II SA/Gl 1026/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] r. "A" Spółka z o.o. w W. wystąpiła do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz zjazdem indywidualnym na działce nr [...] w P.. Inwestycję opisano jako składającą się z wieży stalowej kratowej o wysokości [...] m oraz dziewięciu anten sektorowych, pięciu anten radioliniowych, urządzeń sterujących i wewnętrznej linii zasilającej. Parametry anten zestawiono w tabeli. Do wniosku dołączono kwalifikacje przedsięwzięcia z [...] r. opracowane dla poszczególnych systemów anten. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, inwestycji sprzeciwiła się J. M., wyrażając obawy o zagrożeniu oddziaływaniem szkodliwego promieniowania. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Na skutek odwołania złożonego przez Janinę M. rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że organ I instancji nie dokonał samodzielnej kwalifikacji przedsięwzięcia na gruncie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej zwanej ustawą), nie ocenił jej parametrów i oddziaływania na środowisko. Prowadząc ponowne postępowanie organ I instancji zwrócił się do "B" oraz "C" o podanie wielkości i zasięgu pola elektromagnetycznego występującego na istniejących trakcjach kolejowych w miejscowości P.. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie charakterystyki ekologicznej, rodzaju i zasięgu uciążliwości i analizy środowiskowej obejmującej montaż wszystkich anten z uwzględnieniem istniejącej sieci trakcji kolejowej i sieci elektroenergetycznych. W odpowiedzi Spółka złożyła analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej z [...] r. Wskazano w niej, że w przypadku stacji jedynym źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowywanej do otoczenia są anteny nadawcze stacji. W formie graficznej przedstawiono prognozowane maksymalne obszary pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez anteny stacji. We wnioskach stwierdzono, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż [...] nie wystąpi w miejscach dostępnych dla ludności, na terenie tego samego obiektu nie znajdują się inne instalacje radiokomunikacyjne i radionawigacyjne wymagające uwzględnienia. Sieci trakcji kolejowej i linie energetyczne z uwagi na różnice w parametrach charakterystycznych należą do innego rodzaju przedsięwzięć, objętych oddzielnym kryterium wartości granicznych parametrów fizycznych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Po zapoznaniu stron z materiałem zebranym w sprawie, decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem. W decyzji nałożono obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W uzasadnieniu opisano przebieg postępowania. Wskazano, że inwestycja dotyczy m.in. zamontowania na planowanej wieży [...] radiolinii na azymutach [...] oraz [...] anten sektorowych: [...] Inwestycja znajduje się na terenie objętym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu sołectwa P. uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w P. nr XXXIV/310/05 z dnia 31 sierpnia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Śl. Nr 122, poz. 3056 z dnia 5 października 2005 r.). Działka położona jest w jednostce o symbolu 5U – tereny pod usługi nieuciążliwe. Ponadto w obszarze zamierzenia budowlanego znajdują się tereny oznaczone symbolami: [...] przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą, [...] – przeznaczone pod usługi nieuciążliwe z funkcją mieszkaniową jako uzupełniającą, [...] – przeznaczone pod uprawy polowe i ogrodnicze, KK – przeznaczone pod infrastrukturę techniczną, [...] – przeznaczone pod drogi publiczne dojazdowe. Na obszarze o symbolu [...] ustalono wymagane parametry i wskaźniki, które określają maksymalną wysokość budynku mieszkalnego do 9,00 m, mierzoną od poziomu terenu do kalenicy przy dachach dwuspadowych lub wielopołaciowych o kącie nachylenia 30 ÷ 45 stopni (§ 9 ust. 1 pkt 1, 2). W § 10 pkt. 6 planu na terenie o symbolu 78MN zakazano lokalizacji masztów telefonii komórkowej, natomiast w § 11 pkt. 1 i 2 wskazano na możliwość odstępstwa od wskazanych parametrów i wskaźników związanych z realizacją inwestycji, za wyjątkiem parametrów wysokości. Na obszarze symbolu 1UM ustalono wymagane parametry i wskaźniki, które określają maksymalną wysokość budynku mieszkalnego do 9,00 m, mierzoną od poziomu terenu do kalenicy przy dachach dwuspadowych lub wielopołaciowych o kącie nachylenia 30 ÷ 45 stopni (§ 43 ust. 1 pkt 1, 3). W § 44 pkt 4 planu na terenie o symbolu 1UM zakazano lokalizacji