II OSK 1566/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. i J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 461/06 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od A. W. na rzecz S. i J. W. solidarnie kwotę 400 (słownie: czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 461/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi A. W. - uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy; orzekł iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji podał, iż decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. po rozpatrzeniu wniosku S. i J. W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie garażu z klatką schodową stanowiącą komunikację zewnętrzną do budynku mieszkalnego, przewidzianej do realizacji na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w P. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła A. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji uznając, że decyzja została wydana w sposób prawidłowy i z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 50 § 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji został sporządzony przez osobę z uprawnieniami urbanistycznym oraz pozytywnie uzgodniony z odpowiednim organem tj. właściwym zarządcą drogi. Organ I instancji dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, z której wynika, że możliwe jest ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż zostały spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 tej ustawy. Organ wskazał również, że zgodnie z treścią art. 56 ustawy, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie odpowiednio (art. 64) nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeśli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Decyzja organu I instancji zawiera wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, które inwestor musi zabezpieczyć. Organ odwoławczy za przedwczesne i bezprzedmiotowe na tym etapie postępowania uznał zarzuty A. W. dotyczące obniżenia wartości nieruchomości. Zaznaczył, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi swoistego rodzaju promesę uzyskania pozwolenia na budowę. Pozytywna decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W postępowaniu tym bada się jedynie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi a w przypadku wystąpienia takiej zgodności organ jest zobligowany wydać decyzję pozytywną. Podniesiono, iż zarzuty skarżącej co do utraty wartości jej nieruchomości będą musiały być zbadane przez organy uprawnione do wydania pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. W. zarzuciła, że już w określeniu nazwy inwestycji występuje błąd, nie jest to bowiem "dobudowa garażu..." lecz budowa garażu (...). Zgodnie z oświadczeniem inwestorów istniejący garaż będzie rozebrany, wybudowane nowe ławy i fundamenty pod nową inwestycję. Określenie "komunikacja zewnętrzna" jest nieprawidłowa. Z przedstawionej koncepcji widać rozwiązania komunikacji na pierwsze piętro budynku inwestorów, a więc jest to koncepcja wewnętrzna. Ponadto istniejący garaż Państwa W. opiera się na ścianie budynku skarżącej za pomocą wkutej w ścianę stalowej belki. Rozbiórka tego garażu nie będzie możliwa bez naruszenia jej prawa własności w postaci budynku. Koncepcja inwestorów pokazuje, że nie ma żadnego wjazdu na ich działkę, co oznacza wzrost "zagrożenia przeciwpożarowego" na posesji skarżącej. Zdaniem skarżącej organ nie wziął pod uwagę możliwości utrzymania właściwego stanu technicznego obiektu budowlanego. Wybudowanie ściany na wspólnej granicy ponad wysokość budynku skarżącej uniemożliwi dostęp do ściany północnej. Nadto zrealizowanie inwestycji według proponowanego przez inwestorów projektu spowoduje spadek wartości nieruchomości skarżącej. Skarżąca zaznaczyła, że wyrażała zgodę na budowę garażu z klatką schodową w granicy do wysokości nie przekraczającej wysokości budynku skarżącej oraz proponowała zbudowanie klatki schodowej od strony wschodniej, jednak żadna z propozycji nie została wzięta pod uwagę przez inwestorów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 22 maja 2005 r. uczestnicy postępowania S. i J. W. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek S. i J. W. z dnia [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą "dobudowa klatki schodowej nad istniejącym garażem". Wobec sprzeciwu A. W. inwestorzy zmienili zakres inwestycji uzupełniając wniosek o ustalenie warunków o dokonanie rozbiórki istniejącego garażu z klatką schodową stanowiącą komunikację zewnętrzną dla budynku mieszkalnego. Tymczasem decyzja organu I instancji odnosi się nie do budowy garażu w miejsce istniejącego, lecz nowego garażu z klatką schodową stanowiącą komunikacją zewnętrzną. Z treści przeprowadzonej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu wynika, iż jej przedmiotem było również ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji p.n. dobudowa garażu z klatką schodową stanowiącą komunikację zewnętrzną do budynku mieszkalnego. Organ ustalił zatem warunki zabudowy dla inwestycji o innym zakresie niż wskazany we wniosku. Sąd podniósł, iż decyzja organu I instancji jest wewnętrznie sprzeczna. Organ wskazuje bowiem, że ustala warunki zabudowy