II SA/Kr 5/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia 19 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. T. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na wniosek inwestora z dnia 30.07.2010r. Starosta [...], decyzją z dnia 17.12.2010r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w T.. Jako uzasadnienie odmowy wskazano niezgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Zembrzyce Nr 217/06 z 24.10.2006r. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 29.04.2011r., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdzono, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyklucza rozwoju telefonii bezprzewodowej na terenie gdzie projektowana jest stacja telefonii komórkowej. Wskazano ponadto, że zgodnie z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dopuszczona jest lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli nie jest sprzeczna z określonymi w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Starosta [...] decyzją nr [...] z dnia 10.02.2012r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn: Stacja bazowa telefonii komórkowej Spółki [...] Sp.z o.o. oznaczonej [...], na działce nr ewid. [...] położonej w T.. Od decyzji tej w ustawowym zostały złożone odwołania, w których zarzucono brak weryfikacji opracowania dotyczącego kwalifikacji przedsięwzięcia oraz brak oceny kwalifikacji osób sporządzających to opracowanie. Zarzucono ponadto, że na azymucie 100° i 250° znajdują się zabudowania mieszkalne i gospodarcze w odległości mniejszej niż wynika to z opracowania, jak również w opracowaniu brak jest stanowiska dotyczącego wpływu na zwiększenie oddziaływania radiowego. Zakwestionowano również zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem utrudnione będzie w przyszłości zagospodarowanie tego terenu, zgodnie z podstawowym przeznaczeniem określonym w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego (sport, rekreacja i wyciąg narciarski). Dodatkowo realizacja inwestycji będzie się wiązać z utratą walorów krajobrazowych dla tego terenu. Za niewystarczające uznano również stanowisko Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...], bowiem część utworzonego parku należy do województwa [...] i w ocenie skarżących opinie w tym zakresie winien wydać Zespół Parków Krajobrazowych Województwa [...]. Ponadto pismem z dnia 26.03.2012r. znak: [...] zgłosił swoje zastrzeżenia Wójt Gminy Z., stwierdzając, że co prawda Gmina potwierdziła zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jednak wybudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej może zniechęcić do inwestowania na tym terenie jak i drastycznie obniżyć wartość znajdujących się na tym obszarze działek. Zgłoszone w ww. piśmie wątpliwości dotyczyły również rozważań, czy będzie możliwa realizacja inwestycji wynikających z przeznaczenia podstawowego określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ramach postępowania odwoławczego inwestor uzupełnił materiał dowody o kwalifikację przedsięwzięcia spójną z projektem budowlanym i uwzględniającą ukształtowanie terenu. Wojewoda [...] decyzją z dnia 19.11.2012r., nr [...], działając na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. - jednolity tekst ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 poz. 1071 z 2000r. - jednolity tekst ze zmianami) uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej: I. udzielenia pozwolenia na budowę, II. szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, III. określonego obszaru oddziaływania i dokonując w tym zakresie stosownej korekty, a w pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz szczegółowego nadzoru na budowie, utrzymał w mocy decyzje Starosty [...] Nr [...] z dnia 10.02.2012r. znak: [...]. Na wstępie uzasadnienia wyjaśniono, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Badając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stwierdzono, że jest on wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Kontrola organu administracji architektoniczno-budowlanej, określona w cyt. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego pozwala uznać, że projekt budowlany nie narusza wymogów wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem korekty zaskarżonej decyzji w części obejmującej udzielenie pozwolenia na budowę, było doprecyzowanie zakresu inwestycji i wskazanie wszystkich jej elementów, które będą realizowane w jej ramach i których zakres wynika z projektu budowlanego, opracowania kwalifikacyjnego przedsięwzięcie i pisma inwestora z dnia 6.09.2012r. doprecyzowującego wniosek o pozwolenie na budowę. W ocenie organu odwoławczego, konieczna była zmiana zaskarżonej decyzji w części określającej szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, które wskazywałyby warunki, które winny być uwzględniane podczas realizacji robót w związku ze stwierdzeniem, że ich