masztów telefonii komórkowej. Na obszarze o symbolu 5U ustalono wymagane parametry i wskaźniki, które określają maksymalną wysokość obiektu budowlanego do 6,00 m, mierzoną od poziomu terenu do kalenicy przy dachach dwuspadowych lub wielopołaciowych o kącie nachylenia 20 ÷ 45 stopni (§ 51 ust. 1 pkt 1, 4). W § 53 pkt 5 planu na terenie o symbolu 1UM dopuszczono lokalizację masztów telefonii komórkowej. Pozostałe symbole obowiązującego planu tj. [...] nie dopuszczają zabudowy obiektami budowlanymi o funkcji mieszkalnej, usługowej, handlowej. Organ I instancji stwierdził, że lokalizacja inwestycji w obszarze 5U jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym. Bazując również na analizie rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "A", gdzie wskazano przewidywane maksymalne obszary pola o parametrach wyższych niż 0,1 W/m2 na wysokości od poziomu terenu odpowiednio 19,9 m, 20,4 m (obszary kolejowe) i 26,0 m (obszary dopuszczone pod zabudowę), przyjęto że inwestycja swoim oddziaływaniem nie narusza pozostałych ustaleń obowiązującego planu. Zgodnie ze złożonym przez inwestora opracowaniem pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" obiekt nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Miejsca dostępne dla ludności definiuje art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.). Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zgodnie z tą definicją oraz sposobem przeprowadzenia pomiarów, pod pojęciem miejsca dostępnego dla ludności do których dostęp jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego rozumie się powierzchnię ziemi, miejsca w budynkach a także miejsca w przestrzeni około 2 metrów nad powierzchnią np. ziemi, dachu (uznaje się, że w tej przestrzeni ok. 2 m nad np. dachem budynku można się dostać bez użycia dodatkowego sprzętu technicznego – np. podnośnika czy drabiny). Natomiast anteny radiolinii zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz – niezależnie od ich mocy i odległości od miejsc dostępnych dla ludności – nie są zaliczane do przedsięwzięć wymienionych w § 2 lub § 3 cytowanego rozporządzenia. Organ I instancji wyjaśnił, że analizie poddano każdą antenę osobno, przy czym zgodnie z projektem budowlanym: [...] Przyjęto również, że miejsca dostępne dla ludności nie mogą znajdować się w odległości 2 m od wyznaczonego geometrycznie odcinka prostej tj. osi głównej wiązki promieniowania. Za podstawę przyjęto aktualne materiały geodezyjne będące w posiadaniu Starostwa (przy uwzględnieniu rzędnych istniejącego zagospodarowania), rejestry wydanych pozwoleń na budowę. Na bazie map uzyskanych z bazy "WebEWID" określono podstawowe dane z projektu budowlanego, określono przebiegi i końce odcinków 150 m osi anten. Znajdują się one na wysokości odpowiednio dla azymutów 10° ponad 10 m n.p.t.; 130° ponad 16 m n.p.t.; 250° ponad 16 m n.p.t. Na azymutach 10° i 130° brak jest obiektów budowlanych za wyjątkiem torów kolejowych. Na azymucie 250 znajduje się budynek mieszkalny o wysokości poniżej 8,0 m (działka nr [...]) natomiast na działce nr 2780/175 realizowany jest budynek mieszkalny o wysokości poniżej 8,0 m (decyzja nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r. udzielająca pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego). Nadto z wyliczeń zasięgu występowania obszaru pola o poziomie wyższym od 0,1 W/m2 dla pojedynczych anten wynika, że obszar ograniczonego użytkowania sięga w poziomie 57,0 m do wysokości nie mniej aniżeli 30 m n.p.t. Wydając decyzję uwzględniono także "analizę rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "A"". Analiza ta została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej. Zdaniem organu są to uprawniania właściwe dla tego typu przedsięwzięcia i przedmiotowego opracowania, stąd przedstawione wyniki przyjęto jako dowód w sprawie. W opracowaniu ustalono, że obszary o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2 znajdują się w odległości 88,8 m od wieży (87,5 m od anten), natomiast w pionie nie zbliżają się do terenu więcej aniżeli 19,9 m i 20,4 m (dot. nasypu kolejowego) a w azymucie 250° - 26,0 m. Na stronie 5 analizy dodatkowo znajduje się zapis, że "wyniki obliczeń w formie graficznej obrazują przewidywane maksymalne obszary pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez anteny stacji". Na rysunkach zostały oznaczone krytyczne (najmniejsze) odległości pomiędzy granicą występowania obszaru o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, a poziomem terenu i wszelkimi