II OSK 1438/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 859/17 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2017 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 30 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Ke 859/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi [...] spółki z o.o. spółki komandytowej z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej: SKO w K.) z [...] października 2017 r., znak: [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddalił skargę. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Spółka [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w K. w dniu [...] maja 2017 r. wystąpiła do Wójta Gminy S. (dalej: organ I instancji, organ) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Wykonanie urządzenia (studni wierconej) do poboru wody podziemnej na terenie działki nr [...] w m. O., gmina S., powiat [...], woj. [...], dla Ośrodka [...]". Z informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do wniosku wynikało, że przedsięwzięcie polegać będzie na przystosowaniu otworu poszukiwawczo-rozpoznawczego na studnię umożliwiającą pobór wód podziemnych, wykonanego w 2014 r. na działce Nr [...] w m. Ob., należącej do małżeństwa M. i K. K. Woda z tej studni będzie zaopatrywać obiekty nowobudowanego na działce nr [...] w O. Ośrodka [...]". Organ I instancji wskazał, że dla terenu, na którym jest planowane przedsięwzięcie, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy S. uchwalony uchwałą Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Świętokrz. Nr 107 z 26 kwietnia 2011 r. poz. 1142) w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. na obszarze gminy S. oraz uchwały Nr [...] Rady Gminy w S. z [...] marca 2011 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Gminy w S. z [...] grudnia 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. na obszarze gminy S. Organ I instancji wyjaśnił również, że zgodnie z zaświadczeniem z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], działka Nr [...], na której planowane jest przedsięwzięcie, położona w miejscowości O., znajduje się na terenach oznaczonych symbolem MN - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zdaniem organu I instancji, z przywołanych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego ww. uchwałami. Aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Nr [...] z [...] grudnia 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. na obszarze gminy S. w dziale II, w rozdziale 3. (Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego), § 11 ust. 4 pkt 1) wskazuje, że teren objęty zmianą planu położony jest częściowo w granicach pośredniej strefy l, zewnętrznej ochrony ujęcia wód podziemnych, w obrębie której obowiązuje m.in. zakaz lokalizowania nowych ujęć wód podziemnych. Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w S. z [...] marca 2011 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Gminy w S. z [...] grudnia 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. na obszarze gminy S. zgodnie z § 1 załącznika Nr 1 do uchwały Nr [...] Rady Gminy w S. z [...] grudnia 2010 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa O. na obszarze gminy S. oznaczenia uzupełniono o "wewnętrzny teren ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych", zgodnie z załącznikiem graficznym Nr 1 do uchwały Nr [...] Rady Gminy w S. z [...] marca 2011 r. Według organu, powyższa zmiana wskazuje, że nieruchomość oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako działka Nr [...] leży w granicach pośredniej strefy zewnętrznej ochrony ujęcia wód podziemnych. Organ I instancji wyjaśnił także, że rozporządzeniem Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] września 2016 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]" w O., ustanowiono bezpośrednią i pośrednią strefę ochronną ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]" w O. W § 3 tego rozporządzenia określono zakazy lokalizacji pewnych przedsięwzięć dla terenu ochrony pośredniej, wśród których jest m.in. zakaz lokalizowania nowych ujęć wód podziemnych, z wyjątkiem studni zastępczych lub awaryjnych istniejącego ujęcia wody, czy ujęć wykorzystywanych do zwykłego korzystania z wód. Zdaniem organu I instancji, planowane przedsięwzięcie nie mieści się w określonych wyjątkach, ponieważ nie będzie to studnia zastępcza lub awaryjna, jak również nie będzie wykorzystywana do zwykłego korzystania z wód, o którym mowa w art. 36 ustawy Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1121). Z powyższych powodów organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2017 r. wydał decyzję znakŁ [...] o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyła spółka [...]. W decyzji z [...] października 2017r., znak: [...], SKO w K., po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. spółka komandytowa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: k.p.a.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...] sierpnia 2017 r. odmawiającą [...] sp. z o.o. spółka komandytowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Wykonanie urządzenia (studni wierconej) do poboru wody podziemnej na terenie działki nr [...] w m. O., gmina S., powiat [...], woj. [...], dla Ośrodka Negocjacyjnego [...