określenie w decyzji I instancji jest niewystarczające. Dotyczy to w szczególności zakresu zabezpieczenia terenu budowy, wymogu realizacji inwestycji zgodnie ze wskazanymi przepisami, dokumentami poprzedzającymi uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę czy też wykonanym przez kierownika budowy planem bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto organ odwoławczy uznał, że zarówno w projekcie budowlanym jak i w zaskarżonej decyzji nie wskazano na sposób postępowania z masami ziemnymi przemieszczanymi w związku z realizacją inwestycji. Wyjaśnić bowiem należy, że w przypadku przemieszczania mas ziemnych w związku z realizacją inwestycji, mają zastosowanie przepisy ustawy o odpadach (art. 2 ust.1). Zwolnienie ze stosowania ustawy może nastąpić między innymi w przypadku jeżeli, plan zagospodarowania przestrzennego określałaby warunki i sposób zagospodarowania tych mas, a zastosowanie tych warunków nie spowodowałoby przekroczenia wymaganych standardów jakości gleby i ziemi (art. 2 ust. 2 pkt 1). W niniejszej sprawie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego wskazują co prawda na konieczność odbioru i gromadzenia odpadów w systemie zorganizowanym, zgodnie z obowiązującym w gminie "planem gospodarki odpadami", ale brak jest w treści planu określenia warunków w tym zakresie. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał za konieczne wprowadzenie dodatkowego warunku prowadzenia robót budowlanych, który będzie wskazywać na sposób postępowania z wytworzonym odpadem. W odniesieniu do wprowadzonej korekty zaskarżonej decyzji w zakresie określenia obszaru oddziaływania, wyjaśniono, że miała ona na celu jedynie uporządkowanie decyzji w tym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że krąg stron uczestniczący w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji, został przez organ ten ustalony w oparciu o obszar oddziaływania inwestycji w skład którego wchodzą działki nr [...], [...], [...], [...] oraz działka nr [...] (droga gminna) - położone w T.. Natomiast w zaskarżonej decyzji, organ I instancji jako obszar oddziaływania wymienił tylko działki nr [...] i [...]. Niezależnie od powyższego wyjaśniono, że zgodnie z przyjętą przez organy administracji praktyką, obszar oddziaływania inwestycji dla stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmuje działki nad którymi występuje pole elektromagnetyczne EM o poziomie wyższym od 0,1 W/m2 i to bez względu czy w obszarze tego pola znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami wartość dopuszczalna gęstości mocy pola dla miejsc dostępnych dla ludności, nie może przekroczyć 0,1 W/m2 (Rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia obszar gdzie przekroczony jest ten parametr fizyczny charakteryzujący pole elektromagnetyczne obejmuje działki nr nr [...], [...], [...], [...] oraz działkę nr [...] (droga gminna). Dlatego też właściciele działek, w tym działki nr [...] (własność pana M. B.) i nr [...] (własność pana Z. P.), które zlokalizowane są poza obszarem wyznaczonym przez to pole, nie są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej z zainstalowanymi antenami sektorowymi K. i K.. W dalszej części uzasadnienia dodano, że pomimo, że zaskarżona decyzja nie odpowiada literalnie wzorowi decyzji znajdującym się w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, zawiera elementy pozwalające uznać, że w zakresie nie skorygowanym przez organ odwoławczy, zawiera informacje wymagane przepisami prawa niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Stwierdzono również, że projekt zagospodarowania działki został wykonany na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i nie narusza przepisów techniczno-budowlanych w zakresie lokalizacji obiektów w stosunku do granic działki i sąsiedniej zabudowy. Inwestor uzyskał niezbędne dla tej inwestycji uzgodnienia, opinie i oświadczenia wynikające z obowiązujących przepisów. Stanowiska tych jednostek zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. Wskazano, że organ w niniejszym postępowaniu bada jedynie posiadanie ich przez inwestora, nie posiada natomiast uprawnień do ich weryfikacji. Odpowiedzialność za ich treść ponoszą jednostki opiniujące i uzgadniające, a za realizację wymogów z nich wynikających projektant. