o których mowa w art. 23 ust. 1, i zarzuty, o których mowa w art. 24 ust. 1, 8) po upływie terminów, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż miesiąc, protesty i zarzuty wniesione do projektu planu i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu, 9) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nie uwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych, 10) doręcza zainteresowanym wyciąg z uchwały rady gminy rozstrzygającej o nieuwzględnieniu złożonych zarzutów wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, 11) przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt planu, uwzględniający orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami, oraz informuje o wynikach badań, o których mowa w pkt 2a, 12) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o terminie sesji, na której będzie rozpatrywany projekt planu, 13) przedstawia wojewodzie uchwałę rady gminy wraz z dokumentacją planistyczną w celu oceny zgodności z prawem, 14) kieruje, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, uchwałę rady gminy do ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych z urzędu ,które musiałby zaskutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Jeżeli chodzi o zarzuty skarżącej to Sąd doszedł do wniosków jak poniżej. Odnośnie zarzutu pierwszego skarżącej ,że w dniu 4 maja 2001 roku na etapie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu Pani [...] złożyła pismo o treści:" w nawiązaniu do pisma z dnia 5 kwietnia 2001 roku dotyczącego projektu miejscowego planu zagospodarowania terenu informuję, co następuje zależy mi aby na mojej działce nr [...] była możliwość nie tylko przeznaczenia rekreacyjno hotelowego ale by mogły być również działki o przeznaczeniu na handel, produkcję nieuciążliwą, usługi ogólnomiejskie, logistykę lub może profil aktywizacji gospodarczej ogólnie przyjętej. Proszę o przychylenie się do prośby". Tak sformowane pismo w ocenie organów nie nosiło znamion protestu ani zarzutu do projektu planu. Pismo zostało potraktowane, jako wniosek do projektu planu. Z tego względu Zarząd Gminy nie przedstawił pisma H. W. Radzie Gminy do rozpoznania. W uznaniu sądu gdyby nawet przyjąć tłumaczenie organu za błędne to nie można z tego powodu stwierdzić nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia planu. Skarżąca sama przyznała, że zarząd gminy Tarnowo Podgórne po uwzględnieniu części zarzutów poinformował "zainteresowanych", w tym skarżącą o ponownym wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Przeznaczenie terenu skarżącej w żaden sposób nie uległo wszak zmianie względem pierwotnie wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, przez co złożone podczas pierwszego wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu pismo nazwane zarzutem jej zdaniem pozostawało nadal aktualne. Skarżąca znała więc, każdy projekt planu. Zdaniem Sądu, jeżeli projekt planu był wyłożony poraz drugi i skarżąca zarzutu nie ponowiła ,organy mogły przyjąć ,że plan w takim właśnie kształcie jej odpowiada. Odnośnie zarzutu braku dokonania uzgodnień z oddziałem Starży Granicznej stosownie do art.18 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o gospodarowaniu przestrzennym" zarząd gminy uzgadnia projekt planu stosownie do jego zakresu ".Skoro na obszarze planu nie mamy do czynienia z granicą państwową czy strefą nadgraniczną nie było potrzeby uzgadniania projektu planu z Oddziałem Straży Granicznej. Analizując kolejny zarzut dotyczący trybu uchwalania zaskarżonej Uchwały (brak przedłożenia radzie gminy, przez wójta, oceny spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium) sąd wskazuje, że jego zadaniem przy rozpoznawaniu skargi na uchwałę w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego jest kontrola legalności przedmiotowego planu, a więc jego zgodności z prawem oraz aktami planistycznymi wiążącymi gminę sporządzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym w szczególności w zakresie spójności planu z polityką przestrzenną określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ,że co prawda badanie tej spójności jest etapem procedury planistycznej, której gmina winna dotrzymać i należycie udokumentować, to nawet brak dokumentacji nie zwalnia Sądu od dokonania w tej mierze samodzielnych ustaleń, tak jak czyni to Sąd badając zgodność planu z prawem. Chodzi tu bowiem nie o określoną czynność planistyczną, której Sąd ze zrozumiałych względów nie mógłby podjąć, a o ocenę spójności jednego aktu z drugim aktem planistycznym do czego Sąd jest już uprawniony (zobacz Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r. II OSK 1359/06). W związku z tym sąd stwierdza, że zarzutowi nie towarzyszy uzasadnienie – skarżąca odstąpiła od wykazania braku spójności rozwiązań projektu planu ze studium. Sąd takiego braku spójności również nie dostrzega. W paragrafie 2 projektu uchwały skierowanego do opiniowania i uzgodnień napisane jest ,że regulacje prawno-przestrzenne dla obszaru określonego w paragrafie pierwszym (obszaru planu) dotyczą wykonywania ustaleń zawartych w uchwale nr XXII/190/99 rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 7.12.1999 roku w sprawie uchwalonego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne". Bezzasadny natomiast jest zarzut skargi dotyczący wadliwych ogłoszeń. Stosowne komunikaty zostały ogłoszone w piśmie Gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" i na tablicy ogłoszeń urzędu gminy. Zaś skarżąca podnosi, że nie został zachowany wymóg ogłoszenia o przystąpieniu do sporządzania planu w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości (art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p.). Skład orzekający podziela pogląd WSA w Poznaniu zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 1071/12, zgodnie z którym zwrot "a także" pełni niewątpliwie funkcję spójnika koniunkcji (zob. A. Malinowski, Redagowanie tekstu prawnego. Wybrane wskazania logiczno-językowe, Warszawa 2006, s. 65), a z drugiej – w sposób bardziej wyraźny niż należące do tej samej kategorii spójniki "i" lub "oraz" oddziela (przeciwstawia) część zdania znajdującą się przed nim (tu: "ogłasza w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie,"), od tej części zdania, która została umieszczona po nim (tu: "w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości") (por. H. Jadacka, Poradnik językowy dla prawników, Warszawa 2006, s. 60-61). W rezultacie to właśnie spójnikowi "a także" należy przypisać funkcję spójnika głównego, nadającego kształt całemu zdaniu złożonemu tworzącemu analizowany przepis (por. A. Malinowski, Redagowanie tekstu prawnego. Wybrane wskazania logiczno-językowe, Warszawa 2006, s. 141), i w konsekwencji uznać, iż przepis ten wyraża koniunkcję jednego z alternatywnych sposobów ogłoszenia ujętych przed spójnikiem tym spójnikiem oraz sposobu określonego po nim. Gmina Tarnowo Podgórne nie miała zwyczaju ogłaszania w inny sposób jak tylko na tablicy ogłoszeń w urzędzie gminy ,tym samym dokonując ogłoszeń w czasopiśmie "Sąsiadka-Czytaj" i na tablicy ogłoszeń zachowała wymogi ustawowe. Sąd przyjmuje również, że czasopismo "Sąsiadka-Czytaj" jest przykładem prasy miejscowej, w rozumieniu art. 18 u.z.p. Zgodnie z art. 7 ust.2 pkt.1 ustawy z 26 stycznia 1984 roku prawo prasowe, pismo to jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym ,nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania( zamknięcie numeru), nazwą zakładu drukarskiego, międzynarodowym znakiem informacyjnym. Wskazane informacje znajdują się w każdym numerze. Czasopismo gminne "Sasiadka –Czytaj" spełnia też kryteria określenia je jako prasy lokalnej, idąc za przykładem definicji z publikacji naukowych:"...pojęcie prasy lokalnej. wynika z zasiegu terytorialnego". Za bezzasadny sąd uznaje także zarzut skargi dotyczący naruszenia terminu 21 dni (według skarżącego musi to być 21 dni "roboczych" urzędu), który to