miejscami (np. dachami, budynkami) dostępnymi dla ludności. Organ I instancji przyjął przedstawione w analizie dowody, biorąc pod uwagę rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W związku z przeprowadzoną kwalifikacją stwierdzono, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie sięgają miejsc dostępnych dla ludności, ponadto jest to jedyna tego rodzaju instalacja w analizowanym obszarze. W związku z tym nie zachodzą przesłanki z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, uzasadniające sumowanie parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, Stwierdzono także zgodność inwestycji z planem. Obszar oddziaływania wyznaczono na podstawie rzutu wartości wypadkowego promieniowania o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2, który obejmuje teren usytuowany w odległości 57,8 m. Powołana wartość promieniowania 0,1 W/m2 wynika z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) określającego zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i dla miejsc dostępnych dla ludności. Strony postępowania zostały ustalone na podstawie danych wynikających z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w Pszczynie i na podstawie art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, wobec spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik J. M. wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. w związku z art. 2 i 7 Konstytucji, art. 8, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w powiązaniu z art. 8, 77 § 1, 107 § 1 i 107 § 3 k.p.a., art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w powiązaniu z art. 8, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a., § 3 pkt 2, pkt 3 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu podniesiono, że organ udzielający pozwolenia na budowę nie ma kompetencji do rozstrzygania czy w sprawie istnieje konieczność przeprowadzania postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko i kwalifikacji inwestycji pod względem środowiskowym. Potwierdza to stanowisko Ministerstwa Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 8 lutego 2013 r., a także przepis art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Kwalifikacji inwestycji dokonuje się na podstawie karty informacyjnej, co wymaga wystąpienia do organów pomocniczych o wyrażenie opinii. W przypadku stwierdzenia fakultatywnego obowiązku wydaje się postanowienie na podstawie art. 63 ust. 2 tej ustawy, czego też nie może zrobić organ administracji budowlanej. Zarzucono też, że organ przeoczył w sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, nakazujący uwzględniać nakładanie się fal elektromagnetycznych. Zachowują zatem aktualność argumenty zawarte w wyrokach WSA w Krakowie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt. II SA/Kr 5/13, NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 120/13, NSA z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1848/11, NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1306/11, NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1328/11, NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1695/10, NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1485/10, NSA z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1144/11, NSA z dnia 23 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1145/11, WSA w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1500/12. W wyrokach tych przyjęto za zasadne sumowanie promieniowania poszczególnych anten oraz uwzględnianie również promieniowania anten radiolinii, jeżeli anteny radiolinii nie stanowią samodzielnej i wyłącznej inwestycji. W zacytowanych w odwołaniu fragmentach uzasadnień wyroków sądy powoływały przepisy § 4 rozporządzenia RM z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) – (Dz. U. Nr 254, poz. 2573 ze zm.). Podniesiono w konsekwencji w odwołaniu, że obszar oddziaływania inwestycji nie został prawidłowo ustalony. Zawnioskowano, aby organ wyjaśnił, jak ustalił obszar pomijając promieniowanie anten radiolinii. Wskazano, że inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, albowiem uciążliwości występują poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny. Wskazano w tym zakresie na wyrok WSA z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1376/08, w którym sąd wskazał na niezgodność inwestycji z planem, którego postanowienia stanowiły, że uciążliwość inwestycji ma się ograniczać wyłącznie do granic terenu, do którego inwestor ma tytuł prawny, zakazując inwestycji o uciążliwości przekraczającej granice działki. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda zwrócił się do inwestora, w trybie art. 136 k.p.a., o podanie dodatkowych informacji, określonych w piśmie z dnia 7 stycznia 2013 r. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. wyjaśnił, że uwzględnienie anten radiolinii nie wpłynie na zachowanie warunku utrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach zamieszkania i przebywania ludzi, na dowód czego przedłożył analizę rozkładu pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji, uwzględniającą anteny radiolinii. Wyjaśnił też, że odległość miejsc dostępnych dla ludności od osi głównej wiązki promieniowania została przedstawiona w formie graficznej w dokumencie "kwalifikacja przedsięwzięcia", zgodnie z rozporządzeniem RM z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć (...), która znajduje się w aktach sprawy. Wyjaśniono, że wyznaczono maksymalne możliwe obszary pól elektromagnetycznych, sporządzone dla idealnych warunków pracy anten i dla maksymalnych mocy. Stopień niepewności obliczeń jest znikomy. Stwierdzono też, że ze względu na wysokość zawieszenia anten i brak przeszkód terenowych, zjawisko odbić fal nie wpływa na zasięg występowania pól o wartościach ponadnormatywnych. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym sprawy pełnomocnik Janiny M. pismem z dnia 5 maja 2014 r. stwierdził, że inwestor nadal nie uwzględnił superpozycji, do której dochodzi pomiędzy antenami sektorowymi i radiolinii. Nadto wskazał, że w innej sprawie inwestor określił dla anten [...] wielkość [...] Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12, możliwość pochylenia anten i zmiany kierunku wiązki promieniowania winna być uwzględniona, a ustalenie oddziaływania anteny winno nastąpić z uwzględnieniem granicznych wielkości pochylenia. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania. Odnosząc się do przedmiotu sprawy stwierdzono w pierwszej kolejności, że prawidłowa jest kwalifikacja planowanego przedsięwzięcia jako nie zaliczającego się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 2 ust.1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), a w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.). Dane niezbędne dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko tzn. wielkość emitowanego pola EM, równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, inwestor przedstawił w kwalifikacji przedsięwzięcia oraz w analizie rozkładu pól elekromagnetycznych wokół stacji bazowej, które organ odwoławczy uznał za dowód miarodajny w sprawie. Stwierdził, że nie został przedłożony dowód negujący prawidłowość kwalifikacji inwestycji. W przedłożonej kwalifikacji analizie poddano każdą z anten z osobna, przy maksymalnym pochyleniu 10° (tilt) oraz środku elektrycznym przyjętym na wysokości [...] m. Z kwalifikacji tej wynika, iż równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi [...]. W oparciu o kwalifikację przedsięwzięcia, analizę rozkładu pól elekromagnetycznych wokół stacji bazowej, aktualne materiały geodezyjne oraz przy przyjęciu, iż miejsca dostępne dla ludności nie mogą znajdować się w odległości około 2 m od osi głównej wiązki promieniowania, przy uwzględnieniu definicji miejsc dostępnych dla ludności zawartej w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 1232 z późn. zm.), Starosta określił przebiegi i końce odcinków osi anten na długości 150 m od środka elektrycznego. Przeprowadzona analiza wykazała, iż osie anten znajdują się na wysokości odpowiednio dla [...]. Na [...] brak jest obiektów budowlanych za wyjątkiem torów kolejowych, natomiast na azymucie [...] znajduje się budynek mieszkalny o wysokości poniżej 8 m, oraz realizowany jest drugi budynek mieszkalny również o wysokości poniżej 8 m. Powyższe ustalenia wskazują, iż w odległości 150 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Z przedłożonej kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół projektowanej stacji bazowej, wynika iż obszar wypadkowy promieniowania o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 tzw. promieniowania ponadnormatywnego, obejmuje teren usytuowany w poziomie w odległości 88,8 m od wieży (87,5 m od anten) natomiast w pionie w największym zbliżeniu obszar na wysokości 19,9 m (azymut 130°), 20,4 m (azymut 10°), 26,0 m (azymut 250°) od środka elektrycznego anteny wzdłuż głównej wiązki promieniowania. W analizie rozkładu pól elektromagnetycznych stwierdzono, iż "wyniki obliczeń w formie graficznej obrazują przewidywane maksymalne obszary pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez anteny stacji" oraz, że "pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 nie występuje w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi". Powołana wartość promieniowania 0,1 W/m2 wynika z zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) okieślającego zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i dla miejsc dostępnych dla ludności. Zgodnie z treścią tego rozporządzenia poprzez ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną 0,1 W/m2. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi (miejsca do których dostęp ludzi jest niemożliwy, zabroniony, utrudniony). Przez środek elektryczny anteny należy rozumieć miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny (zamknięta powierzchnia, w ogólnym przypadku złożona z kilku powłok różnej postaci, przy czym odległość punktów tej powierzchni od środka układu współrzędnych obrazuje przestrzenny rozkład natężenia pola elektrycznego lub gęstości mocy (charakterystyka promieniowania mocy) w obszarze pola dalekiego, odniesiony względem wartości maksymalnej, wg.: PN-80/T-01012:1980 (Słownictwo telekomunikacyjne. Anteny. Nazwy i określenia). Kierunek wiązki głównej promieniowania anteny odnosi się zaś do wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania, wg.: PN-80/T-01012:1980 (Słownictwo telekomunikacyjne, anteny, nazwy i określenia). Za bezzasadny Wojewoda uznał zarzut pominięcia przez organ I instancji § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z zapisem § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r.do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Z akt sprawy wynika, iż planowana stacja bazowa jest jedyną tego rodzaju instalacją w analizowanym obszarze, zatem nie zachodzą przesłanki do zastosowania § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia. W tym zakresie Wojewoda powołał się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. przedstawione w wyroku z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1421/12, zgodnie z którym przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. przewiduje konieczność ustalenia skumulowanego promieniowania elektromagnetycznego jedynie w sytuacji, gdy na terenie zakładu lub obiektu jest realizowane lub już jest zrealizowane takie samo przesięwzięcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w powiązaniu z art. 8 , art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie faktycznego obszaru oddziaływania obiektu z uwzględnieniem kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku Wojewoda wyjaśnił, że zjawisko kumulacji powinno być brane pod uwagę na etapie dokonywania przez organ środowiskowy analizy zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to z treści art. 63 ust. 1 pkt b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku stanowiącego, że “Obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególnosci kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie". Kwestia kumulacji mogłaby być zatem przedmiotem oceny organu środowiskowego, natomiast stacja bazowa będąca przedmiotem postępowania nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnośnie do pozostałych zarzutów odwołania wyjaśniono, że zgodnie z wyjaśnieniami inwestora niepewność metody obliczeniowej jest znikoma i pozostaje bez wpływu na stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z wartościami dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Z uwagi na małą intensywność zabudowy oraz zawieszenie anten wysoko ponad terenem, jak i oddalenie pól elektromagnetycznych o co najmniej 19,9 m od najbliższej przeszkody terenowej, zjawisko odbić fal elektromagnetycznych nie wpływa na zasięg występowania pól o wartościach ponadnormatywnych. Odnośnie mocy anten radioliniowych, organ wyjaśnił, że inwestor złożył analizę rozkładu pól elektromagnetycznych w otoczeniu stacji, uwzględniającą moc anten radioliniowych. Jednocześnie pełnomocnik inwestora wyjaśnił, iż ze względu na charakter pracy anten radioliniowych, tj. emitowanie bardzo wąskiej, kierunkowej, niepochylonej wiązki promieniowania oraz przy uwzględnieniu faktu ich zawieszenia wysoko ponad terenem i okoliczną zabudową, nie wpływają one na zachowanie warunku utrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach zamieszkania i przebywania ludzi zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Analizując zarzut niezgodności planowanej inwestycji z zapisami m.p.z.p., Wojewoda uznał go za bezpodstawny. Wyjaśnił, iż