dla inwestycji p.n. dobudowa garażu z klatką schodową stanowiącą komunikację zewnętrzną do budynku mieszkalnego, natomiast w pkt 2: Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu określa: dobudowa klatki schodowej nad istniejącym garażem. W ocenie Sądu, uwadze organu uszło, że wobec sprzeciwu skarżącej, inwestorzy zmienili zakres wniosku i nie planują dobudowy klatki schodowej nad istniejącym, lecz nad nowopowstałym garażem. Uchybienia te skutkują tym, że ustalenia zawarte w pkt 3 decyzji nie mogły zostać poddane ocenie Sądu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, o ile przy założeniu, iż planowany garaż ma być realizowany w miejsce istniejącego szerokość elewacji frontowej (pkt 3.3 decyzji) oraz wielkość powierzchni zabudowy (istniejącej i nowej) w stosunku do powierzchni działki (pkt 3.2 decyzji) nie uległyby zmianie o tyle w sytuacji, gdy garaż ten stanowiłby odrębną inwestycję, to parametry te uległyby zmianie. Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Podniósł, że warunkiem koniecznym wydania decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest przeprowadzenie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. Przeprowadzona w sprawie analiza nie uwzględnia, że działka, na której ma być realizowana inwestycja zabudowana jest domem bliźniaczym. W analizie nie wskazano, czy okoliczność ta ma wpływ na ustalenie warunków zabudowy planowanej inwestycji. Z analizy stanowiącej integralną część decyzji, a także z samej decyzji nie wynika, czy dla ustalenia szczegółowych parametrów inwestycji brano pod uwagę jedynie budynek posadowiony na działce nr [...] (na której planuje się inwestycję), czy również drugą część bliźniaka. Sąd nakazał organowi przy ponownym rozpatrzeniu sprawy rozpoznanie wniosku o ustalenie warunków zabudowy zgodnie z jego zmodyfikowaną treścią tj.: dobudowa garażu z klatką schodową stanowiącą komunikację zewnętrzną do budynku mieszkalnego, w miejsce istniejącego. Powyższe będzie wymagało uzupełnienia analizy funkcji i zagospodarowania terenu tj. uwzględnienia, że teren inwestycji jest zabudowany budynkiem bliźniaczym. Nadto organ winien mieć na uwadze, że istniejący garaż jest usytuowany w tzw. ostrej granicy z nieruchomością nr [...]. Ustalenie zatem w tej decyzji usytuowania garażu (w miejsce istniejącego) musi być zgodne z zagospodarowaniem terenu na tym obszarze i przepisami w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko organu, iż zarzuty A. W. dotyczące zmniejszenia wartości nieruchomości skarżącej wskutek planowanej inwestycji nie mogą być przedmiotem badania przez organy ustalające warunki zabudowy. Nie zgodził się również z zarzutem, że realizowana inwestycja ograniczy skarżącym dostęp do światła dziennego w pomieszczeniach ich budynku. Za przedwczesne uznał zarzut braku ochrony przeciwpożarowej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli S. i J. W., reprezentowani przez adwokata A. H. Wyrok zaskarżono w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na tym, iż Sąd pierwszej instancji dokonał niewystarczających ustaleń faktycznych, przedstawiając stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym i pomijając fakt niekwestionowany przez żadną ze stron postępowania (w tym A. W.) i wynikający z decyzji, że " ... wielkość powierzchni całości zabudowy (istniejącej i nowej) w stosunku do powierzchni działki i terenu: bez zmian (tj. 30%) ... " (decyzja z dnia [...]). Nadto zarzucono, że Sąd pierwszej instancji bezzasadnie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] mylnie przyjmując, iż organy wydające decyzję naruszyły art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisy art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., co jest równoznaczne z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie spełnia wymogów z art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie nie zawiera dokładnego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, dotyczącego powierzchni starej i nowej zabudowy działki nr ew. [...] przy ul. [...] w P. Sąd pierwszej instancji uwypuklił jedynie pozorną sprzeczność decyzji z dnia [...] polegającą na sformułowaniu w pkt 2 "dobudowa klatki schodowej nad istniejącym garażem". Zdaniem skarżących, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie można mieć wątpliwości, że decyzja zgodnie z wnioskiem dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla budowy nowego garażu z klatką schodową stanowiącą komunikację zewnętrzną do budynku mieszkalnego. Okoliczność, iż inwestorzy chcą wybudować nowy garaż w miejscu starego i dobudować nad nim klatkę schodową jest bezsporna pomiędzy stronami, gdyż fizycznie niemożliwym byłoby dokonanie takiej inwestycji bez jednoczesnej rozbiórki poprzedniego garażu. Z tej przyczyny uznanie przez Sąd, że parametry inwestycji uległyby zmianie jest oderwane od stanu faktycznego sprawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej organ dokonał prawidłowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również wnikliwie przeanalizował stan faktyczny i prawny terenu, na którym S. i J. W. przewidują realizację inwestycji. Wskazano, iż w zakresie charakterystyki urbanistycznej wniosek obejmował określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu, charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu, ze szczególnym uwzględnieniem przeznaczenia i gabarytów projektowanego garażu i klatki schodowej. Charakterystyka zawierała część opisową oraz część graficzną, na podstawie której organ mógł ustalić, czy planowaną inwestycję można dostosować do funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu działek sąsiednich. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. W. podtrzymała dotychczasowe stanowisko i podnoszone argumenty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy kasacyjne. Zasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p. p. s. a. Podzielić również należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] mylnie przyjmując, iż organy administracji publicznej naruszyły art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ujęciu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgóda-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 332). Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku Sądu administracyjnego podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega zarówno na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny jak i wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). Nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny w sposób nasuwający uzasadnione zastrzeżenia, nie znajdujący odzwierciedlenia w aktach sprawy. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nieobjętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja taka określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Jak wynika z akt administracyjnych (m.in. analizy stanowiącej załącznik do decyzji o warunkach zabudowy) na obszarze objętym analizą istniejąca zabudowa (budynki jednorodzinne, budynki gospodarcze – parterowe z poddaszem użytkowym) ma cechy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W decyzji o warunkach zabudowy organ I instancji ustalił wymagania dotyczące nowej zabudowy w zakresie kontynuacji tej funkcji, m.in. nieprzekraczalną linię zabudowy – 6m od krawędzi jezdni, maksymalną powierzchnię całości zabudowy (istniejącej i nowej) w stosunku do powierzchni działki lub terenu bez zmian – 30 %, szerokość elewacji frontowej bez zmian – 8m, maksymalną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (okapu dachu) części dobudowanej – do 7m, wymogi dotyczące geometrii dachu, wysokość głównej kalenicy, układ połaci dachowych. Bez istotnego wpływu na powyższe stanowisko pozostaje kwestia sformułowania podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia - dobudowa garażu z klatką schodową stanowiącą komunikację zewnętrzną do budynku mieszkalnego. Usytuowanie istniejącego budynku z garażem w bryle budynku, wymiary działki i zlokalizowanie tego budynku w granicy działki potwierdzają stanowisko organów, iż nie jest możliwa realizacja nowego garażu bez uprzedniej rozbiórki garażu istniejącego a planowana budowa odpowiadać będzie parametrom istniejącego obiektu (szerokość elewacji frontowej pozostanie bez zmian). Inwestor obowiązany jest też zachować inne parametry inwestycji określone w decyzji o warunkach zabudowy, w tym maksymalną powierzchnię zabudowy – 30 %. Tak więc sformułowanie dobudowa garażu do budynku mieszkalnego w okolicznościach niniejszej sprawy nie oznacza, że inwestor zamierza dobudować nowy garaż do istniejącego budynku jednorodzinnego z garażem, lecz oznacza wybudowanie nowego garażu w miejsce obecnie istniejącego, przy czy nowy garaż również będzie dobudowany do budynku jednorodzinnego. W tym stanie rzeczy nie można zarzucić organom – jak to uczynił Sąd pierwszej instancji – że nie rozpatrzyły wniosku inwestora w jego zmienionym zakresie. Kwestia rozbiórki istniejącego garażu jest osobną kwestią. Poza tym organ wydający decyzję o warunkach zabudowy ustala wprawdzie warunki i wymagania planowanej inwestycji, lecz ocena zachowania tych ustaleń i warunków należy do kompetencji organu wydającego pozwolenie na budowę. Organy administracji w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązane są wyjaśnić i ocenić, czy realizacja inwestycji według złożonego przez inwestora projektu technicznego nie doprowadzi do zmiany charakteru i parametrów zabudowy a nadto, czy jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Na etapie ustalania warunków zabudowy takie oceny są przedwczesne. To zaś oznacza, iż Sąd pierwszej instancji wykroczył poza zakres postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zarzucił organom niewyjaśnienie sprawy w zakresie nie należącym do właściwości tego organu. Stosownie do art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustalaniu warunków zabudowy dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z powołanego wyżej załącznika do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że analizą objęto budynki sąsiadujące z budynkiem inwestorów, w tym budynek zbliźniaczony (działka nr [...]). Organy miały też na uwadze usytuowanie planowanej inwestycji w granicy działki – istniejący budynek jednorodzinny z garażem usytuowany jest w tej samej granicy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).