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych, a także zaświadczenia o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Ustalono też, że osoby projektujące i sprawdzające posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego. Ocenie podlegał również obszar oddziaływania projektowanego obiektu. Przy ustaleniu obszaru oddziaływania uwzględniana była funkcja obiektu, jej gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Brana była pod uwagę zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami w tym przepisami techniczno-budowlanymi jak i możliwych ograniczeń wprowadzonych przez inwestycję na ten obszar. Następnie organ odwoławczy wyczerpująco ustosunkował się do zarzutów zgłoszonych w odwołaniu, wyjaśniając, co następuje: 1. Nie może zostać uwzględniony zarzut o braku weryfikacji opracowania dotyczącego kwalifikacji przedsięwzięcia oraz braku oceny uprawnień osób sporządzających te opracowania. Wskazano, że obecnie obowiązujące przepisy nie uprawniają organu administracji do żądania od osób sporządzających takie opracowanie specjalnych uprawnień czy kwalifikacji. Natomiast dokonana, w niniejszym postępowaniu ocena tego opracowania przez organ administracji nastąpiła w oparciu o dane w niej wskazane. Wyjaśniono też, że w przypadku gdyby zawarte w przedmiotowej kwalifikacji przedsięwzięcia informacje, dotyczące mocy anten, azymutów, wysokości ich zawieszenia czy miejsc dostępnych dla ludności, nie były prawidłowe (prawdziwe), byłaby to inna inwestycja, która nie jest objęta niniejszym postępowaniem. Zaistniałaby wówczas podstawa do wznowienia postępowania zakończonego niniejszą decyzją. 2. Odnosząc się do zarzutu, że na azymucie 100° i 250° znajdują się zabudowania mieszkalne i gospodarcze w odległości mniejszej niż wynika to z opracowania, wyjaśniono że projekt zagospodarowania jest wykonany na aktualnej mapie przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego wykonany jest w skali 1:1000. Przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych znajdujący się w kwalifikacji przedsięwzięcia został wykonany na kserokopii tej mapy. Natomiast rysunek obrazujący przewidywany obszar pól elektromagnetycznych dla poszczególnych azymutów, wykonany jest w skali 1:500. Dlatego też na rysunku w skali 1:500, odległość budynku od wieży jest, w wartościach bezwzględnych, dwukrotnie większa. Dodano również, że przy zawieszeniu anten na wysokości ponad 50 m powyżej poziomu terenu bez znaczenia do oceny jest odległości zabudowy od wieży, bowiem oceny tej dokonuje się w osi głównej wiązki promieniowania, a nie pod nią. Również ze względu na to, że montowane na wieży anteny są antenami kierunkowymi, w których pionowy zasięg pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od 0,1 W/m2, jest wielokrotnie mniejszy aniżeli wysokość zainstalowania anteny - anteny nie oddziaływają na mieszkańców budynku, nawet usytuowanego bezpośrednio pod zobrazowaną w opracowaniu charakterystyką oddziaływania anteny. 3. W odpowiedzi na zarzut dotyczący niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, (bowiem utrudnione będzie w przyszłości zagospodarowanie tego terenu), zgodnie z podstawowym przeznaczeniem określonym w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego (sport, rekreacja i wyciąg narciarski), wyjaśniono, że organ administracji dokonując wynikającej z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, kontroli zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego uznał, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z tym planem. Wskazano bowiem, że działka nr [...] na której zlokalizowana jest inwestycja, znajduje się na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi [...], przeznaczony jest pod usługi sportu i rekreacji w tym wyciąg narciarski, w jednostce o symbolu US2. W obrębie tych terenów dopuszcza się między innymi możliwość realizacji liniowych elementów infrastruktury technicznej (§22 ust.2 MPZP). Zgodnie z zapisem zawartym w § 16 ust. 6 pkt 2 ustaleń tego planu, "dopuszcza się rozwój telefonii bezprzewodowej, w tym możliwość lokalizacji stacji bazowych nie oznaczonych w rysunkach planu (...), pod warunkiem, że inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dodać należy, że pod pojęciem budowy urządzeń infrastruktury technicznej należy rozumieć "wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych" (ustawa o gospodarce nieruchomościami - Dz.U. Nr 102 póz. 651 z 2010r. - jednolity tekst ze zmianami). Ocenie organu podlegało więc czy przedmiotowa inwestycja, jest wymieniona w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 z 2010r.). Kryteriami, które należało w tym wypadku wziąć pod uwagę i które wskazuje rozporządzenie to - równoważna moc promieniowania izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny (EIRP) oraz zależna od tej mocy, odległość w której znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z przepisami rozporządzenia, odległość miejsc dostępnych dla ludności, określana jest w osi głównej promieniowania tej anteny i liczona od jej środka elektrycznego. Dodatkowo rozporządzenie to wskazuje, że "równoważna moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny, także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna ". Przedmiotem oceny organu była więc tylko pojedyncza antena, a więc odrębnie badana była antena typu K. i typu K.. Jak wynika, z przekazanych przez inwestora parametrów dla anten sektorowych, które