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wyjaśniło, że w dniu [...] września 2016 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. na podstawie przepisu art. 58 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.) wydał Rozporządzenie Nr [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]" w O. Okolicznością bezsporną jest, że działka nr [...] położona jest w pośredniej strefie ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]". W § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia ustalono zakaz lokalizowania na terenie ochrony pośredniej nowych ujęć wód podziemnych z wyjątkiem studni zastępczych lub awaryjnych istniejącego ujęcia wody oraz ujęć wykorzystywanych do zwykłego korzystania z wód. Planowane przedsięwzięcie nie mieści się w ramach zwykłego korzystania z wód w rozumieniu art. 36 ustawy Prawo wodne. Ujęcie wody "[...]" jest głównym źródłem zasilającym wodociąg wiejski zaopatrujący w wodę mieszkańców miejscowości O. i O. w gminie S., a utworzenie strefy ochronnej dla ochrony jakościowej wody i ochrony zasobowej oraz egzekwowanie ograniczeń w jej użytkowaniu powinno dać techniczną możliwość eksploatacji ujęcia z zachowaniem dotychczasowych parametrów jakościowych i ilościowych wody. Zakaz lokalizacji nowych ujęć wód podziemnych ma na celu ochronę zasobów ilościowych ujęcia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję [...] sp. z o.o. sp. komandytowa w K. zarzuciła naruszenie: I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: 1. § 3 ust. 1 pkt. 10 rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] września 2016 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest lokalizacją nowego ujęcia wodnego, a w związku z tym przyjęcie, że Rozporządzenie to ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie; II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 7, 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia lokalizacji ujęcia wody (otworu poszukiwawczo-rozpoznawczego, zlokalizowanego na terenie działki [...] w miejscowości O.), w aspekcie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 80 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i zaniechanie odniesienia się do zarzutów odwołania dotyczących niewyjaśnienia przez organ pierwszej instancji kwestii lokalizacji studni w aspekcie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również o rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 30 stycznia 2018 r., sygn. II SA/Ke 859/17, wskazał, że przypadków opisanych w art. 80 ust. 2 i 81 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, dalej: u.u.i.ś.), w których organ właściwy odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, nie należy traktować jako katalogu zamkniętego. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że u podstaw wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, musi leżeć założenie, że z punktu widzenia ochrony środowiska inwestycja objęta wnioskiem jest w ogóle dopuszczalna. O dopuszczalności tej decyduje nie tylko raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ale także uregulowania zawarte w innych obowiązujących powszechnie aktach prawnych, które w niektórych przypadkach zakazują lokalizacji pewnych inwestycji na terenach objętych szczególną ochroną ze względu na zachowanie jakości zasobów naturalnych środowiska przyrodniczego. Według Sądu I instancji, sytuacja taka ma miejsce w niniejszym przypadku wobec wydania przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. w dniu [...] września 2016 r. rozporządzenia nr [...] w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]" w O. (Dz. Urz. Woj. Święt. z 2016 r. poz. 2709). W § 3 ust. 1 pkt 10 tego rozporządzenia przewidziano zakaz lokalizowania na terenie ochrony pośredniej nowych ujęć wód podziemnych z wyjątkiem studni zastępczych lub awaryjnych istniejącego ujęcia wody oraz ujęć wykorzystywanych do zwykłego korzystania z wód. Utworzenie strefy ochronnej na podstawie powyższego rozporządzenia ma służyć ochronie jakościowej i ilościowej wód podziemnych. Sąd I instancji wyjaśnił, że bezspornym jest, że działka nr [...] znajduje się w pośredniej strefie ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]", jak również że nie zachodzą w niniejszym przypadku wyjątki przewidziane w pkt a) i b) ww. przepisu rozporządzenia. W szczególności nie chodzi tu bowiem o studnię zastępczą bądź awaryjną, a biorąc pod uwagę rodzaj przedsięwzięcia i średnie zapotrzebowanie na wodę określone w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, nie można także mówić, że ujęcie będzie służyć do zwykłego korzystania z wód. W ocenie Sądu I instancji, niezasadne jest stanowisko skarżącej spółki, zgodnie z którym powyższy zakaz, przewidziany w § 3 ust. 1 pkt 10 tego rozporządzenia, w niniejszym przypadku nie znajduje zastosowania z uwagi na fakt, że – jak twierdzi skarżąca – do lokalizacji planowanego ujęcia doszło już w 2014 r. na podstawie decyzji Starosty K. z [...] czerwca 2014 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt robót geologicznych dla wykonania ujęcia wód podziemnych na ww. działce nr [...], a najpóźniej w czasie dokonania odwiertu na podstawie tej decyzji, co miało miejsce także w 2014 r., a zatem w czasie kiedy ww. rozporządzenie (ani żadne inne ustanawiające podobną strefę) nie obowiązywało. Według Sądu I instancji, w świetle powyższych uregulowań nie ulega wątpliwości, że do zlokalizowania ujęcia wody dochodzi właśnie na etapie wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś na etapie zatwierdzenia i wykonania robót geologicznych, gdzie określenie lokalizacji ma charakter ogólny, nienormatywny (w sensie lokalizacji ujęcia) i niewiążący (pozwalający, jak w niniejszym przypadku, na dowolne obranie – jedynie faktycznego – miejsca odwiertu w ramach wyznaczonej przestrzeni robót), a poza tym odnosi się nie do obiektu służącego do ujmowania wód, jak to wynika z ww. regulacji, ale do wykonania prac geologicznych. W skardze kasacyjnej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca kasacyjnie) zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Sądowi I instancji zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) § 3 ust. 1 pkt. 10 rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] września 2016 r. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest lokalizacją nowego ujęcia wodnego, a w związku z tym przyjęcie, że rozporządzenie to ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie; 2) naruszenie § 3 ust. 1 pkt. 10 rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] września 2016 r., polegające na jego niewłaściwej wykładni i nadaniu pojęciu "lokalizowania nowych ujęć wód podziemnych" znaczenia niezgodnego z jego definicją językową, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że lokalizacja ujęcia wodnego nie nastąpiła przed wydaniem zaskarżonej decyzji, podczas gdy został wykonany otwór studzienny stanowiący lokalizację ujęcia wodnego, 3) naruszenie art. 80 i 161 ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze "(tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2126 ze zm.)" poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że wydana na podstawie tych przepisów decyzja Starosty K. z [...] czerwca 2014 r. nie dotyczy lokalizacji ujęcia wody, podczas gdy przepisy te dają kompetencje staroście do lokalizacji takich ujęć, a przez to ujęcie wody w niniejszej sprawie zostało ustalone i istniało w chwili wejścia w życie rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo rażącego naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. przepisów art. 7 kpa, 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia lokalizacji ujęcia wody (otworu poszukiwawczo-rozpoznawczego, zlokalizowanego na terenie działki [...] w miejscowości O., w aspekcie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tak sformułowanymi zarzutami na podstawie art. 188 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi i jej uwzględnienie. Ewentualnie w przypadku gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy nie jest wyjaśniona, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, a gdyby Sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie – innemu Sądowi. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, wobec zrzeczenia się przez skarżącą rozprawy. Na podstawie art. 203 pkt. 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd Wojewódzki dokonał błędnej wykładni terminu "lokalizowanie nowych ujęć wód podziemnych", skoro przedmiotowe ujęcie w momencie wejścia w życie przepisów rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. było już zlokalizowane. Sąd I instancji dopuścił się błędnej wykładni § 3 ust. 1 pkt. 10 rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, WSA w dużej mierze opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Spółka w toku sprawy przedstawiła materiały, a w szczególności mapy celem ustalenia lokalizacji ujęcia wody (otworu poszukiwawczo-rozpoznawczego, zlokalizowanego na terenie działki [...] w miejscowości O.), w kontekście zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie w tym zakresie ma także istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w chwili określenia umiejscowienia studni na terenie ochrony bezpośredniej strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]" ma kluczowe znaczenie dla stosowania w tej sprawie rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] września 2016 r. Organy administracyjne w ogóle nie wyjaśniły ani nie zbadały tej kwestii, zamieszczając jedynie w zaskarżonych decyzjach lakoniczne stwierdzenia, że nie znalazły podstaw do odnoszenia się do zarzutów odwołania dotyczących niewyjaśnienia kwestii lokalizacji studni w aspekcie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne uregulowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przedstawione w pkt 2 zarzutów skargi kasacyjnej. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że SKO w K. rażąco naruszyło przepisy art. 7 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że odmienna ocena stanu faktycznego sprawy nie wypełnia przesłanki rażącego naruszenia prawa, a na takiej argumentacji oparto skargę kasacyjną. Rażące naruszenie prawa to zarówno ciężkie, kwalifikowane naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i ciężkie, kwalifikowane naruszenie przepisów prawa procesowego. Ciężkie, kwalifikowane naruszenie normy prawa materialnego to zastosowanie normy do stanu faktycznego nie zapisanego w tej normie, jak i odmowa zastosowania normy prawa materialnego do stanu faktycznego zapisanego w normie prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 3 września 2014 r. sygn. II OSK 510/13, LEX nr 1572748). Kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania i w przypadku braku zadośćuczynienia żądaniu strony nie musi oznaczać rażącego naruszenia ww. przepisów. Sąd I instancji w niniejszej sprawie wykazał, że wydane orzeczenia wynikają z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie materiał sprawy odpowiada na wątpliwości strony i dawał przekonanie kontrolującemu Sądowi I instancji o słuszności zaskarżonej decyzji SKO w K. z [...] października 2017 