planowana inwestycja znajduje się na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren ten oznaczony jest symbolem 5U i przeznaczony jest pod usługi nieuciążliwe jak: handel, gastronomię i drobne usługi wraz z małą architekturą. Zgodnie z § 53 pkt 5 m.p.z.p. na obszarze o symbolu 5U dopuszczona jest lokalizacja masztów telefonii komórkowej. Dla obszaru o symbolu 5U w miejscowym planie określono parametry i wskaźniki zabudowy, dopuszczające maksymalną wysokość obiektu budowlanego do 6,00 m, mierzoną od poziomu terenu do kalenicy przy dachach dwuspadowych lub wielopołaciowych o kącie nachylenia 30 ( 45 stopni (§ 43 ust. 1 pkt 1, 3 m.p.z.p.). Obszar oddziaływania inwestycji obejmuje tereny oznaczone symbolami: 78MN - przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z nieuciążliwymi usługami jako funkcją uzupełniającą; 1UM - przeznaczone pod usługi nieuciążliwe z funkcją mieszkaniową jako uzupełniającą; 19R - przeznaczone pod uprawy polowe i ogrodnicze; KK - przeznaczone pod kolejową infrastrukturę techniczną; 2KDD1/1, 22KDD1/2 - przeznaczone pod drogi publiczne dojazdowe. Dla obszarów o symbolach 78MN i 1UM, w miejscowym planie ustalono parametry i wskaźniki zabudowy, dopuszczające maksymalną wysokość budynku mieszkalnego do 9,00m, mierzoną od poziomu terenu do kalenicy przy dachach dwuspadowych lub wielopołaciowych o kącie nachylenia 30 ( 45 stopni (§ 9 ust. 1 pkt 1, 2 i § 43 ust. 1 pkt 1, 3 m.p.z.p.). Natomiast na terenach oznaczonych symbolami 19R, KK, 2KDD1/1, 22KDD1/2 nie jest dopuszczona zabudowa obiektami budowlanymi o funkcji mieszkalnej, usługowej, handlowej. Analizując zarzut braku uwzględnienia przy kwalifikacji inwestycji maksymalnego ustawienia tilt (pochylenia anteny), które zdaniem odwołującego się może wynosić 18° wskazano, że w kwalifikacji przedsięwzięcia planowanej stacji bazowej, będącej przedmiotem rozpatrywanej sprawy, podano maksymalne pochylenie osi głównej wiązki (tilt) wynoszące 10°. W analizie rozkładu pól elektromagnetycznych stwierdzono, iż "wyniki obliczeń w formie graficznej obrazują przewidywane maksymalne obszary pola elektromagnetycznego wytwarzanego przez anteny stacji". Przedmiotem rozpoznania i analizy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jest inwestycja budowlana o parametrach określonych w dokumentacji projektowej przez inwestora. Zatem bez znaczenia dla wydania wnioskowanego pozwolenia na budowę są przyszłe ewentualne zamierzenia inwestora lub możliwości projektowanych anten stacji bazowej. Natomiast obowiązkiem inwestora jest realizacja i użytkowanie inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia [...] r. "D"" wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, podając w podstawie prawnej przepis art. 33 § 2 p.p.s.a. We wniosku wskazano, że udział Stowarzyszenia w postępowaniu jest celowy, albowiem w sprawie wymagają rozważenia istotne kwestie. Kontrowersyjne i sprzeczne ze stanowiskiem zarówno WSA w Gliwicach, jak i NSA jest stanowisko Wojewody dotyczące tiltów anten. Inwestor nie podał maksymalnych możliwych do uzyskania tiltów elektrycznych anten, co dyskwalifikuje przedłożoną dokumentację. Możliwość zdalnego sterowania antenami i ewentualna zmiana kierunku wiązki promieniowania powinna być wyjaśniona, a w razie potwierdzenia, należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia. Wskazano też, że 3 anteny na danym sektorze mają wspólne EIRP, w tej sytuacji należy dokonać sumowania promieniowania. W decyzji nie zamieszczono kwestii odbić promieniowania. Skoro oddziaływanie inwestycji budzi wątpliwości, czego dowodem były wezwania inwestora do złożenia dodatkowych wyjaśnień, to celowe było w sprawie przeprowadzenie postępowania przed organem ochrony środowiska. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu. Przedstawiciel Stowarzyszenia wniósł o uwzględnienie skargi. Pełnomocnik uczestnika postępowania Spółki "A" wniósł o oddalenie skargi. W piśmie złożonym po zamknięciu rozprawy Stowarzyszenie podtrzymało swoje wcześniejsze zarzuty i argumenty. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U.2013, poz. 1409, zwanej dalej Prawem budowlanym), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. kompletność wniosku oraz zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności z określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie była m.in. konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, związana z parametrami i kwalifikacją inwestycji. Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej wynika z przepisu art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji i dotyczy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. O zaliczeniu przedsięwzięcia do jednej z tych kategorii decydują jego parametry określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących (...) – (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397), wydanym na podstawie delegacji z art. 60 ustawy o udostępnianiu informacji. Kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej, jako instalacji radiokomunikacyjnych, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia dokonuje się w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności. Jeżeli chodzi o pierwsze kryterium, to wyłączona jest emisja radiolii, o czym prawodawca wprost w przepisach postanowił, zaś moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna. W tym zakresie obecna regulacja zdecydowanie różni się od przepisów § 3 pkt 8 i § 2 pkt 7 w związku z § 4 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., które nie zawierały takiego wyłączającego zastrzeżenia. W konsekwencji w oparciu o § 4 tego rozporządzenia przyjmowano praktykę sumowania parametrów przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. Wobec zmiany stanu prawnego utraciły znaczenie argumenty i tezy przyjmowane przez sądy administracyjne w wyrokach wydanych na podstawie poprzedniego stanu prawnego. Aktualnie w ocenie sądu brak jest podstaw, na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia, zarówno do sumowania mocy anten sektorowych i anten radiolinii, jaki i sumowania mocy poszczególnych anten sektorowych działających na jednym azymucie i uwzględniania "kumulacji pola elektromagnetycznego". Można postawić tezę, że wyłączenie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia stanowi lex specialis w stosunku do reguły określonej z kolei w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który wprowadza zasadę sumowania parametrów przedsięwzięcia nieosiągającego progów określonych w § 3 ust. 1 z parametrami innego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdujących się na terenie jednego zakładu lub obiektu. Relacja lex specialis – lex generalis skutkuje wyłączeniem stosowania reguły ogólnej do przypadku objętego regułą szczególną. Warunkiem stwierdzenia takiej relacji jest stwierdzenie, że odmienny skutek prawny dotyczy stanu rzeczy (zachowania obiektu) wyróżnionego za pomocą jakiejś ewidentnej cechy szczególnej i przez to wyodrębnionego z zakresu regulacji stanowiącej zasadę. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 obejmuje swym zakresem przedsięwzięcia, o jakich mowa w § 3 ust. 1, przedmiotem regulacji są zatem ogólnie przedsięwzięcia. Można zatem zwrócić uwagę, że wyłączenie z § 3 ust. 1 pkt 8 odnosi się nominalnie do anten. Gdyby z różnicy tej uczynić argument, że pomiędzy omawianymi regulacjami nie zachodzi jednak relacja lex specialis – lex generalis, to również wówczas brak w przekonaniu sądu podstaw do stosowania w niniejszej sprawie zasady z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Ewentualne sumowanie parametrów mogłoby bowiem dotyczyć, w odniesieniu do instalacji radiokomunikacyjnych, parametrów innej instalacji tego samego rodzaju, a w sprawie bezspornie nie stwierdzono istnienia lub planowania na terenie zakładu lub obiektu innej instalacji tego samego rodzaju. Należy w konsekwencji w pełni podzielić stanowisko zajęte w tym zakresie przez NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1421/12, że przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie nakazuje kumulowania promieniowania dla anten sektorowych w ramach tego samego przedsięwzięcia. W konsekwencji prawidłowo zostały w sprawie sporządzone kwalifikacje przedsięwzięcia dla poszczególnych anten sektorowych określonego rodzaju. Sytuację tą należy odróżnić od przypadku, powoływanego przez Stowarzyszenie, gdy inwestor dla danej anteny czy rodzaju anten sporządza kwalifikację uzupełniającą, co skutkuje brakiem jasności co do stanu faktycznego i mocy promieniowania poszczególnej anteny. W niniejszym przypadku takich wątpliwości brak. Na ocenę legalności decyzji nie mógł też wpłynąć zarzut dotyczący nieuwzględnienia zjawiska "odbić promieniowania". Kwestia ta nie jest uregulowana przepisami, stanowi ewentualnie element wiedzy fachowej związanej z oceną oddziaływania i kwalifikacji danego przedsięwzięcia w konkretnych okolicznościach faktycznych. W sprawie stwierdzono, że ze względu na wysokość rozchodzenia się fal i brak przeszkód w