mają być zawieszone na wieży kratowej i które zostały jednoznacznie określone w niniejszej decyzji, równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 4447,9 [W] dla modelu anteny K. oraz [...] [W] dla modelu anteny K.. Aby można przedmiotową inwestycje zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, miejsca dostępne dla ludności, musiałyby znajdować się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż l00 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Anteny mają być zamontowane na wysokości ponad 50m nad poziomem terenu. Przy dopuszczalnym pochyleniu tych anten (12° i 14°), najniżej położone miejsce gdzie występuje oddziaływanie anteny, określone w rozporządzeniu dla poszczególnych mocy anten ERIP, znajduje się na wysokości: dla anteny GSM 900 o mocy ERIP 3829 [W] - 15,9 m (dla azymutu 100°), 17,4 m dla azymutu 250° i 33,1 m dla azymutu 340°. Natomiast dla anteny [...] [W] - 17,4 m dla azymutu 250°, 17,9 m dla azymutu 110° i 33,8 m dla azymutu 0°. Różnice w wysokości oddziaływania anten na poszczególnych azymutach wynikają z różnic w ukształtowaniu terenu. Zgodnie z legalną definicją "miejsc dostępnych dla ludności", zawartą w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, gdzie traktuje się za miejsca dostępne dla ludności wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, niemożliwe jest przypadkowe znalezienie się ludzi na kierunku promieniowania anten na tych wysokościach. Wysokość oraz układ anten sektorowych i ich konstrukcje wsporcze zostały tak zaprojektowane, aby emitowane przez nie promieniowanie nie przekraczało wartości dopuszczalnych dla postronnych osób mogących się znaleźć w obszarze ich działania, np. na dachu budynku mieszkalnego, na naturalnym wzniesieniu terenu czy w innym miejscu gdzie mogą przebywać ludzie. Ponieważ w niniejszej sprawie, brak jest miejsc dostępnych dla ludzi w obszarze oddziaływania anten, przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym uznano, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...]. Wskazano również, że brak jest jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że działki sąsiednie nie będą mogły być w przyszłości zagospodarowane w sposób zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania obowiązującym na tym terenie. Niezależnie od powyższego również wyjaśniono, że wobec faktu, że przedmiotowa inwestycja nie jest wymieniona w ww. rozporządzeniu, brak jest przepisu uprawniającego organ administracji do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 3. Odpowiadając na zastrzeżenia dotyczące utraty walorów krajobrazowych tego terenu związanych z realizacją inwestycji, należy wyjaśnić, że miejscowy plan zagospodarowania nie wprowadza ograniczeń dla tych inwestycji. Brak jest również innych przepisów wprowadzających ograniczenia w tym zakresie. Tym samym organ administracji nie jest uprawniony do zakwestionowania zaproponowanego w projekcie budowlanym rozwiązania projektowego. 4. W odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących braku opinii Zespół Parków Krajobrazowych Województwa [...], w związku okolicznością, że część utworzonego parku, leży na terenie województwa [...], należy wyjaśnić, że zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 6 ust. 5 pkt 4) istnieje obowiązek zasięgnięcia opinii Dyrektora Parku. Uzyskano w tym zakresie opinię Dyrektora Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa [...]. Mając na względzie art. 21 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym "Właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się: w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia (...), należy uznać, że dla inwestycji położonej na terenie województwa [...], wystarczająca jest uzyskana przez inwestora opinia organu właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. 5. Odpowiadając na zarzut w którym pełnomocnik skarżącej, zakwestionował poprawność dokumentacji technicznej, zarzucając, że zastępcza moc promieniowania izotropowe EIRP, w przypadku kilku anten na tym samym lub zbliżonym azymucie winny być sumą oraz, że w obliczeniach tych winny być również uwzględniane anteny radiolinii, należy wyjaśnić, że brak jest przepisu uprawniającego do podejmowania wnioskowanych czynności. Jak bowiem wynika z § 3 ust. 1 pkt 8 przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Przepis ten przesądza, że równoważna moc promieniowania winna być wyznaczona dla pojedynczej anteny, a nie dla zespołu anten. Oznacza to, iż nie ma uzasadnienia dokonywanie sumowania czy kumulacji stopnia oddziaływania pola elektromagnetycznego kilku anten danej stacji bazowej czy też anten planowanej stacji z antenami innych znajdujących się w pobliżu stacji bazowych (nawet gdyby znajdowały się na obszarze tego samego zakładu lub obiektu), gdyż takowe parametry zostały normatywnie określone wyłącznie dla pojedynczej anteny i brak jest analogicznych parametrów dla łącznie większej ilości anten. Wyjaśnić również należy, że anteny radiolinii nie zostały ujęte w ww. rozporządzeniu i tym samym brak jest potrzeby analizy ich oddziaływania. 