II OSK 1555/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 2078/07 w sprawie ze skargi H. J. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 2078/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę H. J. na decyzję Prezydenta W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Zaskarżoną decyzją Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], przeniesiono na rzecz E. P. wydane decyzją tego organu z dnia [...], nr [...] pozwolenie dla T. P. na wykonanie robót budowlanych związanych z adaptacją suszarni na lokal mieszkalny. Pismem z dnia [...] H. J. zaskarżyła powyższe decyzje i złożyła wniosek o wznowienie postępowania, podnosząc iż została pominięta jako jego strona. Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydenta W. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...], uzasadniając to tym, iż skarżąca nie spełnia przesłanek do bycia strona zawartych w art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Następnie decyzją z tego samego dnia o nr [...], organ ten odmówił również wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] przenoszącą pozwolenie na budowę wydane T. P. na rzecz E. P., powołując się na art. 40 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, iż stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji o pozwoleniu na budowę są jedynie podmioty, miedzy którymi ma być to przeniesienie dokonane. W wyniku odwołania skarżącej od powyższych decyzji, Wojewoda M. decyzją z dnia [...], znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nr [...], podzielając stanowisko wyrażone w jej uzasadnieniu, a decyzją zapadłą tego samego dnia, znak: [...], utrzymał w mocy decyzję nr [...], podnosząc, iż zmiana inwestora w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane nie jest środkiem, który mógłby prowadzić do ponownej oceny bądź wzruszenia pozwolenia na budowę, gdyż jest to wyłącznie zmiana adresata decyzji o pozwoleniu na budowę, której to zmiany organ administracji nie może odmówić, jeżeli spełnione są warunki określone w/w przepisem. Na skutek skargi H. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody M. z dnia [...], znak: [...], Sąd wyrokiem z dnia 29 marca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 980/05, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, podnosząc, iż podstawą przyznania skarżącej przymiotu strony mogą być podnoszone przez nią zarzuty związane z przenikaniem hałasu do jej mieszkania w związku z użytkowaniem adaptowanych pomieszczeń oraz sposobem podłączenia kanalizacji sanitarnej w tych pomieszczeniach. Sąd wskazał również, iż organ administracji przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania winien jest ustalić, czy skarżąca złożyła swój wniosek w terminie. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent W. odmówił skarżącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...], z dnia [...], stwierdzając, iż jak wynika z akt sprawy, skarżąca o istnieniu tej decyzji dowiedziała się z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], które otrzymała w dniu [...]. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, określony w art. 148 § 1 k.p.a. upływał więc w dniu [...], dlatego też skarżąca składając swój wniosek w dniu [...], terminowi temu uchybiła. Od powyższej decyzji skarżąca nie wniosła odwołania, jednakże pismem z dnia [...] H. J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przeniesienia na rzecz E. P. wydanego decyzją tego organu z dnia [...], nr [...] pozwolenia dla T. P. na wykonanie robót budowlanych związanych z adaptacją suszarni na lokal mieszkalny. Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2007 r. Sąd I instancji odrzucił skargę, wskazując na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia przedmiotowej decyzji, bowiem odwołanie od tej decyzji przysługiwało stronie do Wojewody M., a nie do sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniosła H. J., reprezentowana przez radcę prawnego A. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, w szczególności zaś art. 52 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało odrzuceniem skargi i w konsekwencji brakiem oceny zasadności zawartych w niej zarzutów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż WSA w Warszawie, rozpoznając sprawę, nie uwzględnił odwołań do Wojewody M., jakie skarżąca złożyła od decyzji objętych skargą, co, zdaniem skarżącej, wskazuje na to, iż wyczerpała ona tok instancji. Autor skargi kasacyjnej wskazał również na fakt, iż skarżąca kwestionuje nie tylko decyzję Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], która była przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu, ale również decyzję nr [...] z dnia [...], którą Sąd w swym rozstrzygnięciu pominął. Ponadto skarżąca wskazała, iż z racji tego, że nie była stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie miała również legitymacji do wniesienia odwołania od przedmiotowych decyzji. Intencją skarżącej wnoszącej skargę do WSA w Warszawie było bowiem stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Biorąc zatem pod uwagę, iż skarżąca przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego nie złożyła odwołania od decyzji Prezydenta W. z dnia [...], nr [...], stwierdzić należy, iż nie wyczerpała ona toku instancji, a tym samym skarga podlegała odrzuceniu. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej wskazujących na nieuwzględnienie przez Sąd I instancji odwołań, które składała skarżąca do Wojewody M., wskazać należy, iż odwołania te były składane przez skarżącą w postępowaniu wznowieniowym, które to jest trybem nadzwyczajnym, prowadzącym do wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotowa decyzja o przeniesieniu pozwolenia na budowę była decyzją wydaną przez organ I instancji od której przysługiwało odwołanie w trybie zwykłym do organu wyższego stopnia, jakim w tym przypadku jest Wojewoda M.. Dlatego też podkreślić należy, iż odwołań wnoszonych w trybie nadzwyczajnym nie można utożsamiać z odwołaniami wnoszonymi w trybie zwykłym. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.