II OSK 1493/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia NSA Teresa Kobylecka Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. i M. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 203/06 w sprawie ze skargi H. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Ol 203/06 oddalił skargi H. i M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] ([...]) uchylającą na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. zaskarżoną decyzję w całości i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Prezydent Miasta O. jako organ I instancji decyzją z dnia [...] ([...]) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego, mogącej znacząco oddziaływać na środowisko, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" os. [...] ul. [...]. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie pełnomocnik inwestora, w wyniku uwzględnienia którego została wydana ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Organ odwoławczy uwzględnił odwołanie, gdyż zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta O. została wydana w oparciu o postanowienie Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] odmawiające uzgodnienia lokalizacji inwestycji, na etapie prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Tymczasem postanowieniem z dnia [...], po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, Główny Inspektor Sanitarny uchylił ww. postanowienie z dnia [...] i umorzył postępowanie organu I instancji z powodu wprowadzonych zmian przepisów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. skargi, uznał za słuszne stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. wyrażone w decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, skoro decyzja ta została wydana na podstawie nieostatecznego postanowienia innego organu, które następnie zostało uchylone przez organ wyższego stopnia. W tej sytuacji organ odwoławczy nie mógł wydać orzeczenia reformatoryjnego, gdyż organ I instancji nie przeprowadził właściwego postępowania wyjaśniającego. Całkowicie chybiony jest też zarzut skarżących, że brak podstaw do orzekania w niniejszej sprawie ze względu na istnienie decyzji ostatecznej, umarzającej postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest ustalenie warunków zabudowy, a nie wydanie pozwolenia na budowę. O tożsamości sprawy zaś nie decyduje jedynie tożsamość podmiotów występujących w sprawie, ale konieczna jest także tożsamość przedmiotowa, która ma miejsce gdy tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron wynikające z decyzji. Nie można więc zgodzić się z poglądem, że tożsame są sprawy ustalenia lokalizacji inwestycji i wydania pozwolenia na budowę. H. i M. L. reprezentowani przez pełnomocnika w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku z dnia 22 czerwca 2006 r., zarzucili naruszenie prawa materialnego przez błędna jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: 1) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, 2) art. 55 i 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 3) Prawa ochrony środowiska bez ustalenia szkodliwości danej inwestycji, oraz naruszenie przepisów postępowania art. 105, art. 110 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wskazując na powyższe podstawy w skardze kasacyjnej wnosi się o zmianę zaskarżonego wyroku lub przekazanie sprawy "organowi niższej instancji" do ponownego rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze jedynie pod uwagę przesłanki nieważności postępowania wymienione w § 2 tego przepisu. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na wadliwie skonstruowane zarzuty skargi kasacyjnej, w której zarzuca się naruszenie przepisów, których Sąd I instancji nie stosował wydając zaskarżony wyrok, ani nie powinien stosować w niniejszej sprawie. Związek mający miejsce pomiędzy postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy a postępowaniem w sprawie wydania pozwolenia na budowę jest oczywisty i wynika miedzy innymi z brzmienia art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie upoważnia to jednak do przyjęcia poglądu, iż wydanie decyzji merytorycznej w sprawie warunków zabudowy nie jest możliwe z uwagi na wcześniej wydaną decyzję umarzającą postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę i że odpowiada to przesłance nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kwestię braku tożsamości pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i decyzją o pozwoleniu na budowę wyczerpująco wyjaśnił Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku i z przedstawionym tam stanowiskiem należy się zgodzić. Z faktu, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, nie można wnioskować o odwrotnej relacji zachodzącej pomiędzy tymi dwoma decyzjami, wydanymi w różnych postępowaniach. Do takich też wniosków nie może w tym przypadku prowadzić wykładnia art. 110 k.p.a. Wzruszenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o którą wydano pozwolenie na budowę, może stanowić przesłankę z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę, nie oznacza to jednak, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę może stanowić podstawę do wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. stanowi o bezprzedmiotowości tego postępowania, w którym taka decyzja została wydana i nie upoważnia do takiej oceny w innych postępowaniach. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.