II OSK 1448/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska - Szary Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. NSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej; wniosku Stowarzyszenia "P."; o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1448/15; w sprawie ze skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1026/14 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę; postanawia: odmówić wykładni wyroku Wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1448/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1026/14. Pismem z 2 kwietnia 2017 r. uczestnik postępowania Stowarzyszenie "P.." wniosło o dokonanie wykładni powyższego wyroku poprzez: 1) "Podanie konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r. Nr 213, poz. 1397), który miał zastosowanie w sprawie. 2) Podane czy twierdzenie, że z logicznego punktu widzenia nie sposób bowiem wyobrazić sobie w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" i określonego jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować wynika z własnych badań naukowych czy też jest to twierdzenie całkowicie gołosłowne podważające prawa fizyki", (pisownia oryginalna – przypis NSA). W uzasadnieniu wniosku o wykładnię wskazano, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego budzi wątpliwości, albowiem Sąd odwoławczy nie podał w uzasadnieniu konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia oraz poświadczył nieprawdę jakoby EIRP anten na danym sektorze nie dało się sumować. Uzupełnienie wyroku jest zdaniem wnioskodawcy konieczne ze względu na możliwość złożenia skargi konstytucyjnej oraz konieczność złożenia zawiadomienia do Prokuratury Generalnej o poświadczeniu nieprawdy w wyroku. Wnioskodawca przytoczył w dalszej części wniosku fragmenty orzeczeń sądów administracyjnych, w których zaprezentowano odmienne poglądy prawne aniżeli pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2017r. sygn. akt II OSK 1448/15. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08). Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 17 lutego 2017 r. Zarówno bowiem sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie jest sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Uzasadnienie wniosku o dokonanie wykładni sprowadza się zaś w istocie do żądania usunięcia zaistniałych zdaniem wnioskodawcy błędów merytorycznych w uzasadnieniu wyroku, co nie mieści się w pojęciu wykładni i jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 P.p.s.a. w związku z art. 160 P.p.s.a. i art. 193 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.