r., znak: [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, który na str. 10 uzasadnienia wyroku stwierdził wyraźnie, że dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi. Nie jest zasadne stanowisko skarżącej kasacyjnie, że wyrok Sądu I instancji w dużej mierze opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. W skardze kasacyjnej skarżąca kasacyjnie podnosi, że w toku postępowania przedstawiła materiały, a w szczególności mapy celem ustalenia lokalizacji ujęcia wody (otworu poszukiwawczo-rozpoznawczego, zlokalizowanego na terenie działki [...] w miejscowości O., w kontekście treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Według skarżącej kasacyjnie "ustalenie" w tym zakresie ma także istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem określenie umiejscowienia studni na terenie ochrony bezpośredniej strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]" ma kluczowe znaczenie w tej sprawie. Do kwestii tej odniósł się Sąd I instancji na str. 12 uzasadnienia wyroku wskazując, że jakkolwiek rozporządzenie nie definiuje pojęcia "lokalizowania", to jednak analiza treści decyzji Starosty K. z [...] czerwca 2014 r. zatwierdzającej projekt robót geologicznych dla wykonania ujęcia wód podziemnych na działce nr [...] prowadzi do wniosku, że nie zawiera ona szczegółowej lokalizacji ujęcia wody, a określa jedynie ogólnie numery działek, na których będą mogły być wykonane określone w niej roboty. Sąd I instancji wyjaśnił również, że decyzja ta zatwierdza jedynie projekt robót geologicznych mających na celu wykonanie m.in. otworów obserwacyjnych, otworu studziennego, badań laboratoryjnych, pomiaru zalegania zwierciadła wody. Chodzi tu zatem o prace o charakterze stricte geologicznym, co potwierdza treść art. 79 i nast. ustawy z 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2126 ze zm.), na podstawie których m.in. powyższa decyzja została wydana. Sąd I instancji powołując się na treść art. 79 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy wskazał, że projekt robót geologicznych, o jaki tu chodzi, ma określać jedynie przestrzeń, w obrębie której mają być wykonywane roboty geologiczne. Ma rację Sąd I instancji podnosząc, że nie sposób tu zatem mówić o lokalizacji ujęcia wody skoro decyzja zatwierdzająca projekt wyznacza jedynie przestrzeń, w obrębie której mają być wykonywane roboty geologiczne. W drugiej kolejności wskazać należy, że nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni § 3 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Nr 30/2016 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] września 2016 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej ze źródła "[...]" w O. (Dz. Urz. Województwa Święt. poz. 2709) przyjmując, że planowane przedsięwzięcie stanowi lokalizowanie nowego ujęcie wód podziemnych i tym samym narusza zakaz wynikający z treści § 3 pkt 10 ww. rozporządzenia Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z [...] września 2016 r. Sąd I instancji wyjaśnił, że zarówno w świetle przepisów obecnie obowiązującej, powołanej wyżej ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, jak i poprzednio obowiązującej ustawy z 18 lipca 2001 r. (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1121 ze zm.), do szczegółowej lokalizacji urządzenia wodnego dochodzi dopiero w treści pozwolenia wodnoprawnego – na podstawie sporządzonego uprzednio operatu, gdzie określa się nie tylko nazwę lub numer obrębu ewidencyjnego z numerem lub numerami działek ewidencyjnych, ale także dokładne współrzędne geograficzne urządzenia. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że do zlokalizowania ujęcia wody dochodzi na etapie wydania pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś na etapie zatwierdzenia i wykonania robót geologicznych, gdzie określenie lokalizacji ma charakter ogólny, nienormatywny (w sensie lokalizacji ujęcia) i niewiążący (pozwalający, jak w niniejszym przypadku, na dowolne obranie – jedynie faktycznego – miejsca odwiertu w ramach wyznaczonej przestrzeni robót), a poza tym odnosi się nie do obiektu służącego do ujmowania wód, jak to wynika z ww. regulacji, ale do wykonania prac geologicznych. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia "lokalizowania nowych ujęć wód podziemnych" oraz art. 80 i 161 ust. 2 ustawy z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 ze zm., dalej: ustawa Prawo geologiczne i górnicze). Artykuł 80 ustawy Prawo geologiczne i górnicze reguluje kwestie związane z zatwierdzeniem projektu robót geologicznych. Artykuł 161 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze reguluje właściwość rzeczową starosty, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, do którego należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi. Z treści ww. przepisów, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie wynika, że starosta ma kompetencje do lokalizowania nowych ujęć wód podziemnych. Ma rację Sąd I instancji wskazując, że analiza treści decyzji Starosty K. z [...] czerwca 2014 r. prowadzi do wniosku, że nie zawiera ona szczegółowej lokalizacji ujęcia wody, a określa jedynie ogólnie numery działek, na których będą mogły być wykonane określone w niej roboty. Co więcej, decyzja ta zatwierdza tylko projekt robót geologicznych mających na celu wykonanie m.in. otworów obserwacyjnych, otworu studziennego, badań laboratoryjnych, pomiaru zalegania zwierciadła wody. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.