II OSK 1312/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 640/18 w sprawie ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 stycznia 2019 r. oddalił skargę M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w G. (dalej WLW) z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w T. (dalej PLW) na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096; dalej k.p.a.), art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 36), art. 4 ust. 3 lit. b i art. 5 rozporządzenia (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L nr 139, z 30.04.2004 r., str. 1), art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017 r. poz. 242) i § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1182), wymierzył M. Spółka z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w miejscowości R., ul. P., [...] P., karę pieniężną w łącznej wysokości 8.000 zł za niespełnienie wymagań określonych w art. 4 ust. 3 lit. b oraz art. 5 rozporządzenia (WE) NR 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych. Zaskarżoną decyzją WLW utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Skargę na powyższą decyzję wniosła M. Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w miejscowości R., zarzucając jej naruszenie szeregu przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, a także przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone w stosunku do skarżącej przez PLW doprowadziło do ustalenia okoliczności uzasadniających nałożenie kar, o których mowa § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Z akt sprawy wynika, zdaniem Sądu, że Handlowe Dokumenty Identyfikacyjne nr [...], z dnia [...] sierpnia 2017 r., dla mięsa poddanego rozbiorowi i wprowadzanego na rynek w ilości 22105 kg oraz nr [...], z dnia [...] sierpnia 2017 r. dla mięsa poddanego rozbiorowi i wprowadzanego na rynek w ilości 21904 kg wystawione przez zakład M., nie posiadały wymaganych prawem, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. e) i f) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 931/2011 z dnia 19 września 2011 r. w sprawie wymogów dotyczących możliwości śledzenia ustanowionych rozporządzeniem (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego, informacji dotyczących nazwy i adresu podmiotu, do którego żywność jest wysyłana oraz danych i adresu odbiorcy (właściciela), jeżeli jest różny od podmiotu, do którego żywność została wysłana. Zgodnie z przywołanym przepisem podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają udostępnienie podmiotowi działającemu na rynku spożywczym, któremu dostarczana jest żywność, oraz, na żądanie, właściwemu organowi następujących informacji dotyczących przesyłek żywności pochodzenia zwierzęcego, to jest nazwę i adres podmiotu działającego na rynku spożywczym, do którego żywność jest wysyłana (pkt e), nazwę i adres odbiorcy (właściciela), jeżeli jest różny od podmiotu działającego na rynku spożywczym, do którego żywność jest wysyłana. Jednocześnie opisane wyżej działania skarżącej - zdaniem Sądu - naruszały procedurę zakładową P10 systemu HACCP dotyczącą identyfikowalności produktów, zgodnie z którą system powinien zapewnić pełną identyfikację produktów na każdym etapie produkcji, w tym dystrybucji. Organ I instancji ustalił również, że w rejestrze pojazdów wjeżdżających i wyjeżdżających na i z terenu zakładu nie odnotowywano wjazdów i wyjazdów środka transportu z ładunkiem 964 kg mięsa, które skarżąca w ramach zwrotu i reklamacji przyjęła, w dniu [...] sierpnia 2017 r., od zakładu V. Spółka z o.o., z Z., [...] oraz zapisów pozwalających na monitorowanie dystrybucji produktu niezgodnego, w ilości 9098 kg mięsa, w dniach [...] września 2017 r., przyjętego jako zwrot z zakładu S. S.A. - Oddział K. WNI [...] i Oddział J. WNI [...]. Powyższe stanowiło naruszenie zakładowej instrukcji I-10/F3. Ustalono również, że skarżąca nie powiadomiła niezwłocznie Powiatowego Lekarza Weterynarii w T. o przyjęciu zwrotu produktu niezgodnego, o którym wyżej mowa. Skarżąca poinformowała organ o tym fakcie dopiero w dniu [...] września 2017 r. Stanowiło to naruszenie art. 19 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) NR 178/2002 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U.UE.L.2002.31.1 z 2002.02.01). Zdaniem organów skarżąca celowo wprowadziła w błąd organ inspekcji sanitarnej w tym zakresie. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę wymierzenia skarżącej kary w wysokości 3.000 zł. Z zapisów zakładowych procedur HACCP u skarżącej - P7 - "Nadzór nad wyrobem niezgodnym", nr wydania [...], data wydania [...]-04-2016 oraz P8 "Skargi i reklamacje" nr wydania [...], data wydania [...]-10-2016 r. wynikają określone wskazania jak postępować z produktem niezgodnym, który znajduje się już u odbiorcy/nabywcy. W takim przypadku przewidziano jedynie możliwość prowadzenia negocjacji w sprawie przetworzenia produktu, a w przypadku braku takiej możliwości o utylizacji środka spożywczego. Zatem ustalona w sprawie okoliczność, iż skarżąca przyjęła z powrotem produkty, których nabywcami/odbiorcami były: zakład V. Spółka z o.o. z Z. (zakup w dniu [...] sierpnia 2017 r.) oraz D. pośredniczący w sprzedaży mięsa do zakładów S. SA Oddział K. (zakup w dniu [...] sierpnia 2017 r.) i Oddział J. (zakup w dniu [...] sierpnia 2017 r.) naruszało, zdaniem Sądu, ustanowione w zakładzie procedury HACCP. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę wymierzenia skarżącej kary w wysokości 3.000 zł. W ocenie Sądu, poprzez wskazane działania skarżącej zignorowano określone przez zakładowe procedury zagrożenia naruszając tym samym zasady określone w art. 5 ust. 2 lit. a) - d) rozporządzenia nr 852/2004. Organy ustaliły, że skarżąca nie aktualizowała poszczególnych procedur zakładowego systemu HACCP poprzez coroczne przeglądy. Stwierdzono także występowanie niespójnych i sprzecznych zapisów w tej dokumentacji. Jednakże jako podstawowe uchybienie w tym zakresie uznano wskazanie w dokumencie [...] pkt 9 etapu produkcji, zagrożenie o wysokim priorytecie (P6) - pozostałości kości, fragmenty metali, kat. zagrożenia fizyczne, które nie podlegało żadnej kontroli. Powyższe okoliczności stanowiły podstawę wymierzenia kary w wysokości 2.000 zł. W ocenie Sądu, obowiązek okresowego przeglądania i aktualizacji procedur HACCP wynika z zasad tej metody określonych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 852/2004, o czym wyżej mowa. Sąd podkreślił, iż określenie przez skarżącą w dokumencie systemu określonego zagrożenia determinuje konieczność jego kontroli i określenia sposobu eliminacji lub ograniczenia jego występowania. Brak określenia przez skarżącą tego rodzaju działań narusza istotę systemu określonego wzmiankowanym przepisem. Odnosząc się do zarzutów skargi sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, iż w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego w sposób skutkujący uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w sprawie odpowiadało regułom określonym w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Niezasadne były również - zdaniem Sądu - zarzuty naruszenia przez WLW art. 15 k.p.a. Sąd wyjaśnił, iż organ rozpoznając niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym nie gromadził samodzielnie dowodów w sprawie, a swoje rozstrzygniecie oparł na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. W ocenie Sądu, akceptacja przez organ II instancji ustaleń i rozstrzygnięcia PLW wraz z ustosunkowaniem się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu pozwala przyjąć, iż sprawa została powtórnie rozpoznana. Sąd nie podzielił również zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organy § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego w związku z art. 189d k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi poprzez jej uwzględnienie i uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie przekazanie sprawy WSA w Gdańsku do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez brak sporządzenia uzasadnienia, które umożliwiałoby stronie ustalenie przesłanek jakimi kierował się Sąd I instancji, a także wybiórcze odniesienie się do zarzutów wskazanych w skardze; 2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi pomimo zaniechania przez WLW podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przy uwzględnieniu zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej i jednocześnie zaniechania przez WLW w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zaniechaniu przez WLW dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego tego, czy dana okoliczność została udowodniona, w szczególności poprzez: a) bezzasadne pominięcie sformułowanych w odwołaniu wniosków dowodowych, b) oparcie zaskarżonej decyzji na zupełnie niezweryfikowanym założeniu, zgodnie z którym na skutek rzekomych naruszeń jakich dopuścić się miała skarżąca doszło do stworzenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego poprzez brak nadzoru nad bezpieczeństwem żywności opartym na analizie ryzyka i procedurach systemowych opartych na zasadach HACCP, bez wskazania na czym powyższe zagrożenie miałoby konkretnie polegać; 3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi pomimo zaniechania przez WLW rozpatrzenia i ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do sformułowanych w odwołaniu zarzutów wobec decyzji, a w konsekwencji zaniechania sporządzenia kompletnego uzasadnienia decyzji, to jest z uwzględnieniem wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji; które to naruszenia zawarte w pkt 2 i 3 skutkowały: 4. naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 §1 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi pomimo niewłaściwego przyjęcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, iż daleko idące uchybienia o charakterze procesowym, których dopuścił się WLW w postaci braku dokonania autonomicznej analizy sprawy nie uchybiają podstawowej zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu w całości wyrokowi strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła również naruszenie: 5. przepisów postępowania, a mianowicie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi pomimo braku uzasadnienia nieuwzględnienia przez WLW okoliczności, iż organ I instancji wydał decyzję z pominięciem wiążących go w sprawie wytycznych w zakresie wyjaśnienia określonych okoliczności sprawy; na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu w całości wyrokowi strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie: 6. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z art. 4 ust. 3 lit. b oraz art. 5 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych w zw. z art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2015 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego w zw. z § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi, mimo że w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek dla nałożenia kary pieniężnej w określonej wysokości; 7. art. 189d k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego z dnia 16 grudnia 2005 r. w zw. z § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, polegające na nieuzasadnionym oddaleniu skargi mimo, że kara pieniężna została wymierzona arbitralnie bez uwzględnienia koniecznych dla prawidłowego określenia jej wysokości kryteriów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP nie jest trafny. Prawo skarżącego kasacyjnie do sądu nie zostało w tej sprawie naruszone. Uwzględniając normatywną treść art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło. Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji w bardzo obszernych motywach zaskarżonego wyroku wręcz drobiazgowo przedstawił okoliczności sprawy oraz stanowiska stron i szczegółowo odniósł się do nich. Dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest zaś naruszeniem tego unormowania wyrażenie w uzasadnieniu oceny i argumentacji innej od oczekiwanej przez stronę. Stwierdzić też należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II FSK 1511/08). Nie są też trafne zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. Wbrew wywodom strony skarżącej kasacyjnie, WLW podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, przy uwzględnieniu zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W szczególności nie pominął sformułowanych w odwołaniu wniosków dowodowych, lecz wskazał w motywach podjętego rozstrzygnięcia, że wnioskowane przez stronę dowody zostały uwzględnione już przez organ I instancji, co skutkowało obniżeniem wysokości nakładanych kar. Sąd Wojewódzki nie miał więc podstaw do zakwestionowania stanowiska WLW w tym zakresie. W odniesieniu do twierdzeń strony skarżącej kasacyjnie, że zaskarżona decyzja została oparta na niezweryfikowanym założeniu, zgodnie z którym na skutek "rzekomych naruszeń jakich dopuścić się miała skarżąca doszło do stworzenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego poprzez brak nadzoru nad bezpieczeństwem żywności opartym na analizie ryzyka i procedurach systemowych opartych na zasadach HACCP, bez wskazania na czym powyższe zagrożenie miałoby konkretnie polegać", zauważyć wypada, że zarówno w kwestionowanych decyzjach, jak i w zaskarżonym wyroku wyraźnie podano, na czym zagrożenie to polegało. Wskazując w szczególności na protokół kontroli doraźnej z dnia [...] września 2017 r., pismo Prezesa Zarządu Spółki z dnia [...] września 2017 r., pismo Powiatowego Lekarza Weterynarii w L. z dnia [...] października 2017 r. i pisemne oświadczenie kontrahenta Spółki – D. zaznaczono, że na podstawie tych dowodów wykazano, iż w zakładzie M. znajdowało się mięso skażone wirusem ASF. Skażone mięso niewątpliwie stanowiło zagrożenie. W szczegółowych motywach zaskarżonej decyzji wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśniono podstawę prawną podjętej decyzji. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące tej kwestii są więc chybione. Organy administracyjne należycie wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, organ I instancji wyeliminował wcześniejsze nieprawidłowości, uwzględniając wiążące go wytyczne w zakresie wyjaśnienia określonych okoliczności sprawy, a WLW niewadliwie uznał decyzję organu I instancji za prawidłową, akceptując ją z dochowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Bezzasadne są zatem zarzuty naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 §1 k.p.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. W konsekwencji prawidłowego zastosowania przepisów postępowania nie doszło do naruszenia w sprawie prawa materialnego. Chybiony jest w tej sytuacji zarzut niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w zw. z art. 4 ust. 3 lit. b oraz art. 5 rozporządzenia nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych w zw. z art. 27 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego w zw. z § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, bowiem w wyniku właściwie przeprowadzonego postępowania organy prawidłowo ustaliły przesłanki konieczne do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Wymierzając karę organy należycie uwzględniły wszystkie okoliczności mające wpływ na jej wysokość, opierając się w szczególności na wskazywanych przez stronę skarżącą kasacyjnie dowodach. Nie naruszyły więc unormowań zawartych w art. 189d k.p.a. w zw. z art. 27 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego z dnia 16 grudnia 2005 r. w zw. z § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego. Podkreślić w tym miejscu wypada, że wymierzona kara oscylowała w dolnych granicach przewidzianych w obowiązujących przepisach, nie przekraczając 1/10 jej maksymalnej wysokości. W tym stanie rzeczy wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 orzekł jak w sentencji.