II OSK 1418/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Eugeniusz Mzyk Sędziowie Barbara Gorczycka-Muszyńska Zygmunt Niewiadomski (spr) Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Współwłaścicieli budynku [...] Wspólnota Mieszkaniowa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1568/04 w sprawie ze skargi Współwłaścicieli budynku [...] Wspólnota Mieszkaniowa na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 20 lipca 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 1568/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Współwłaścicieli budynku [...] Wspólnota Mieszkaniowa na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia 12 września 2000r., Nr [...] Burmistrz Gminy W. zatwierdził projekt budowlany i zezwolił na wykonanie robót budowlanych polegających na odbudowie ostatnich kondygnacji kamienicy przy ul. N. w W. z odtworzeniem detali architektonicznych na fasadzie kamienicy. W wyniku rozpoznania wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. N. Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2004r. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od powyższej decyzji organu nadzorczego ww. Wspólnota Mieszkaniowa złożyła odwołanie, w wyniku którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie sposób podzielić poglądu skarżącej o braku po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż zgoda takowa została udzielona w akcie notarialnym z dnia 30 kwietnia 1999r. i w porozumieniu z dnia 1 września 2000r. z Zarządem Domów Komunalnych W. z siedziba przy ul. S. w W. W związku z powyższym nie można uznać, że miało miejsce rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Na powyższą decyzję Współwłaściciele budynku [...] Wspólnota Mieszkaniowa złożyli skargę do sądu administracyjnego, w której zarzucono, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest niezgodna z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia 19 marca 1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a konkretnie z punktem 5 tej decyzji, stanowiącym że projekt rozbudowy wymaga uzgodnienia ze Wspólnotami Mieszkaniowymi i administratorem budynków sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. Sąd zauważył, że istotnie w aktach sprawy brak jest uzgodnienia projektu ze Wspólnotą Mieszkaniową [...] przy ul. N., jednakże w ocenie Sądu nie jest to rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd stwierdził też, że obowiązek dokonania takiego uzgodnienia nie wynika z żadnej ustawy. Nie ma bowiem wynikającego wprost z przepisów obowiązku dokonywania uzgodnień z innymi podmiotami, aniżeli wymienionymi w art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Żadna z ustaw szczególnych nie zna uzgodnienia inwestycji budowlanej z sąsiadującą Wspólnotą Mieszkaniową. Od powyższego wyroku Współwłaściciele budynku [...] złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, polegające na błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Błędna wykładnia tych przepisów doprowadziła zdaniem skarżących do błędnego uznania, że decyzja Burmistrza Gminy W. z dnia 12 września 2000r. o pozwoleniu na budowę w zakresie, w jakim nie uwzględnia przewidzianego w decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia 19 marca 1997r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązku uzgodnienia ze Wspólnotami Mieszkaniowymi i administratorem budynków sąsiednich projektu rozbudowy oraz zezwala na naruszenie własności sąsiednich nieruchomości bez zgody właścicieli – nie stanowi rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że o kwalifikowanej wadliwości kontrolowanej decyzji świadczy zaistnienie rażącego pogwałcenia podstawowego prawa, jakim jest chronione konstytucyjnie prawo własności - art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę przy braku po stronie inwestora zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, organ dopuścił się rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Pismem z dnia 12 grudnia 2005r. odpowiedź na skargę kasacyjną złożył S. P. działający w imieniu Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. N. w W. Wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej, podnosząc, że skarżącym nie mogą być współwłaściciele budynku, lecz wyłącznie wspólnota mieszkaniowa. Wspólnotę zaś reprezentuje jej zarząd. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie może odnieść zamierzonego skutku, a to głównie z tego powodu, że Sąd pierwszej instancji zbadał legalność (zgodność z prawem) decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na wykonanie odbudowy ostatnich kondygnacji kamienicy, położonej przy ul. N. w W. w trybie nadzwyczajnym, umożliwiającym skuteczne zakwestionowanie ostatecznej decyzji administracyjnej dopiero wówczas, gdy jest ona dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 K.p.a., pośród których znajduje się przesłanka "rażącego naruszenia prawa". Gdy naruszenie prawa nie ma takiego charakteru, nie może być podstawą do wyeliminowania decyzji ostatecznej z obrotu prawnego. Jeżeli tak właśnie Sąd I instancji zinterpretował w niniejszej sprawie normę art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., to trudno byłoby mu skutecznie czynić zarzut z tego powodu. Sąd miał podstawy do tego, aby przyjąć, że orzekające w sprawie organy administracji prawidłowo zastosowały ww. normę art. 156 K.p.a. Brak uzgodnienia projektu rozbudowy przedmiotowej kamienicy ze skarżącą Wspólnotą Mieszkaniową, do czego organ architektoniczno-budowlany został zobowiązany ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji o której mowa, nie można uznać za kwalifikowane naruszenie prawa, w sytuacji gdy – jak zasadnie podnosi się to w zaskarżonym wyroku – możliwość taka nie wynika z żadnego obowiązującego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Co do zaś wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownie do wymagań art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane w ówczesnym brzmieniu (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), to trzeba zauważyć, że pozwolenie obejmowało nadbudowę kamienicy przy ul. N., a dylatacja pomiędzy budynkami N. i N., której istnienia nie kwestionuje nawet strona skarżąca (choć do protokołu z rozprawy, sprostowanego na jej wniosek, oświadczyła, że nie wie gdzie dylatacja przebiega) wskazywała na to, że prace budowlane będą wykonane na budynku w stosunku do którego inwestor dysponował zgodą Wspólnoty Mieszkaniowej "N." (akt notarialny z 30 kwietnia 1999r. rep A nr [...]). Niezależnie od tego inwestor wykazał się porozumieniem zawartym w dniu 1 września 2000r. z Zarządem Domów Komunalnych W., zarządzającym w owym czasie m.in. budynkiem przy ul. N. Jeżeli tak, to mimo, iż w dacie wydawania decyzji zezwalającej na wykonanie przedmiotowych prac budowlanych istniała już Wspólnota Mieszkaniowa "N.", obejmująca 2 lokale spośród 20 z tego budynku, pominięcie jej pośród podmiotów których zgoda na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane jest konieczna, mimo że było naruszeniem prawa, to w tej konkretnej sprawie, należy uznać, że nie noszącym cech naruszenia "rażącego", a wywód w tej mierze, zarówno w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, jak i zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, trzeba podzielić. Zatem podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty mogłyby ewentualnie odnieść zamierzony skutek w zwykłym trybie (postępowaniu odwoławczym), a nie w postępowaniu nadzwyczajnym. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).