II OSK 1501/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty M. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 892/12 w sprawie ze skargi Wspólnoty M. w W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych z włączeniem przyłączy 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję Wojewody Dolnośląskiego, 2. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz Wspólnoty M. w W. kwotę 1350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 marca 2013r., sygn. akt II SA/Wr 892/12, oddalił skargę W. w W. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych z wyłączeniem przyłączy. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu odwołania W. przy ul. S. [...] w W. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012 r., umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 24 kwietnia 2012 r. do Urzędu Miejskiego W. wpłynął wniosek inwestora I. Sp. z o. o. E.Sp. k. z/s w W. o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, z wyłączeniem przyłączy przy ul. S. [...] we W. (działki [...], [...], obręb G.). Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Prezydent W. wezwał inwestora do doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012 r. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono ww. inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, z wyłączeniem przyłączy, przy ul. S. [...] we W. (działki [...], [...], obręb G.). W wyniku analizy akt sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z wypisem i wyrysem z ewidencji gruntów, zawartym w aktach sprawy, działka należąca do skarżącej W. (działka nr [...]) nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem zainwestowania (działka nr [...]). Pomiędzy przedmiotowymi nieruchomościami znajduje się działka nr [...] będąca własnością spółki N. Sp. z o.o. oraz działka drogowa nr [...] przeznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę 5KDD. Realizacja drogi 5KDD przeznaczona została do odrębnego postępowania w związku z czym nie będą na niej, na tym etapie, prowadzone żadne roboty budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w sprawie, której przedmiotem jest wydanie pozwolenia na budowę. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu interes faktyczny, a nie interes prawny. Organ podniósł, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. S. [...] we W.. Wysokość zabudowy projektowanej poza wydzieleniem wewnętrznym A, ustalonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zespołu urbanistycznego S. w W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], obejmuje 8 kondygnacji nadziemnych i osiąga maksymalnie 24 m. Odległość projektowanej zabudowy od budynku zlokalizowanego na działce nr [...][...] wynosi natomiast od 42 m do 44 m. Ta okoliczność wyklucza prawdopodobieństwo przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej W. przez budynek projektowany. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika ponadto, że projektowany budynek nie ma wpływu na nasłonecznienie istniejącego budynku skarżącej (znajduje się od strony północnej). Niezależnie od tego organ wskazał, że projektowany obiekt włączony zostanie do sieci kanalizacji deszczowej, co wyklucza możliwość spływu wód opadowych na działkę sąsiednią. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje aby projektowana inwestycja, wprowadzała immisje na teren nieruchomości należącej do skarżącej W. (ograniczając jej zagospodarowanie). Potwierdza to również charakter zarzutów podniesionych przez W. nieruchomości położonej przy ul. S. [...] w W. we wniesionym odwołaniu. Skarżąca nie sformułowała w nim żadnego zarzutu, który pozwoliłby na stwierdzenie, iż wykonanie projektowanego budynku spowoduje trwałe ograniczenie w zagospodarowaniu należącej do niej nieruchomości. Zdaniem organu odwoławczego, uprawnień skarżącej do uczestnictwa w niniejszym postępowaniu o pozwolenie na budowę nie można również wywodzić z art. 5 ust. 9 Prawa budowlanego przewidującego, iż obiekt budowlany należy projektować i budować zapewniając poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ podkreślił, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje w tym zakresie sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Mając to na uwadze organ stwierdził, iż brak podstaw do stwierdzenia, że W. posiada prawa strony postępowania w sprawie, w której wydano decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012r. Skargą W. przy ul. S. [...] w W. zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie art. 7, 77 i 78 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dostatecznego postępowania dowodowego w zakresie przysługiwania W. przymiotu strony, w szczególności zaś nieuwzględnienie okoliczności przemawiających za tym, że służy jej przymiot strony, wynikających wprost z akt sprawy i samego projektu budowlanego (sytuowanie na terenie należącym dotychczas do strony skarżącej - działka nr [...]) urządzeń budowlanych oraz obiektów liniowych, służących obsłudze inwestycji planowanej przy S. [...]