terenie, zjawisko odbić nie ma znaczenia dla kwalifikacji przedsięwzięcia. Twierdzeń tych strona skarżąca nie sfalsyfikowała, wobec czego zarzut nie mógł odnieść skutku. Drugim kryterium kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych do przeprowadzenia postępowania środowiskowego jest odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Co należy rozumieć przez miejsca dostępne dla ludności nie było w sprawie kwestionowane, a stanowisko organów jest w tym zakresie prawidłowe. Jeżeli chodzi o zasięg wiązki promieniowania w osi głównej anteny, od środka elektrycznego anteny, to wyliczenia w tym zakresie zawierają złożone kwalifikacje przedsięwzięcia. Zasięg ten przedstawiono także graficznie. Dla poszczególnych anten o określonych azymutach został on wyliczony i wykreślony z uwzględnieniem minimalnego i maksymalnego projektowanego pochylenia wiązki anteny (od 0° – 10°). Wyliczone i wykreślone wielkości nie są kwestionowane (w odniesieniu do poszczególnych anten, bo kwestionowany jest brak sumowania), podniesiono natomiast zarzut wadliwego określenia poziomu maksymalnego pochylenia wiązki anteny. W tym zakresie Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że pozwolenie na budowę jest udzielane dla konkretnego przedsięwzięcia, o parametrach opisanych w projekcie. Żaden przepis nie wskazuje wprost na obowiązek przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia z uwzględnieniem teoretycznie możliwych, a nie faktycznie planowanych cech przedsięwzięcia. Kwalifikacja przedsięwzięcia dotyczy przedsięwzięcia planowanego, a zatem o określonych cechach i parametrach, dla takiego przedsięwzięcia jest też udzielane pozwolenie na budowę. Pozwolenie uprawnia do realizacji inwestycji, zaś jej późniejsze funkcjonowanie zgodnie z przepisami i zatwierdzonymi parametrami jest kwestią odrębną, podlegającą weryfikacji i kontroli. W udzielonym pozwoleniu nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Nadto sprawy ochrony przed polami elektromagnetycznymi i środki stosowane w tej ochronie regulują przepisy działu VI tytułu II ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.) i wydanej na jego podstawie przepisy wykonawcze. Inną jest sprawą, gdy organ udzielający pozwolenia na budowę zaniechał oceny materiału dowodowego lub materiał ten nie określa wystarczająco parametrów inwestycji, co może uzasadniać uchylenie w takich przypadkach decyzji przez Sąd. W niniejszej sprawie parametry inwestycji zostały jednak sprecyzowane, materiał złożony przez inwestora oceniony przez organ, a pozwolenie wydane dla określonego przedsięwzięcia. Przy ustalonych parametrach inwestycji miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległościach mniejszych, niż normatywnie wyznaczone, co uzasadnia wniosek organów, że stacja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej. Kwestia odległości od miejsc dostępnych dla ludności łączy się przy tym z zagadnieniem zgodności inwestycji z planem miejscowym, należy się bowiem zgodzić, że o dostępności tej świadczy nie tylko faktycznie istniejący stan zagospodarowania, ale także stan dopuszczalny, wyznaczony w planie miejscowym. W jednostce planu o symbolu 5U bezspornie dopuszczona jest realizacja stacji bazowej, a maksymalna wysokość obiektów budowlanych wynosi 6 m. Planowana inwestycja obejmuje swym zasięgiem tereny leżące w takich jednostkach planu, jak 5U, 19R, 78MN oraz KDD. Tereny o symbolach KDD oraz 19R wyłączone są z zabudowy, zaś w jednostce 78MN maksymalne dopuszczone wysokości obiektów budowlanych to 9 m (analogicznie w jednostce 1UM). Przy maksymalnym (10°) kącie nachylenia, odległość osi głównej wiązki promieniowania anten na poszczególnych azymutach nie jest mniejsza dla terenu o symbolu 5U niż 10,5 m (antena GSM 900, sektor G), a dla terenu o symbolu 78MN mniejsza niż 16,5 m (antena GSM 900, sektor I), co obrazują dokumenty kwalifikacji przedsięwzięcia dla poszczególnych systemów anten. W tych okolicznościach także wniosek organów o zgodności inwestycji z planem miejscowym jest prawidłowy. Nie można także w ocenie Sądu zgodzić się z zarzutem skargi, że uzasadnienia decyzji nie wyjaśniają motywów podjętych rozstrzygnięć, nie pozwalając na weryfikację stanowiska organów. W ocenie Sądu zawierają wszystkie wymagane w art. 107 § 3 k.p.a. elementy, pozwalające zarówno na rekonstrukcję stanu faktycznego przyjętego przez organy, jak i wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej. Wobec wskazanych okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi. mw