6. Odnosząc się natomiast do pisma Wójta Gminy Z. z dnia 26.03.2012r. znak: [...], w którym zgłoszono obawy czy na działce, na której zostanie zrealizowana stacja bazowa, będzie możliwa realizacja inwestycji wynikająca z przeznaczenia podstawowego określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tj. wyciąg narciarski, należy stwierdzić, że właściciel działki udzielając zgody na realizację tej inwestycji na swojej działce, podjął decyzję o charakterze zabudowy na własnej działce, która jest zgodna z uchwalonym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego. Natomiast swoje wątpliwości co do dopuszczalnego charakteru inwestycji na tym terenie, wójt gminy, będący organem administracji w którego kompetencji leży zarówno sporządzanie studium (art. 9 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) jak i projektu planu miejscowego, (art. 15 ust. 1 ustawy), winien formułować i rozważać na etapie przygotowania tych dokumentów, a nie na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Na powyższe rozstrzygnięcie złożyła skargę S. T., zarzucając naruszenie: 1) art. 3 pkt. 20 w związku z art. 28 ust 2 ustawy prawo budowlane w powiązaniu z art.63 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 8, 107 § 3 kpa poprzez nieustalenie faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji zgodnie z wytycznymi Ministra Środowiska, który wprost w oficjalnym znanym organowi stanowisku podkreśla, iż ustalając obszar organ ma obowiązek zsumować moc anten na planowanym obiekcie, uwzględnić inne źródła, wskazać metodę obliczeniową, jej błąd oraz uwzględnić odbicia. W niniejszej sprawie organy nie wskazują nawet jak ustalono ten obszar i dlaczego odstąpiono od powyżej wskazanych ustaleń, co uniemożliwia sądowi dokonanie takiej kontroli. 2) art. 8, 77 § 1, 107 § 3 kpa w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez nie dokonanie oceny decyzji organu l instancji oraz nie wyjaśnienie, na czym polega istota kwalifikacji inwestycji z uwagi, iż zdaniem ustawodawcy to moc EIRP decyduje o niej a nie inne czynniki w sytuacji, w której organ nie przyjął za punkt wyjściowy mocy EIRP pojedynczego panelu, który w niniejszej sprawie jest wspólne dla obu anten. Ponadto organ nie uzasadnił, dlaczego badał 6 głównych wiązek promieniowania w sytuacji, w której teoretycznie oraz praktycznie są tylko 3. art.6, 8 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP z uwagi na nie wskazanie konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacji, w której sąd dokonuje kontroli zastosowanego przepisu nie mając możliwości jego zmiany. art. 6, 8 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji w powiązaniu z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływać na środowisko, który został pominięty pomimo tego, że sprawa została wszczęta przed wejściem w życie w/w rozporządzenia. § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez jego pominięcie w całości pomimo tego, że sprawa dotyczy również montażu anten. art. 5 ust 1 pkt. 9 ustawy prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 Kodeksu Cywilnego w związku z art. 21 Konstytucji RP w związku z art. 1 protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności porządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) w związku z art. 144 ust 1 oraz ust 2 ustawy prawo ochrony środowiska - poprzez pominięcie faktu, iż inwestycja zmieni standardy środowiska poza terenem, co, do którego inwestor posiada tytuł prawny, co wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. W pierwszej kolejności kontroli sądu podlega prawidłowość zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów proceduralnych. Bezbłędne stosowanie przepisów procesowych wpływa bowiem na zasadność ustalenia stanu faktycznego w sprawie, a tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala ocenić trafność zastosowanych w danej sprawie norm prawa materialnego. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. W dacie orzekania przez organy obowiązywało w tym zakresie rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z tym jednak, że zgodnie z jego § 4 do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 (w tym m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę) ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z tym, że postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęto w dniu 30 lipca 2010r., czyli przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia (dnia 15 listopada 2010r.), w niniejszej sprawie zgodnie z powyższym zastosowanie miało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zatem przy określaniu obszaru oddziaływania spornej inwestycja, niezbędnym było uwzględnienie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Tymczasem organy administracji architektoniczno - budowlanej wzięły pod uwagę w niniejszej sprawie wyłącznie § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do którego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust.1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki - promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Żaden z organów nie zastosował § 4 tego rozporządzenia. Jak wskazano wyżej przepis ten odsyła w przypadku spraw wszczętych przed wejściem powyższego rozporządzenia do stosowania poprzednio obowiązujących przepisów tj. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). W tym też rozporządzeniu poza § 3 ust.1 pkt 8 określającym rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odnośnie instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, niewymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz ma zastosowanie § 4 cyt. rozporządzenia zgodnie, z którym parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się. (zob. również wyrok WSA w Krakowie z dnia 18.05.2011r., sygn. akt II SA/Kr 418/11). W konsekwencji żaden z organów nie rozważył jednak, jaki wpływ na kwalifikację przedsięwzięcia, a tym samym wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego oraz to czy inwestycja ta wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma przepis § 4 Tymczasem organ odwoławczy stwierdził wręcz w swojej decyzji, że sumowanie pól elektromagnetycznych - o co wnosiła skarżąca, jest bezpodstawne, gdyż rozporządzenie (błędnie powołując się na obecnie obowiązujące) warunkuje konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w oparciu o parametry określone dla pojedynczej anteny, co uczynił jednakże w oderwaniu od regulacji, które powinna mieć miejsce w niniejszej sprawie tj. poprzedniego rozporządzenia z 9 listopada 2004r. Nadto sam przyznaje, że "przedmiotem oceny organu była więc tylko pojedyncza antena, a więc odrębnie była badana antena typu K. i typu K.." – a nie ich suma ich parametrów. Sąd stwierdził więc, że organy obu instancji powieliły błąd w kwalifikacji przedsięwzięcia dokonanego w projekcie budowlanym, która należy do organów administracji publicznej. Przyjmując błędną koncepcję rozstrzygnięcia organy obu instancji nie rozważyły dostatecznie wniosków skarżącej, zaś potem zarzutów odwołania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na konieczność uwzględnienia § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w sytuacjach analogicznych jak w sprawie niniejszej, w której o kwalifikacji przedsięwzięcia decydują określone parametry (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Łodzi z 13 lipca 2010 roku, sygn. akt II SA/Łd 505/10, w Gorzowie Wielkopolskim z 10 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Go 999/09, w Poznaniu z 16 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 1080/10 w Szczecinie z 9 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Sz 633/10, w Krakowie z dnia 18.05.2011r., sygn. akt II SA/Kr 418/11 - dostępne w internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie, rozpoznającym niniejszą sprawę poglądy te podziela. Organy administracji publicznej w niniejszej sprawie, ze względu na jej specyfikę – wszczęcie postępowania przed wejściem w życie obowiązującego obecnie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. - były zatem zobowiązane do uwzględnienia parametrów wszystkich anten radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych istniejących oraz planowanych w ramach przedmiotowej inwestycji dla dokonania jej właściwej kwalifikacji na tle regulacji przewidzianej w § 2 w ust. 1 pkt 7 i § 3 w ust. 1 pkt 8 powyższego rozporządzenie w brzmieniu nadanym w związku z życiem rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 158, poz. 1105 ), którym dokonano dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 05.07.1985, str. 40; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 248). Bezzasadnie przy tym pominęły kwestię wpływu instalacji anten linii radiowej na obszar oddziaływania obiektu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu wydanej decyzji, że anteny radiolinii nie zostały ujęte w ww. rozporządzeniu i brak było potrzeby analizy ich oddziaływania. Rzeczywiście, z § 2 - 3 powyższego rozporządzenia wynika, że anteny linii radiowej jako takie samodzielnie nie podlegają jego przepisom. Powyższe oznacza, że przepisów rozporządzenia nie stosuje się wówczas, kiedy inwestycja obejmuje wyłącznie wykonanie radiolinii, natomiast ich istnienie i parametry należy uwzględniać przy stosowaniu regulacji z § 4 (zob. wyrok WSA w Krakowie z 18.05.2011r., sygn. akt 418/11). Pomijając przy rozpoznaniu sprawy dyspozycję z § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zarówno organy obu instancji z