. Konsekwencją tego było naruszenie przez organ II instancji art. 3 pkt 20 i 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwą wykładnię przepisu, a w efekcie uznanie, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji planowanej przy ul. S.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku podniósł, iż nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie. Sąd podkreślił, że jak wynika z akt administracyjnych, wniosek inwestora z dnia 24 kwietnia 2012 r. obejmował "budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych z wyłączeniem przyłączy na działkach [...], [...]obręb G. (we W.)". Z powyższego wynika, że kontrolowane postępowanie dotyczy tego i tylko tego projektu. W konsekwencji, całe rozważania skargi zmierzające w kierunku dowodzenia, że skarżąca W. ma interes prawny w toczącym się postępowaniu z tego względu, że jej działka graniczy z działką, na której ma być wybudowana droga dojazdowa do wznoszonego budynku, musi być uznana za chybioną. Na obecnym etapie postępowania - w sytuacji gdy organy objęły postępowaniem inwestycję w zakresie objętym wnioskiem i nie uznały za konieczne objąć nim także drogi dojazdowej - wszelkie okoliczności związane z interesem prawnym (a nie faktycznym) skarżącej w zakresie sąsiadowania z drogą wewnętrzną, muszą być uznane za przedwczesne i nie dające W. przymiotu strony w trybie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnośnie kwestii oddziaływania samego wznoszonego obiektu na nieruchomość skarżącej, to zdaniem Sądu należy uznać za trafne wywody Wojewody dotyczące braku podstaw do uznania takiego wpływu. Wskazano na wysokość projektowanej zabudowy (maksymalnie 8 kondygnacji nadziemnych i 24 m), odległość projektowanej zabudowy od budynku zlokalizowanego na działce nr [...] (42 m do 44 m), wykluczenie prawdopodobieństwa przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku skarżącej W. przez budynek projektowany, brak wpływu projektowanego budynku na nasłonecznienie istniejącego budynku skarżącej; planowane projektowanie włączenia obiektu do sieci kanalizacji deszczowej omówiono szczegółowo i dokładnie, posiłkując się konkretnymi zapisami przedstawionego do akceptacji projektu budowlanego, z jakich względów nie sposób uznać, że nieruchomość skarżącej będzie znajdować się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku. Jak wynika z dołączonych do akt administracyjnych, w tym zamieszczonych tam map poglądowych, pomiędzy działkami objętymi wnioskiem o pozwolenie na budowę znajduje się działka należąca do spółki N. oraz działka drogowa. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, Wojewoda prawidłowo umorzył postępowanie odwoławcze. Skargą kasacyjną W. w W. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1) prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, polegające na przyjęciu przez Sąd w ślad za organem II instancji, że nieruchomość W. nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji przy ul. S. [...], oraz że ograniczenia w możliwości zagospodarowania jej terenu wskazane w skardze nie mieszczą się w zakresie pojęcia "ograniczeń zagospodarowania terenu" wskazanych w definicji ustawowej; Wykładnia przyjęta przez WSA jest w ocenie skarżącej błędna, a co za tym idzie niewłaściwie zastosowano przepis, uznając, że nieruchomość skarżącej nie leży w obszarze oddziaływania inwestycji. Sąd w szczególności wskazuje, że w kwestii ustalenia obszaru oddziaływania zupełnie nie ma znaczenia oddziaływanie faktyczne oraz dotychczasowy sposób korzystania z działki skarżącej. Tymczasem liczne orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również fakt, że definicja ustawowa jest stosunkowo nieprecyzyjna, przemawiają za tym, iż również te okoliczności Sąd powinien był wziąć pod uwagę przy rozpoznaniu niniejszej sprawy; 2) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, poprzez uznanie przez Sąd w ślad za organem II instancji, że W. nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji przy ul. S. [...] we W., nawet pomimo tego, że organ I instancji określił już wcześniej prawidłowo obszar oddziaływania inwestycji i uznał, że nieruchomość będąca własnością W. leży w obszarze oddziaływania, a samej W. przysługuje w sprawie status strony; naruszenie to było konsekwencją naruszenia wskazanego w pkt 1 skargi kasacyjnej; 3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt a i c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd skargi W., mimo naruszenia przez organ II instancji przepisów art. 7, 77 i 78 k.p.a. i nieprzeprowadzenia przez organ II instancji w wystarczającym stopniu postępowania dowodowego w zakresie przysługiwania W. przymiotu strony; prawidłowo postępowanie