II OSK 1295/05

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Bolesława M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2005 r., II SA/Kr 2407/03 odrzucające skargę w sprawie ze skargi Bolesława M. i Jerzego T. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 sierpnia 2003 r. (...) w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Bolesława M. i Jerzego T. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 sierpnia 2003 r. w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została przed 1.01.2004 r. przez Jerzego P. działającego jako zarządca Pałacu Spiskiego reprezentującego współwłaścicieli Bolesława M. i Jerzego T. Zarządzeniem z dnia 25.11.2004 r. doręczonym Jerzemu P. w dniu 10.12.2004 r. pouczono go o treści art. 35 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ zobowiązując jednocześnie, aby w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi wykazał, że może być pełnomocnikiem stron w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu albo też spowodował uzupełnienie skargi przez jej podpisanie przez Bolesława M i Jerzego T. W wykonaniu powyższego zarządzenia Jerzy P. ograniczył się do nadesłania wraz z pismem z dnia 10.12.2004 r. kserokopii pełnomocnictw udzielonych przez Bolesława M. i Jerzego T., nie wykazując przy tym że jest on osobą mogącą być pełnomocnikiem w postępowaniu sądowym. W tej sytuacji Sąd I instancji stwierdził, iż sam fakt bycia administratorem czy też zarządcą cudzej nieruchomości nie upoważnia tej osoby do reprezentowania stron w postępowaniu sądowym, a wobec tego, że braków formalnych skargi nie uzupełniono w wyznaczonym terminie skargę odrzucono na mocy art. 58 par. 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł Bolesław M. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 35 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez przyjęcie, iż Jerzy P. nie jest legitymowany do reprezentowania współwłaścicieli jako zarządca Pałacu Spiskiego, podczas gdy obok pełnienia funkcji zarządcy jest również radcą prawnym. W uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej stwierdzono też, iż Jerzy P. przez przeoczenie dołączając pełnomocnictwo nie poinformował Sądu, że jest radcą prawnym i jako taki może reprezentować stronę. W ocenie skarżącego działanie pełnomocnika nie może powodować negatywnych skutków dla strony postępowania. Skarżący wskazując powyższe uchybienia wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż zgodnie z zasadą określoną w art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 159 poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji powyższego uregulowania ustawowego do rozpatrywanej skargi mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. W myśl przepisu art. 35 par. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Przy czym wymogi jakie winno spełniać udzielone przez stronę pełnomocnictwo określono w art. 36 i nast. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wprawdzie z treści art. 23 ustawy z dnia 16 lipca 1982 r. o radcach prawnych /Dz.U. nr 19 poz. 145 ze zm./ wynika, że "prawo wykonywania zawodu radcy prawnego powstaje z chwilą dokonania wpisu na listę radców prawnych i złożenia ślubowania", ale ani ta norma prawna, ani żaden inny przepis nie pozwala na zaakceptowanie stanowiska prezentowanego we wniesionej skardze kasacyjnej, że sam fakt, iż nastąpił wpis na listę radców prawnych stanowi o tym, iż osoba wpisana na tą listę staje się pełnomocnikiem określonego podmiotu, mimo braku przedłożenia stosownego pełnomocnictwa. Co więcej w rozpoznawanej sprawie Jerzy P. twierdząc, że jest pełnomocnikiem skarżącego nawet na fakt, że jest radcą prawnym się nie powołał. Skargę Jerzy P. podpisał jako "administrator", a w złożonym pełnomocnictwie wskazano, iż jest upoważniony do "prowadzenia zarządu i administracji budynku..". Należałoby w tym miejscu jedynie zauważyć, iż stosownie do przepisu art. 184 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /t.j. Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ zarządzanie nieruchomościami jest działalnością zawodową wykonywaną przez zarządców nieruchomości przy czym zarządcą nieruchomości może być tylko osoba fizyczna posiadająca licencję zawodową. Na dokument wynikający z wymagań zawartych w ustawie o gospodarce nieruchomościami Jerzy P. również się nie powołał. W świetle przytoczonej regulacji oczywisty jest wniosek, że skoro z dokonanych w sprawie ustaleń wynika, że Sąd I instancji o treści art. 35 ustawy pouczył Jerzego P., a ten w udzielonym mu przez Sąd terminie braków skargi nie usunął, skargę należało odrzucić z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W związku z zawartym w uzasadnieniu wniesionej skargi kasacyjnej wywodem dotyczącym konsekwencji czynności osoby, której udzielono pełnomocnictwo, wypada stwierdzić, że gdyby skarżący uważał, iż w wyniku działań lub zaniechań swego pełnomocnika poniósł szkodę majątkową - może dochodzić od tegoż pełnomocnika przed sądami powszechnymi odszkodowania na zasadach przewidzianych w kodeksie cywilnym. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieuzasadnione należało, na mocy art. 184 w związku z art. 182 par. 1 i par. 3 powoływanej już ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ orzec jak w sentencji.