termin jest określony w art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z.p. Zgodnie z przywołanym przepisem organ właściwy wykłada projekt planu i prognozę, o której mowa w przepisach o ochronie środowiska, do publicznego wglądu, na okres co najmniej 21 dni, a o wyłożeniu ogłasza, w sposób określony w pkt 1, co najmniej na 7 dni przed wyłożeniem. Z przytoczonych przepisów nie wynika jednoznacznie czy mają to być dni robocze czy kalendarzowe w związku z tym zarzut skarżącego jest bezzasadny. Tym bardziej ,że skarżąca podniosła ,iż subiektywnie mogło to wpłynąć na jej sytuację . Skarżąca znała treść projektu planu przy pierwszym jak i drugim jego wyłożeniu, co potwierdziła w skardze. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art.18 ust.2 pkt 5 lit a i lit b ustawy o zagospodarowaniu polegający na niepowiadomieniu na piśmie o sporządzaniu planu właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu oraz właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata planistyczna. Pismem z 4 maja 2001 roku takie powiadomienie nastąpiło i skarżąca w toku postępowania w piśmie powoływała się właśnie na ten fakt. Odnośnie zarzutu piątego skargi Tereny IICHMl i IIC12M1 znajdują się poza granicami przedmiotowego planu miejscowego, na co wyraźnie wskazuje rysunek planu. Przedmiotowe terenu objęte zostały uchwałą Nr XXIX/173/2004 z 16 marca 2004 roku. Działki 78, 79, 80/1, 83/1, 83/5 nie znajdują się w granicach przedmiotowego planu, na co wskazuje brak treści i oznaczeń barwnych na tym terenie. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje uchwała Nr XII/74/99 z dnia 13 kwietnia 1999 roku. Zarzuty skargi dotyczące tych właśnie terenów są bezpodstawne. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie został uchwalony w innym zakresie niż wskazuje na to uchwała intencyjna. Został jedynie, z uwagi na bardzo duży obszar opracowania, liczne protesty i zarzuty powodujące przedłużanie procedury, podzielony na części i uchwalany osobno dla poszczególnych części. W związku z tym zarzut; że zarząd gminy sporządził plan miejscowy dla obszaru mniejszego niż określony w uchwale intencyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Dla obszaru objętego-uchwalą o przystąpieniu do opracowania mpzp (XLIV/420/97 z 27 maja 1997 r.) uchwalono następujące części planu: - część Rumianek (URGTP Nr X/71/2003 z 25 marca 2003 r.), - część Lusowo (URGTP Nr XII/132/2003 z 4 listopada 2003 r.), - część dz. Nr 478, 479/7, 479/8, 480/7, 481 - część, 482/10, 482/9, 482/8 w Lusowie, przy drodze Lusowo - Zakrzewo (URGTP Nr 1X111/575/2001 z 18 grudnia 2001 r.), - część Lusowo L9 ZP (URGTP Nr XXIX/174/2004 z 16 marca 2004 r.), - część Ceradz Kościelny i Jankowice (URGTP Nr XXII/131/2003 z 4 listopada 2003 - część Ceradz Kościelny - część wschodnia (URGTP Nr XXIX/173/2004 z 16 marca 2004 r.), - część Lusówko - w opracowaniu. Powyższa procedura jest zgodna z przepisami prawa i zaaprobowana w orzecznictwie sądów administracyjnych.( zob. wyrok NSA z dnia 11 września 2007 roku sygn.akt.II OSK 759/07) Art 10 ust1l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym określa ustalenia, które należy zawrzeć w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli zachodzi taka konieczność. ("W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb"). Biorąc pod uwagę zarzut Skarżącej o naruszeniu przepisu prawa przez niewskazanie terenów przeznaczonych pod realizację celów publicznych to jest on jest bezzasadny. Plan miejscowy wskazuje tereny przeznaczone na cele publiczne jak np, szkołę czy cmentarz. Nadto, infrastruktura techniczna tj. sieci wodociągowe, kanalizacyjne i inne, które wymienia Skarżący, choć zaliczone do inwestycji celu publicznego, o którym mówi ustawa o gospodarce nieruchomościami, nie wymagają wydzielenia osobnych terenów, a są realizowane w ramach terenów o innym przeznaczeniu. Stąd nie było potrzeby wskazywania linii rozgraniczających tych terenów na rysunku planu, czym nie naruszono art. 10 ust. l ww. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W §9, 10 i 11 określa się zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i nie przesądza o lokalizacji tej infrastruktury. Wobec tego zapis planu w żaden sposób nie uniemożliwia Skarżącej dysponowania jej nieruchomością w sposób zgodny z przepisami prawa. Podkreślić ponownie należy, że zgodnie z art 37 ust. 1. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym tereny dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala inne przeznaczenie mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy, do czasu ich zagospodarowania. W §11 ust 1 pnkt 1 określona została 15 metrowa strefa bezpieczeństwa od osi gazociągu. Tak więc zarzut skarżącego nie jest trafny. §13 pkt 8 uchwały wskazuje, że w strefie 50m wokół cmentarza na terenach o podstawowym przeznaczeniu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zamiast budynków mieszkalnych dopuszcza się "samodzielną lokalizację nieuciążliwych usług lub handlu". Dodatkowo, każda zabudowa z zakresu dopuszczonego planem ma podlegać opinii inspektora sanitarnego. Powyższe zapisy są zgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze. Tym samym nie jest trafny zarzut naruszenia § 3 ust.1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku w sprawie określenia, jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze(Dz.U. nr 52 poz.314 i 315),który stanowi o zupełnym zakazie lokowania w strefie 50 m od cmentarzy: zabudowań mieszkalnych, zakładów produkujących artykuły żywnościowe, zakładów żywienia zbiorowego, bądź zakładów przechowujących artykuły żywności oraz studzien, źródeł i strumieni służących do czerpania wody i potrzeb gospodarczych. W zapisie planu nie ma mowy o działalności związanej z żywnością a opinia sanitarna ma być wydawana dla inwestycji dopuszczonych w planie a nie dla wszelkiej innej inwestycji (jak twierdzi skarżący). Art.10 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym określa ustalenia, które należy zawrzeć w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zależności od potrzeb. Takie brzmienie zapisu ustawowego jednoznacznie wskazuje na to, że nie chodzi o obligatoryjny katalog spraw, które muszą być objęte planem, lecz o wyliczenie przykładowe tych ustaleń, które należy rozważyć. Innymi słowy, dopiero konkretne potrzeby w odniesieniu do konkretnych ustaleń planu mogą rodzić celowość lub konieczność zamieszczenia ich w planie.( zobacz komentarz w tezie 1 do art.10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z komentarzem i przepisami wykonawczymi Roman Hauser, Eugeniusz Mzyk, Zygmunt Niewiadomski, Maria Rzążewska Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1995). W §13 mpzp określono maksymalną powierzchnię zabudowy poszczególnych terenów wskazanych pod zainwestowanie. Organ wyjaśnił, że nie widział potrzeby ustalania minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy. Zarzut skargi w tym zakresie pozostaje więc bezzasadny. Odnośnie zarzutu czwartego skargi Skarżąca nie posiada nieruchomości na terenie do którego odnoszą się §17,19,25,33 mpzp ,do których to formułuje zarzuty w skardze w pkt 4 . Mimo to podniosła ,że nie określono w planie miejscowym linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach tj. terenów zabudowy siedliskowej od terenów przeznaczonych do zalesienia. Wskazała również na brak linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach tj. terenów zabudowy jednorodzinnej od terenów zabudowy siedliskowej. Powyższe zdaniem skarżącej miało naruszać przepisy art.10 ust 1 pkt 1. Na potwierdzenie swej argumentacji przywołała w skardze pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2006 roku sygn. akt II SA/Kr 1329/05. Po pierwsze wyrok ten zapadł na tle innej regulacji prawnej ,ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ,która w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Po drugie wyrok ten został uchylony do ponownego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 roku w sprawie o sygn. II OSK 1278/06 , w którym przedstawiony został pogląd "że przeznaczenie terenu może wynikać z określonej specyfiki danych terenów zaś niejednokrotnie, z braku ustawowego zakazu, nie można wykluczyć ustalenia mieszanego przeznaczenia". Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Obszary oznaczone symbolami IIC7M1 są przeznaczone pod zabudowę siedliskową, o czym wyraźnie stanowi paragraf 17 i 19,33. Zalesienia na gruntach niższych klas bonitacyjnych są uzupełniającym przeznaczeniem funkcji podstawowej terenu. Wobec powyższego zarzut jest nietrafny . Poza tym dla powyższych terenów uchwała skarżona nie obowiązuje. Została zmieniona uchwałą Rady Gminy Tarnowo Podgórne Nr LXXXI/832/2010 z dnia 9 listopada 2010 roku. Natomiast na obszarze ILJ2M2 ,do którego odnosi się paragraf 25 przeznaczeniem (podstawowym) terenu jest zabudowa mieszkaniowa. Plan dopuszcza uzupełnienie funkcji podstawowej: zabudową siedliskową (obszar stanowi centrum wsi z istniejącą zabudową zagrodową), funkcją agroturystyczną i rekreacyjno-sportową. Zarzut co do konieczności wprowadzenia linii uzupełniających w tym zakresie jest więc nietrafny. Jeżeli chodzi o zarzut przekroczenia kompetencji w zakresie uchwalania treści mpzp w, §14 ust.3, § 24 ust.4, §31 ust. 2, § 37ust.3 . Zapisy §12 ust.3 oraz 2 znajdują się w rozdziale III zatytułowanym zasady i standardy kształtowania zabudowy. Na mocy art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz. U. Nr 10, poz. 48 z późn. zm.) w związku z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit.a/ i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.) projekt planu zagospodarowania przestrzennego gminy, a także projekt zmiany wcześniej uchwalonego planu, ze względu na zadania ochrony zabytków wymaga uzgodnienia z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków. Przedmiotem tego uzgodnienia, co jednoznacznie wynika z art. 18 ust. 2 pkt 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, jest projekt planu bądź projekt zmiany wcześniej uchwalonego planu. Obowiązek uzgodnienia prac przy budynkach objętych ochroną konserwatorską ze służbami odpowiedzialnymi za ochronę dóbr kultury wynika z przepisów prawa powszechnie obowiązującego; do planu miejscowego został wprowadzony na wniosek konserwatora zabytków. Zgodnie z art. 11. ust. 1. wyżej wskazanej ustawy o ochronie dóbr kultury obowiązkiem wojewodów i organów jednostek samorządu terytorialnego jest dbałość o dobra kultury i podejmowanie działań ochronnych oraz uwzględnianie zadań ochrony zabytków, między innymi w wojewódzkich i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w budżetach i w prawie miejscowym. Natomiast pozostałe zasady mają tylko na celu utrzymanie ładu przestrzennego zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego. Organy zdaniem sądu nie przekroczyły w tym zakresie swoich kompetencji i art.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Odnośnie zarzutu określonego w punkcie 7 skargi , w którym zarzucono przekroczenia kompetencji określonych w art.10 ustawy i art. 7 Konstytucji poprzez wskazywanie nabywców nieruchomości. W paragrafie 3 mpzp kt 4 powiedziane jest ,że celem planu jest podwyższenie procentu lesistości przez wykup przez Gminę teenów rolniczo mało produktywnych na cele realizacji pasów wiatrochronnych,co powinno być dostosowane do możliwości budżetowych Gminy. Jest to wyrażenie woli, zamierzenia gminy co do wykupu nieruchomości wskazanych pod zalesienia a nie nakładania obowiązków. Oczywistym jest, że właściciel nieruchomości może ją sprzedać wyłącznie z własnej woli dowolnemu nabywcy. W uznaniu Sądu koncepcja zalesiania koresponduje z Obszarem Chronionego Krajobrazu . Zarzut ten nie mógł więc doprowadzić do unieważnienia uchwały w tej części. W oparciu o powyższe ustalenia na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarga podlegała oddaleniu.