w tym zakresie, po szczegółowej analizie projektu budowlanego, przeprowadził zaś wcześniej organ I instancji, słusznie uznając W. za stronę postępowania; organ II instancji natomiast dokonał zupełnie odmiennych ustaleń, czym również naruszył art. 145 § 1 pkt a i c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a., a to zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; podkreślić trzeba, że po lekturze uzasadnienia zaskarżonego wyroku wydaje się, że zarówno Wojewoda, jak i WSA obszar oddziaływania ustalili wyłącznie po brzmieniu nazwy inwestycji wskazanej we wniosku o pozwolenie na budowę, w najmniejszym stopniu nie analizując rozwiązań niezbędnych do uzyskania pozwolenia oraz wskazanych wprost w projekcie (np. komunikacja, a tym rozbudowa drogi 5KDD). Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Wojewody umarzającej postępowanie odwoławcze i zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że skoro organ I instancji już ustalił obszar oddziaływania obiektu oraz krąg podmiotów będących stronami, zaliczając do tego również skarżącą W., to organ II instancji nie powinien skarżącej z tego kręgu wykluczać z powołaniem nieprzekonujących argumentów, ponieważ narusza to zasadę zaufania obywateli do władzy publicznej. Zdaniem skarżącej organ I instancji prawidłowo ustalił obszar oddziaływania i prawidłowo wywnioskował z projektu, że zakres inwestycji de facto obejmuje również działkę nr [...] (należącą do skarżącej) oraz nr [...] (bezpośrednio przyległą do działki W.). Sąd I instancji niesłusznie uznał, że kwestia komunikacji, jako rzekomo nieobjęta projektem, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, a planowane rozwiązanie komunikacyjne (budowa drogi dojazdowej do inwestycji kosztem działki nr [...]) nie ma wpływu na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji oraz ustalenie kręgu stron postępowania. Tymczasem w projekcie budowlanym znajdują się wyraźna zapisy dotyczące rozwiązań komunikacyjnych, a w związku z tym wszelkie okoliczności związane z zapewnieniem komunikacji do inwestycji powinny być również badane w niniejszej sprawie i na tej podstawie powinien być ustalony obszar oddziaływania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną I. Sp. z o.o. E. Sp. k. z/s w W. wniosła o jej oddalenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zasadnie wskazano na naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów prawa materialnego – art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustawodawca wprowadzając do tekstu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zwrot "obszar oddziaływania obiektu" odsyła wprost do definicji legalnej tego pojęcia zawartej w art. 3 pkt 20. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie mowa jest o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Z regulacji powyższej wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej winien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki winno nastąpić biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem oddziaływania obiektu. Zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze, jako dysponujący tytułem prawnym do działek położonych w strefie oddziaływania, posiadają interes prawny i są – oprócz inwestora – stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy działki te graniczą bezpośrednio z działką, na której zaprojektowano budowę obiektu budowlanego, skoro obszar oddziaływania obiektu może obejmować dalej położone tereny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1865/04, zob. również Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str. 326). Zgodzić się należy z wnoszącym skargę kasacyjną, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia takiego obszaru nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, jak to przyjął Sąd I instancji, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamiarem realizacji inwestycji. Należy więc przyjąć, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" są stroną w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę. W postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej zobligowany jest więc do ustalenia w pierwszej kolejności kręgu stron. Tym samym organ ten ustala dla każdej inwestycji nierozerwalnie z nią związany obszar oddziaływania. Miało to miejsce również w badanej sprawie. W sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej I. . z o.o. E. Spólka Komandytowa we W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz rozbiórkę budynków gospodarczych, z wyłączeniem przyłączy, przy ul. S. [...] we W. (działki [...], [...], obręb G.) Prezydent W. ustalił, że obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje nieruchomości przy ul S. [...] w W., oznaczoną geodezyjnie jako działkę nr dz. [...] oraz część działki [...], [...]obręb G. oraz działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb G. W. ul. S. [...]w W. posiada tytuł prawny do znajdującej się w ustalonym w decyzji organu I instancji obszarze oddziaływania inwestycji działki nr [...]. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu II instancji, który umorzył postępowanie odwoławcze W. ul S. [...]( władającej działką nr [...] ) uznając, że W. nie jest stroną postępowania o udzielenie przedmiotowego pozwolenia na budowę. Organ przeprowadził przy tym szeroki wywód dotyczący braku po stronie W. przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego wskazując m. innymi, że działka nr [...] nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji i zachowane są wymogi techniczno – budowlane. Trafnie zarzuca skarżąca w skardze kasacyjnej, że odmawiając W. przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym Wojewoda Dolnośląski i Sąd I instancji pominęli okoliczność, że w decyzji organu I instancji wydanej na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego Prezydent W. w sposób wiążący ustalił obszar oddziaływania obiektu. Dla stwierdzenia w postępowaniu odwoławczym, że podmiot, który jest właścicielem, użytkownikiem wieczystym lub zarządcą nieruchomości znajdującej się w ustalonym w decyzji organu I instancji obszarze oddziaływania obiektu nie ma przymiotu strony, konieczne więc było uprzednie wzruszenie decyzji w tym zakresie ( art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Bezsporne jest, że W. ul. S. [...] w W. legitymuje się tytułem prawnym do działki nr [...] znajdującej się w ustalonym w decyzji organu I instancji obszarze oddziaływania inwestycji. W. była stroną postępowania przed organem I instancji, została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, brała w nim czynny udział i została jej doręczona decyzja organu I instancji, od której w ustawowym terminie wniosła odwołanie. Odwołania wniosły również inne strony postępowania, jednakże jak podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. "odwołania te staną się przedmiotem odrębnego rozpoznania". Wojewoda Dolnośląski, wydając jako organ II instancji, po rozpoznaniu odwołania W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze i uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że W. ul S. [...] posiada prawa strony postępowania w sprawie, w której wydano decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] całkowicie pominął fakt, że obszar oddziaływania obiektu został w sposób wiążący ustalony w decyzji Prezydenta i nie wzruszył jednocześnie decyzji organu I instancji w tym zakresie. Ustalenia dotyczące braku przymiotu strony, które legły u podstaw wydania decyzji Wojewody Dolnośląskiego umarzającej postępowanie odwoławcze W. były zatem sprzeczne z treścią decyzji organu I instancji, która w chwili wydawania decyzji pozostawała w obrocie prawnym. Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania stanowiska skarżącej kasacyjnie, że skoro należąca do W. działka nr [...] w decyzji organu I instancji została uznana za pozostającą w obszarze oddziaływania obiektu, to tym samym W. przysługuje przymiot strony na podstawie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego i nieuprawnionym było odmawianie W. przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji. W. była przez organ I instancji traktowana jako strona i jest to słuszne stanowisko, ponieważ istotnie W. ten przymiot posiada. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji musi się odbywać przez działkę nr [...] należącą do W., co daje jej przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Trafny jest zatem podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że w stanie faktycznym sprawy, akceptując stanowisko organu odwoławczego odmawiające przymiotu strony W. ul S. [...] jako władającej działką nr [...] znajdującą się w ustalonym w decyzji organu I instancji obszarze oddziaływania obiektu – Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. naruszył przepis art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego, co czyni skargę kasacyjną opartą o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. usprawiedliwioną. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok. Ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał skargę W. przy ul. S. [...] w W. i na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] października 2012 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie ar. 200 i 203 pkt. 1 p.p.s.a, które obejmują zwrot opłat poniesionych przez skarżącą oraz zwrot wynagrodzenia adwokackiego według norm przepisanych. Na marginesie wskazać należy, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpoznania w jednym terminie. Organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a. wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach ( por. wyrok NSA z 22 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1109/07).