II OSK 1202/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie Krystyna Borkowska Jerzy Stelmasiak Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 191/02 w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. oddala skargę kasacyjną, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na rzecz adwokata H. P. kwotę 200 (słownie: dwieście ) złotych łącznie z podatkiem od towarów i usług – 22 % tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 191/02 oddalił skargę B. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2001 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2001 r. którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.), dalej zwanej Prawem budowlanym z 1974 r., w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), powołanej dalej jako Prawo budowlane z 1994 r., nakazał B. B. rozbiórkę obiektu budowlanego – domku letniskowego o pow. zabudowy 39,48 m2 usytuowanego na działce nr 1302/3 położonej w m. P., gm. C. Z ustaleń organu wynika, że przedmiotowy obiekt stanowi domek letniskowy, wolnostojący, parterowy, niepodpiwniczony z dachem dwuspadowym płaskim, posadowiony na bloczkach betonowych, zbudowany w 1992 r. bez pozwolenia na budowę. Teren działki, na którym zlokalizowano przedmiotowy obiekt, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy Chojnice z 1987 r., jak i planem zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w Chojnicach z dnia 26 września 1992 r., był określony jako grunty rolne. Tak więc powyższe okoliczności (brak wymaganego pozwolenia na budowę i lokalizacja obiektu na terenie nie przeznaczonym pod tego typu zabudowę), stanowią podstawę w ocenie organu do zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Powyższą decyzję, po rozpatrzeniu odwołania B. B., utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Gdańsku decyzją z dnia 12 grudnia 2001 r., nie znajdując podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmian. Z analizy stanu faktycznego i prawnego dokonanej w uzasadnieniu decyzji organu II instancji wynika, iż w sprawie tej mają zastosowanie przepisy prawa obowiązujące do 1 stycznia 1995 r., obiekt tego typu wymagał pozwolenia na budowę i spełnia przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., wobec tego zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję (pismo z dnia 14.01.2001 r.) B. B. zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: – art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. przez jego niezastosowanie, – Prawa budowlanego z 1974 r. przez błędne ich zastosowanie zamiast przepisów art. 48 i 49 Prawa budowlanego z 1994 r., co miało wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r., uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. Sąd w uzasadnieniu wyroku zgodził się ze stanowiskiem organów, że zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. w rozpoznawanej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy dotychczasowe, tzn. Prawo budowlane z 1974 r. i akty wykonawcze do tej ustawy. Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48), nie przewidywały zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektu letniskowego. Ponadto zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego z 1974 r. obiekty budowlane mogły być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na cele zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Nie ma też wątpliwości, że działka, na której usytuowano przedmiotowy domek letniskowy, zgodnie z obowiązującym w dacie budowy planem zagospodarowania przestrzennego, była przeznaczona pod grunty rolne. Wbrew temu co twierdzi skarżąca, przedmiotowy domek letniskowy nie wchodzi w skład siedliska rolnego, co można ustalić w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Poza tym, bez względu na miejsce posadowienia, domek letniskowy nie mógłby być uznany jako obiekt uzupełniający zabudowę zagrodową, gdyż nie ma on charakteru obiektu związanego z produkcją rolną. Data budowy omawianego obiektu została prawidłowo ustalona przez organy. W ocenie Sądu, żadne z przepisów postępowania nie zostały naruszone w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niektóre okoliczności podniesione w skardze, dotyczące sytuacji osobistej i materialnej skarżącej, nie mogły być wzięte pod uwagę przez Sąd, gdyż nie mieściło się to w zakresie sądowej kontroli aktów administracyjnych. Jednak okoliczności te mogą być wzięte pod uwagę, jako uzasadniające zastosowanie przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Pełnomocnik B. B. od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 marca 2005 r. wniósł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie przepisu: – art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako ppsa, w zw. z art. 10 i 9 oraz art. 77 kpa poprzez błędne uznanie przez Sąd, iż skarżąca przed wydaniem zaskarżonej decyzji miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a tym samym okoliczności sprawy nie zostały należycie wyjaśnione, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej wnosi o: – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, – zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Gdyby nawet uznać za zasadny argument, iż skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, to nie można twierdzić, że organy administracji publicznej nie zapewniły skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, co jest wymogiem wynikającym z art. 10 § 1 kpa. Sąd I instancji odniósł się do tego zarzutu, poprawnie oceniając, iż nie nastąpiło tu naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zresztą zarzut ten pojawia się wyłącznie w związku z ustaleniem daty budowy spornego obiektu. Od momentu, kiedy skarżąca zaczęła kwestionować datę 1992 r., podaną wcześniej jako datę wybudowania domku letniskowego, nie wykazała w żaden sposób, wskazując wiarygodne dowody, że była to data 1995 r., a nie 1992 r. Gdyby takie dowody pojawiły się, Sąd wziąłby je pod uwagę zapewne i doprowadził do zmiany bądź korekty zaskarżonego rozstrzygnięcia. Poza tym z akt sprawy jednoznacznie wynika, że kwestionowanie tu daty budowy jest zabiegiem wyłącznie instrumentalnym, obliczonym na skorzystanie z możliwości, jakie dawał przepis art. 49 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym do 11.07.2003 r.). Z drugiej zaś strony, skarżąca odwołuje się do przepisu art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Jednak obu powyżej wymienionych przepisów w jednej sprawie i w jednym postępowaniu nie da się zastosować. Innych natomiast okoliczności sprawy, które nie zostały należycie wyjaśnione, w skardze kasacyjnej nie podaje się. Samo wskazanie w podstawach skargi kasacyjnej określonych przepisów, nie można uznać za prawidłowe wskazanie naruszeń prawa materialnego lub przepisów postępowania, jeśli nie znajdzie to swego odzwierciedlenia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Podstawowe okoliczności sprawy, mające wpływ na jej kwalifikację prawną, są bezsporne. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oraz art. 250 ppsa orzekł, jak w sentencji.