naruszeniem zasad wynikających z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. nie poczyniły w sprawie niniejszej ustaleń istotnych w świetle brzmienia tego przepisu. To uchybienie jako związane bezpośrednio z kwestią ustalenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji rzutuje na prawidłowość ustaleń koniecznych dla właściwego zastosowania art. 28 ust. 2 - ustawy Prawo budowlane, a przede wszystkim jednoznacznego stwierdzenia przez organy administracyjne czy wymaga ono sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dodatkowo należy wskazać, że o ile tak poczynione ustalenia prowadziłyby do wniosku, że inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie w niniejszym, lecz w odrębnym postępowaniu, a to dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało uwzględniać § 5 rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w tym przepis zamieszczony w pkt 1) pkt b). Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wskazane wyżej uchybienia przepisom prawa materialnego oraz przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a " i " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu "do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu (por. wyrok NSA z 10.02.1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str.145 t. 14), zaś w sprawie niniejszej z uwagi na uprzednio wskazane wady obu decyzji jest ona bezprzedmiotowa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji architektoniczne -budowlanej winny uwzględnić wyżej prezentowaną ocenę prawną, w tym konieczność prawidłowego zastosowania przepisów, a w konsekwencji sumowania parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę przedsięwzięcia i odnoszących się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, nie wyłączając anten linii radiowych. Powołane wyżej rozporządzenie określa przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 tego rozporządzenia) oraz przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 rozporządzenia). Rozporządzenie to dotyczy określenia, które inwestycji wymagają sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.). Jednak podkreślić należy, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a obszar oddziaływania inwestycji to dwa różne pojęcia. Mogą one być zbieżne, ale mogą także się różnić. Wystarczy, że zostanie spełniona przesłanka wynikająca z § 2 ww. rozporządzenia, aby taką ocenę przeprowadzić i to niezależnie od tego, czy obszar oddziaływania obejmuje tylko nieruchomość inwestora, czy też inne jeszcze nieruchomości. Sąd w tym zakresie jedynie wskazuje, bo to stanowi w tej sprawie także istotne źródło sporu między stroną skarżącą a pozostałymi uczestnikami, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) oraz poprzedzające je rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) stanowią akty wykonawcze do ustaw i obejmują wykaz przedsięwzięć, których w przyszłości realizacja wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast rozporządzenie Ministra Środowiska z 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) dotyczy przeprowadzenia pomiarów częstotliwości poziomów pól elektromagnetycznych dla instalacji już pracujących (emitujących). Zgodnie z załącznikiem nr 1 tabelą 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. Nr 192, poz. 1883), dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi – przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wynoszącej od 300 MHz do 300 GHz – 0,1 W/m2 gęstości mocy. Obszar więc, nad którym zlokalizowane jest pole elektromagnetycznego oddziaływania przekraczające ww. wskaźnik, należy uznać za obszar oddziaływania obiektu. Wyznaczony wskaźnik gęstości mocy pola elektromagnetycznego ma takie znaczenie, że jego przekroczenie może skutkować negatywnym oddziaływanie ma organizmy żywe. Sąd bada tylko, czy trafnie organ odwoławczy stwierdził, że w tej sprawie ustalony został obszar o przekroczonym wskaźniku gęstości mocy i czy ten obszar stanowi obszar dostępny dla ludzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 kwietnia 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 2098/06, opub. w LEX nr 335127 zawarł pogląd, zgodnie z którym rozporządzeniem z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) określona została dopuszczalna wartość pól elektromagnetycznych. Oznacza to, iż dopiero przekroczenie tych wartości może wpływać negatywnie na zdrowie ludzi. To stanowisko jest zbieżne z poglądem zaprezentowanym w tej sprawie przez skład Sądu. W ocenie Sądu oba te elementy zostały prawidłowo ustalone przez organy administracyjne. (zob. również wyrok WSA w Krakowie z 30.11.2012r., sygn. akt II SA/Kr 1388/12). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt l. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a " i " c " p.p.s.a. W pkt II. orzekł na zasadzie 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania.