II OSK 1288/22

Dnia 5 lipca 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 248/22 oddalającego sprzeciw [...] sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 16 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 248/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił sprzeciw Y. sp. z o.o. w W. (Spółka) od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 29 grudnia 2021 r., nr 1047/OPON/2021, w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 30 października 2020 r. Prezydent m. st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na parterze, garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W dniu 4 marca 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek W. w W. (Wspólnota) o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną, z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z 12 marca 2021 r. Prezydent m. st. Warszawy wznowił postępowanie. W wyroku VII SA/Wa 248/22 przywołano dalej, że decyzją z 14 czerwca 2021 r., Nr 47/A/2021, Prezydent m. st. Warszawy stwierdził wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej decyzji własnej Nr 108/2020 z 30 października 2020 r. oraz odmówił jej uchylenia na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021, poz. 735, K.p.a.). Organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca wskazał na przesłankę wznowienia postępowania w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc na pozbawienie Wspólnoty przymiotu strony w toczącym się postępowaniu. Organ wskazał, że do złożonego wniosku o wznowienie postępowania Wspólnota dołączyła analizę nasłonecznienia wybranych mieszkań w budynku mieszkalnym oraz placu zabaw dla dzieci w kontekście planowanej inwestycji wykonaną przez arch. M K. Z dołączonej analizy wynika, że budynek przy ul. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W ocenie organu I instancji, kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to, czy po wznowieniu postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Analizując ponownie przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego organ I instancji uznał, że w okolicznościach sprawy zastosowanie ma art. 146 § 2 K.p.a., a zatem stwierdzić należało jedynie, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przy ponownym jej rozpoznaniu mogłaby zapaść decyzja w istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej i nie ma podstaw do jej uchylenia. Kolejno w wyroku wskazano, że rozpatrując sprawę w trybie wznowieniowym organ ponownie przeanalizował przedłożoną dokumentację projektową i dokonał jej sprawdzenia pod względem zgodności z art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, jest zgodny z zapisami decyzji o warunkach zabudowy nr 20/2018, z 20 kwietnia 2018 r., zmienionej decyzją nr 17/U/2018 z 4 lipca 2018 r. i przeniesioną decyzją nr ll/U/2019 z 7 maja 2019 r. na inwestora, przepisami Prawa budowlanego oraz obowiązującymi warunkami technicznymi. Projektowany budynek mieszkalny został usytuowany w odległości 29 m od parterowej części istniejącego budynku przy ul. [...] o wysokości 20 m (część budynku o wysokości 22,48 m zaprojektowano w odległości 35 m od istniejącego budynku). Przeanalizowane mieszkania usytuowane na I kondygnacji istniejącego budynku spełniają warunek czasu nasłonecznienia wynoszący 3 godziny, zarówno w dniu 21 marca jak i w dniu 23 września. Nie był natomiast przedmiotem badania zacieniania plac zabaw, na istnienie którego wskazała we wniosku Wspólnota. W ocenie organu I instancji, ze zgromadzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej materiału nie wynika, że uznanie Wspólnoty za stronę spowodowałoby wydanie innej decyzji niż zapadła w przedmiotowym postępowaniu. Odwołanie od tej decyzji złożyła Wspólnota, reprezentowana przez r. pr. J. B. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda Mazowiecki pismem z 10 sierpnia 2021 r. wezwał pełnomocnika inwestora do złożenia wyjaśnień. Odpowiedzi na ww. wezwanie udzielono pismem z 11 października 2021 r. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną, którą uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdził, że Wspólnota dowiedziała się o decyzji w dniu 28 stycznia 2021 r. Wniosek o wznowienie postępowania złożono pismem z 26 lutego 2021 r. (data nadania w placówce pocztowej), prawidłowo – w jego ocenie - zatem uznano, że wniosek został złożony w terminie ustawowym, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Przesłanką do wznowienia, na którą powołano się we wniosku, jest brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy. W ocenie organu odwoławczego, w zaskarżonej decyzji Prezydent m. st. Warszawy nie odniósł się w żaden sposób do przedstawionego przez stronę dowodu w postaci analizy nasłonecznienia, ograniczając się do stwierdzenia, iż dokumentacja projektowa została sporządzona przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami oraz jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i przepisami prawa, a załączone do projektu analizy wskazują na spełnienie wymogów § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz. 1065 ze zm., rozp. MI 2002). Odnośnie zaś nasłonecznienia placu zabaw organ I instancji wskazał jedynie, iż nie był on objęty pozwoleniem na budowę ani zgłoszeniem oraz zaznaczył, iż obiekt tego rodzaju powinien spełniać przepisy Prawa budowlanego i warunków technicznych. Nie wyjaśniono w żaden sposób, z jakich przyczyn odmówiono zasadności argumentu Wspólnoty o naruszeniu § 40 ust. 2 w/w rozporządzenia. Nie wynikało to bowiem w jednoznaczny sposób z treści uzasadnienia decyzji I instancji. W związku z tym organ odwoławczy decyzję organu I instancji ocenił jako wydaną z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. Wojewoda zwrócił uwagę, że w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora przedstawił dodatkową analizę nasłonecznienia, mającą na celu odniesienie się do argumentacji przedstawionej przez Wspólnotę oraz wykazanie, że projektowany budynek spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych dotyczące nasłonecznienia w odniesieniu do budynku sąsiedniego. Jednak z treści przedstawionego opracowania wynika, iż nie jest ono spójne z analizą zawartą w projekcie pod względem przyjętych założeń oraz otrzymanych wyników. Ma to o tyle istotne znaczenie, że pierwotna analiza wskazywała na zapewnienie we wszystkich mieszkaniach minimalnego czasu nasłonecznienia wymaganego przepisami rozp. MI 2002, natomiast w tej przedstawionej w toku niniejszego postępowania wykazano, iż w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...] (oznaczonym w pierwotnej analizie, zawartej w projekcie, jako lokal nr [...]) wymóg ten nie jest spełniony już w istniejącym stanie faktycznym, a po wybudowaniu inwestycji na działkach sąsiednich nasłonecznienie zostanie dodatkowo znacznie ograniczone. W kwestii nasłonecznienia placu zabaw, organ odwoławczy ocenił stanowisko przedstawione w powyższej dodatkowej analizie inwestora jako nieprawidłowe. O ile bowiem twierdzenie o braku obowiązku realizacji placu zabaw na potrzeby pojedynczego budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest prawdziwe, to nie oznacza, iż jego realizacja w takiej sytuacji jest niemożliwa, albo że nie ma obowiązku przestrzegania przepisów techniczno-budowlanych względem takiego obiektu. W tym miejscu organ zwrócił uwagę, że wymogi dotyczące parametrów placów zabaw, wskazanych w § 40 ust. 1 rozp. MI 2002 odnoszą się jedynie do tych, których realizacja jest obowiązkowa, tj. tych przewidzianych w zespołach budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. A zatem jedynie dla nich przewidziano konieczność realizacji w min. 30% na terenie biologicznie czynnym. W kwestii zaś zachowania odległości, o których mowa w § 40 ust. 3 cyt. rozp. MI 2002, wskazał, iż przepis ten w obecnym brzmieniu obowiązuje od 2018 r. Przed nowelizacją również ten wymóg odnosił się jedynie do placów zabaw wskazanych w ustępie 1, a więc realizowanych w zespole budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Jeżeli zatem przedmiotowy plac zabaw zrealizowano w dacie obowiązywania § 40 ust. 3 cyt. rozporządzenia w brzmieniu sprzed nowelizacji, to nie istniał w stosunku do niego obowiązek zachowania wskazanych tam odległości. Natomiast w odniesieniu do § 40 ust. 2 rozp. MI 2002, którego zachowanie miało zostać wykazane przez inwestora, wymóg zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia dotyczy wszystkich placów zabaw. W przedłożonym opracowaniu nie przedstawiono stosownej analizy, która pozwalałaby jednoznacznie rozstrzygnąć tę kwestię. W związku z powyższym, przedstawiona przez pełnomocnika inwestora w dniu 11 października 2021 r. dokumentacja uzupełniająca do projektu wprowadziła – zdaniem tego organu - de facto dodatkowe wątpliwości odnośnie omawianej kwestii nasłonecznienia lokali w istniejącym budynku sąsiednim oraz na placu zabaw. Wojewoda Mazowiecki uznał za zasadne uchylić rozstrzygnięcie i zobowiązać Prezydenta m. st. Warszawy do ponownego przeprowadzenia postępowania, mającego na celu ustalenie, czy przy wydaniu pozwolenia na budowę nie doszło faktycznie do naruszenia przepisów prawa materialnego, uzasadniającego wydanie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W wyroku przywołano konkluzje organu odwoławczego, który stwierdził, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Prezydenta m. st. Warszawy zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa, tj. sprzecznie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 K.p.a., jak również innymi przepisami – art. 77 i 107 § 3 K.p.a. Naruszenia w tym zakresie miały istotny wpływ na wynik postępowania i treść rozstrzygnięcia. Wojewoda Mazowiecki wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, organ I instancji winien ustalić, jak faktycznie przedstawia się kwestia spełnienia przez inwestycję wymogów § 60 rozp. MI 2002, w szczególności w odniesieniu do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] oraz § 40 ust. 2 rozp. MI 2002. Sprzeciw od tej decyzji wniosła Spółka, zaskarżając ją w całości i zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie w całości decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr 47/A/2021 z 14 czerwca 2021 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zachodziły podstawy do utrzymania decyzji organu I instancji w mocy w całości. W sprzeciwie wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zwrot na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Spółka podniosła, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się wyłącznie do rozbieżności w dokumentacji przedłożonej przez inwestora, zupełnie pomijając fakt, że analiza wykonana przez p. K. na zlecenie Wspólnoty wykazała, że budynek przy ul. [...] w wielu przypadkach nie spełnia warunków technicznych (m.in. poprzez samozacienianie się niektórych lokali bez udziału budynku projektowanego przez inwestora). Nadto, analiza nasłonecznienia przedłożona przez Wspólnotę została przygotowana tylko dla jednego okresu (nie uwzględniała różnic dla równonocny w dniach 21 marca oraz 23 września). W sprzeciwie podkreślono, że w analizie uzupełniającej inwestor wykazał, że istniejący budynek Spółdzielni [...] w znacznym stopniu zacienia budynek położony przy ul. [...] w jego części południowo-zachodniej, czyniąc praktycznie na stałe niedoświetlonymi mieszkania w tej części. Ponadto, jak wskazywał inwestor w toku postępowania przed organem I instancji, budynek położony przy ul. [...] ma podobnie zacienioną elewację od strony południowo- wschodniej, w tym poprzez samozacienianie (dotyczy to nie tylko lokali jednopokojowych, ale również lokali wielopokojowych). Budynek przy ul. [...] nie spełniał zatem warunków technicznych w zakresie nasłonecznienia obowiązujących na etapie tworzenia projektu tego budynku. W odniesieniu natomiast do kwestii placu zabaw pełnomocnik inwestora wskazał, że w projekcie budynku przy ul. [...] w części projektu zagospodarowania terenu nie uwzględniono placu zabaw, o którym wspomina Wspólnota w odwołaniu oraz organ w swojej decyzji. Jego zdaniem, wbrew twierdzeniom organu, w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jeśli organ miał wątpliwości odnośnie kwestii spełniania przez projektowany budynek wymogów § 40 oraz § 60 rozp. MI 2002, powinien samodzielnie zbadać tę kwestię. W niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda Mazowiecki wniósł o jego oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił sprzeciw. W ocenie sądu pierwszej instancji, zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji nie odniósł się do przedstawionego przez stronę dowodu w postaci analizy nasłonecznienia opracowanej przez architekta M. K. Organ ten stwierdził po ponownym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej, że mieszkania na I kondygnacji budynku spełniają warunek czasu nasłonecznienia wynoszący 3 godziny w dniach równonocy, a ponadto wskazał, że dokumentacja projektowa została sporządzona przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami oraz jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i przepisami prawa oraz że odległość projektowanego budynku od budynku przy ul. [...] jest większa niż jego wysokość. W żaden sposób organ I instancji nie odniósł się jednak do wniosków sporządzonej przez arch. M. K. analizy nasłonecznienia, w której wskazano na niespełnienie warunków z § 60 rozp. MI 2002 w przypadku kilku lokali mieszkalnych oraz niespełnienie warunku z § 40 ust. 2 cyt. rozporządzenia dla placu zabaw znajdującego się przy budynku Wspólnoty. Dalej sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy podkreślił brak spójności pomiędzy analizą nasłonecznienia zawartą w projekcie budowlanym, a analizą uzupełniającą, gdyż pierwotna analiza wskazywała na zapewnienie we wszystkich mieszkaniach minimalnego czasu nasłonecznienia wymaganego przepisami rozporządzenia, natomiast w analizie uzupełniającej wykazano, iż w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...] (oznaczonym w pierwotnej analizie, zawartej w projekcie, jako lokal nr [...]) wymóg ten nie jest spełniony już w istniejącym stanie faktycznym, a po wybudowaniu inwestycji na działkach sąsiednich nasłonecznienie zostanie dodatkowo znacznie ograniczone. Sąd wojewódzki podzielił stanowisko organu II instancji, że kwestia ta powinna podlegać ponownemu wyjaśnieniu. W opinii tegoż sądu niezrozumiałe były też rozważania organu I instancji dotyczące kwestii nasłonecznienia placu zabaw (§ 40 ust. 2 rozp. MI 2002). Wobec braku konkretnego odniesienia się przez organ I instancji do zarzutów wniosku o wznowienie postępowania dotyczących zgodności inwestycji z § 60 i § 40 ust. 2 rozp. MI 2002, sąd pierwszej instancji za zasadne uznał zastosowanie przez organ II instancji art. 138 § 2 K.p.a. Sąd wojewódzki dodał ponadto, iż wiadomo mu z urzędu, że złożone zostały dwa odrębne wnioski o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 30 października 2020 r. o pozwoleniu na budowę przez B. O. i Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W. Oba wnioski opierają się na tej samej przesłance wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) i na częściowo tożsamych zarzutach dotyczących spełnienia przez inwestycję warunków z § 60 rozp. MI 2002 oraz do obu wniosków załączona została analiza nasłonecznienia sporządzona przez arch. M.K. Postępowanie z wniosku B.O. zostało zakończone decyzją Wojewody Mazowieckiego z 29 grudnia 2021 r. Nr 1046/OPON/2021 uchylającą decyzję Prezydenta m. st. Warszawy Nr 46/A/2021 z 14 czerwca 2021 r. stwierdzającą wydanie decyzji z naruszeniem prawa oraz odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 108/2020 z 30 października 2020 r. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Sprzeciw inwestora od tej decyzji został oddalony wyrokiem WSA w Warszawie z 16 marca 2022 r., VII SA/Wa 247/22. Skargę kasacyjną od wyroku VII SA/Wa 248/22 wywiodła Y. sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, która na podstawie art. 173 § 1 w zw. z art. 177 § 1, art. 151a § 2 i art. 176 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm., Ppsa) zaskarżyła to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - na podstawie "art. 174 § 2" (prawidłowo powinno być "pkt 2" – uwaga Sądu) Ppsa naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. – poprzez bezpodstawne oddalenie sprzeciwu skarżącej od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 29 grudnia 2021 r., jako konsekwencji przyjęcia, że zaistniały przesłanki do wydania przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr 47/A/2021 z 14 czerwca 2021 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zachodziły podstawy do utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, w całości. Wobec tak sformułowanego zarzutu skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o: 1. uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 188 Ppsa rozpoznanie sprzeciwu skarżącej, jego uwzględnienie i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, - ewentualnie, w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota przedmiotowej sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; 2. na podstawie art. 176 § 2 Ppsa o rozpoznanie sprawy na rozprawie, 3. na podstawie art. 203 pkt 1 Ppsa o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki organ I instancji słusznie przyjął, że podstawa do wznowienia postępowania, tj. fakt, iż strona nie brała udziału w postępowaniu nie ze swej winy, w realiach niniejszej sprawy nie pozwala na uchylenie decyzji, zatem słusznie ograniczył się do stwierdzenia, że wydana decyzja posiadała wady formalne, które jednak nie skutkowały koniecznością jej uchylenia. Wskazano, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, Prezydent m. st. Warszawy odniósł się do zarzutów stawianych przez Wspólnotę, bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w ramach postępowania wznowieniowego, organ I instancji dokonał weryfikacji zarówno przedłożonej przez Wspólnotę analizy nasłonecznienia sporządzonej przez arch. M.K.. jak też analizy nasłonecznienia przedłożonej przez inwestora do dokumentacji projektowej. Wynikiem tej weryfikacji było przyznanie racji inwestorowi w zakresie spełnienia warunków technicznych przez planowana inwestycję. Nadto, organ I instancji wskazał, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, jest zgodny z zapisami decyzji o warunkach zabudowy oraz obowiązującymi warunkami technicznymi. Podkreślono, że bez względu na rozbieżności polegające wyłącznie na doprecyzowaniu pewnych danych, analiza uzupełniająca sporządzona przez inwestora dowodzi, że projektowany przez inwestora budynek spełnia wszelkie Warunki techniczne, co słusznie zauważył organ I instancji, w przeciwieństwie do organu. Powyższego nie wziął również pod uwagę sąd pierwszej instancji, oddalając sprzeciw skarżącej kasacyjnie, pomimo że zgromadzony materiał dowodowy wystarczał do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ, a w konsekwencji do wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z 14 czerwca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 2a Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym. Sprawa tego rodzaju może być przekazana do rozpoznania na rozprawie, jeżeli Sąd dojdzie do przekonania, że ma to znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł takiej potrzeby, stąd też wniosek skarżącej kasacyjnie o rozpoznanie sprawy na rozprawie – bliżej nie uzasadniony – nie podlegał uwzględnieniu. Zgodnie zaś z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa odnośnie przesłanek odrzucenia sprzeciwu (art. 58 § 1 w zw. z art. 64b § 1 Ppsa), które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku sądu pierwszej instancji, Sąd dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną oparto na podstawie określonej w art. 174 "§ 2" Ppsa, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Błędnie w skardze kasacyjnej wskazano jednostkę redakcyjną art. 174 Ppsa, bowiem artykuł ten nie dzieli się na paragrafy, tylko na dwa punkty, przy czym każdy z punktów wymienia inną podstawę kasacyjną. Przyjdzie uznać przeto, że skarga kasacyjna jest oparta o art. 174 pkt 2 Ppsa. Ten błąd formalny autora skargi kasacyjnej nie jest jednak przeszkodą do nadania jej prawidłowego biegu. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Ma rację sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zaistniały przesłanki do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Ujawnione w postępowaniu odwoławczym nieprawidłowości stanowią bowiem podstawę do stwierdzenia, że organ I instancji nie przeprowadził prawidłowo postępowania administracyjnego w koniecznym do wyjaśnienia zakresie. Stwierdzając wydanie z naruszeniem prawa oraz odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 108/2020 z 30 października 2020 r. znak: UD-III-WAB.6740.85.2020.ASL, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla inwestora pozwolenia na budowę dla będącego przedmiotem niniejszego postępowania budynku, organ ten nie odniósł się prawidłowo do przedstawionego przez stronę dowodu w postaci analizy nasłonecznienia, ograniczając się do stwierdzenia, iż dokumentacja projektowa została sporządzona przez osoby z odpowiednimi uprawnieniami oraz jest zgodna z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i przepisami prawa, a załączone do projektu analizy wskazują na spełnienie wymogów § 60 rozp. MI 2002. Choć w toku postępowania odwoławczego pełnomocnik inwestora przedstawił dodatkową analizę nasłonecznienia, mającą na celu odniesienie się do argumentacji przedstawionej przez skarżącą oraz wykazanie, że projektowany budynek spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych dot. nasłonecznienia w odniesieniu do budynku sąsiedniego, organ odwoławczy podkreślił brak spójności pomiędzy analizą nasłonecznienia zawartą w projekcie budowlanym, a w/w analizą uzupełniającą. Przede wszystkim pierwotna analiza wskazywała na zapewnienie we wszystkich mieszkaniach minimalnego czasu nasłonecznienia wymaganego przepisami rozporządzenia, natomiast w analizie uzupełniającej wykazano, iż w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...] (oznaczonym w pierwotnej analizie, zawartej w projekcie, jako lokal nr [...]) wymóg ten nie jest spełniony już w istniejącym stanie faktycznym, a po wybudowaniu inwestycji na działkach sąsiednich nasłonecznienie zostanie dodatkowo znacznie ograniczone. Zasadnie sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu II instancji, że kwestia ta powinna podlegać wszechstronnemu wyjaśnieniu. Co zaś tyczy się kwestii nasłonecznienia placu zabaw, wskazać należy, że o ile bowiem twierdzenie o braku obowiązku realizacji placu zabaw na potrzeby pojedynczego budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest prawdziwe, to nie oznacza, iż jego realizacja w takiej sytuacji jest niemożliwa, albo że nie ma obowiązku przestrzegania przepisów techniczno-budowlanych względem takiego obiektu. Trafnie wskazał organ odwoławczy, a w ślad za nim również sąd pierwszej instancji, że wymogi dotyczące parametrów placów zabaw, wskazanych w § 40 ust. 1 rozp. MI 2002 odnoszą się jedynie do tych, których realizacja jest obowiązkowa, tj. tych przewidzianych w zespołach budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. A zatem jedynie dla nich przewidziano konieczność realizacji w min. 30% na terenie biologicznie czynnym. W kwestii zaś zachowania odległości, o których mowa w § 40 ust. 3 cyt. rozporządzenia, należy wskazać, iż przepis ten w obecnym brzmieniu obowiązuje od 2018 roku. Przed nowelizacją rzp. MI 2002 również ten wymóg odnosił się jedynie do placów zabaw wskazanych w § 40 ust. 1 rozp. MI 2002, a więc realizowanych w zespole budynków mieszkalnych wielorodzinnych. Jeżeli zatem przedmiotowy plac zabaw zrealizowano w dacie obowiązywania § 40 ust. 3 cyt. rozporządzenia w brzmieniu sprzed nowelizacji, to nie istniał w stosunku do niego obowiązek zachowania wskazanych tam odległości. Natomiast w odniesieniu do § 40 ust. 2 rozp. MI 2002, którego zachowanie miało zostać wykazane przez inwestora, wymóg zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia dotyczy wszystkich placów zabaw. W przedłożonym opracowaniu nie przedstawiono stosownej analizy, która pozwalałaby jednoznacznie rozstrzygnąć tę kwestię. Co więcej, przedstawiona przez pełnomocnika inwestora dokumentacja uzupełniająca do projektu wprowadziła w istocie rzeczy dodatkowe wątpliwości odnośnie omawianej kwestii, to zaś wymaga stosownej analizy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasadnicze znaczenie miało jednak, to na co trafnie zwrócił uwagę sąd wojewódzki, a mianowicie, że w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z 30 października 2020 r. o pozwoleniu na budowę toczyły się dwa równoległe postępowania z tożsamych wniosków dwóch podmiotów (B.O. i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W.), opartych na podobnej podstawie faktycznej i prawnej. Przy czym – jak wskazał sąd pierwszej instancji - postępowania te są obecnie na etapie rozpoznawania co do istoty sprawy administracyjnej o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz infrastrukturą techniczną na dz. ew. nr [...] i [...] przy ul. [...] w W. Oznacza to, że toczyły się dwa postępowania administracyjne merytoryczne w tej samej sprawie dotyczącej udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko sądu pierwszej instancji, że postępowania te powinny zostać połączone przez organ I instancji, gdyż w okolicznościach tej sprawy powinno się toczyć jedno wznowione postępowanie administracyjne co do istoty sprawy, w którym załatwione byłby dwa w zasadzie tożsame żądania wnioskodawców wznowienia, oparte na tych samych zarzutach i dowodach. Powyższe niewątpliwie potwierdza zasadność zastosowania w tej sprawie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z tych względów, na podstawie art. 184 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.