II OSK 1272/07

IIOSK1272/07 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Czapska – Gómikiewicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Koła Łowieckiego "C." w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II SAB/Kr 22/07 w zakresie odrzucenia skargi Koła Łowieckiego "C." w W. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w sprawie obwodów łowieckich województwa małopolskiego postanawia oddalić skargę kasacyjną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Koła Łowieckiego "C." w W. na bezczynność Wojewody Małopolskiego w sprawie obwodów łowieckich województwa małopolskiego W uzasadnieniu skarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga nie odpowiada kryteriom ustanowionym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Skarga dotyczyła braku działania Wojewody Małopolskiego w zakresie kierowanych przez Koło Łowieckie "C." w W. podań o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem rozporządzenia Wojewody Małopolskiego z dnia 6 kwietnia 2004 r., którym na mocy art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo Łowieckie, dokonano podziału województwa małopolskiego na obwody łowieckie. Jak wskazał Sąd przedmiotowe rozporządzenie zgodnie z przepisem art. 39 ustawy o administracji rządowej w województwie stanowiło akt prawa miejscowego, co w świetle art. 3 § 2 ust 8 p.p.s.a. oznaczało, iż skarga na bezczynność w stanowieniu prawa miejscowego nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych i podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 tej ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosło Koło Łowieckie "C." w W., zaskarżając je w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie naruszenia art. 58 § 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. Zdaniem strony skarżącej Sąd błędnie przyjął, iż skarga w powyższej sprawie dotyczy bezczynności w stanowieniu prawa miejscowego. Jak wskazano w kasacji przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest brak odpowiedzi na wnioski o wznowienie postępowania. Mając powyższe na uwadze strona wnosząca skargę kasacyjną wniosła o uchylenie orzeczenia Sądu I instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Stwierdzić należy, iż wbrew wywodom przedstawionym we wniesionej skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie uchybił dyspozycji przepisów art. 58 § 1 w zw. z art. 3 § 2 p.p.s.a. Podstawę do oparcia zaskarżonego postanowienia na przepisie art. 58 § 1 p.p.s.a. stanowiło prawidłowe ustalenie Sądu, iż przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie jest bezczynność organu administracji o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Koło Łowieckie "C." w W. kierowało do Wojewody Małopolskiego szereg pism, w których wnosiło o "wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania zapadłego rozstrzygnięcia" w związku z wydaniem przez tegoż Wojewodę rozporządzenia z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie obwodów łowieckich Województwa Małopolskiego, do czego upoważniała go ustawa z dnia 13 października 1995 r., Prawo Łowieckie (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 42 poz. 372 ze zm.), w ówczesnym jej brzmieniu. Jak słusznie ustalił Sąd I instancji proces tworzenia aktów prawa miejscowego -a przedmiotowe rozporządzenie do takich się zalicza - nie daje podstaw do zaskarżenia bezczynności w tym zakresie do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.