II OSK 1574/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 218/09 w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, myśliwskiej i sportowej 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. oddala skargę, 3. zasądza od P. D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 roku, sygn. akt VI SA/Wa 218/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi P. D. uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2008 roku, Nr PA – P – [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, myśliwskiej i sportowej. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] września 2008 roku, Nr [...] Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął P. D. pozwolenie na broń palną bojową, myśliwską i sportową. W uzasadnieniu Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w Płocku z dnia [...] grudnia 2005 roku uznany został winnym popełnienia czynu z art. 56 § 1 kodeksu karnego skarbowego. Przestępstwo polegało na wprowadzeniu do ewidencji zarządzanej przez siebie spółki faktur VAT rzekomo zakupionych usług oraz poświadczenia nieprawdy w 23 deklaracjach podatkowych. Jak dalej wyjaśnił, skarżący umyślnie dopuścił się czynu przeciwko obowiązkom podatkowym. Czyn ten bezpośrednio godził w dobra chronione przepisami rozdziału XXXV Kodeksu karnego, gdyż skierowane było przeciwko mieniu, jakim niewątpliwie są należności podatkowe. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...] Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania P. D. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny stwierdził, że odwołujący się należy do osób, które należy ocenić, jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, o czym stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Komendant Główny wskazał, iż od osób starających się o pozwolenie na broń wymaga się bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa, co oznacza, że każde naruszenie norm prawnych przez takie osoby musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Skazanie P. D. za popełnienie przestępstwa skierowanego w istocie przeciwko mieniu wyczerpuje przesłankę obligatoryjnego cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że dobre opinie o stronie w sytuacji, gdy została skazana za czyn skierowany przeciwko mieniu nie znoszą obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. D., podnosząc zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji przez nieprawidłową interpretację tych przepisów i w konsekwencji błędne przyjęcie, że istnieją przesłanki pozwalające na cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. Zdaniem skarżącego, organ administracji ustalił tylko jedną negatywną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, jaką jest wydanie wyroku skazującego, przy istnieniu całego szeregu przesłanek pozytywnych. Nie zostało ustalone, w jakich okolicznościach zapadł wyrok skazujący i czy istnieje związek między popełnionym przestępstwem, a posiadaniem broni. Powzięcie uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji musi być, zdaniem skarżącego, poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym w celu ustalenia związku przyczynowo-skutkowego między dotychczasowym postępowaniem skarżącego, faktem skazania go za przestępstwo, a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 wymienionej wyżej ustawy. Zdaniem skarżącego, budzi też wątpliwości uznanie przestępstwa z art. 56 § 1 k.k.s., jako podobnego do przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. bez wnikliwego uzasadnienia tego stanowiska. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 16 czerwca 2009 roku, sygn. akt VI SA/Wa 218/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2008 roku, Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, myśliwskiej i sportowej. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że prawo do posiadania broni nie jest prawem osobistym zagwarantowanym Konstytucją RP i wymaga pozwolenia właściwego organu policji stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, który decydując w tej kwestii, winien wziąć pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes osoby ubiegającej się o broń, lecz również interes publiczny, wyrażający się w braku zagrożenia bezpieczeństwa i porządku publicznego ze strony danej osoby. Ustawa o broni i amunicji określa w art. 15 ust. 1, jakim osobom pozwolenie na broń wydane być nie może. Konsekwentnie, stwierdzenie istnienia po stronie osoby już posiadającej pozwolenie na broń którejkolwiek ze wskazanych w pkt od 2) do 6) art. 15 ust. 1 okoliczności, prowadzi do tego, że posiadane pozwolenie musi zostać cofnięte stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Zgodnie zatem z obowiązującym prawem, pozwolenia na broń nie może mieć (nie może jej zostać wydane lub musi zostać cofnięte pozwolenie już posiadane) m.in. osoba, wobec której, jak stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przytoczony przepis uzależnia posiadanie pozwolenia na broń od braku "uzasadnionej obawy", że przyszły bądź aktualny posiadacz broni użyje jej niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. O istnieniu "uzasadnionej obawy" decyduje organ właściwy do wydania pozwolenia na broń lub cofnięcia posiadanego już pozwolenia. Jak na to wskazuje wykładnia gramatyczna art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, skazanie prawomocnym wyrokiem sądowym za popełnienie przez osobę posiadającą broń przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub gdy wobec posiadacza broni toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw) już rodzi po stronie organu decydującego w sprawach pozwolenia na broń uzasadnioną obawę, o której przepis stanowi. W ocenie Sądu popełnienie przez osobę posiadającą pozwolenie na broń jednego z wymienionych w komentowanym przepisie przestępstw uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń bez potrzeby dodatkowego uzasadnienia negatywnego wpływu takiego przestępstwa na sferę bezpiecznego i zgodnego z porządkiem publicznym dysponowania bronią. Inaczej jednak ma się rzecz w przypadku skazania posiadacza broni za inne, niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji przestępstwo lub gdy toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W żadnym razie nie jest uprawnione stanowisko, że popełnione przez posiadacza broni przestępstwo karno-skarbowe winno automatycznie skutkować odebraniem posiadanego pozwolenia na broń. Pogląd organu odwoławczego, że samo skazanie za przestępstwo karno-skarbowe uzasadnia uznanie skarżącego za osobę stwarzającą zagrożenie użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego nie znajduje uzasadnienia w treści omawianego przepisu. Jest zatem, zdaniem Sądu, za daleko idący i zbyt ogólny. Gdyby ustawodawca uznawał, że każdemu skazanemu za jakiekolwiek przestępstwo należy cofnąć pozwolenie na broń, zmieniłby katalog przyczyn cofnięcia lub poszerzyłby katalog przestępstw z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji albo wprowadził stosowną karę dodatkową. Tak się jednak nie stało i przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest istnienie uzasadnionej obawy jej użycia w interesie sprzecznym z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Termin "uzasadniona obawa", którym posłużył się ustawodawca w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji jest pojęciem niedookreślonym, rodzącym obowiązek możliwie precyzyjnego uzasadnienia powstania takiej obawy skutkującej, jak w konkretnej sprawie, odebraniem prawa przyznanego. Organ administracji musi więc każdorazowo ocenić, czy uprawniony do posiadania broni, skazany za przestępstwa skarbowe stwarza zagrożenie użycia broni w sposób sprzeczny z prawem (zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu). Organ musi wykazać istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa (w tym przypadku karno – skarbowego) a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tymczasem ogólnikowość decyzji organów Policji świadczy o braku zindywidualizowanego podejścia organu w merytorycznym odniesieniu się do sprawy. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie omawianego związku przyczynowego organy Policji nie wykazały. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń musi zostać wydana w oparciu o wszystkie dowody zebrane w trakcie postępowania administracyjnego. Do dowodów tych należą orzeczenia sądów karnych, jednakże pamiętać należy, że w rozpatrywanym przypadku celem dowodzenia jest ustalenie, czy istnieje uzasadniona obawa, że uprawniony posiadając broń będzie stwarzał zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku prawnego. Obawa ta dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie uprawnionego, czy ujemne cechy jego charakteru. Stanowisko organu sformułowane w uzasadnieniu władczego aktu administracji musi być konkretne (sprawa wymaga rozpatrzenia ad casum ). W przedmiotowym postępowaniu, zdaniem Sądu, organy Policji naruszając art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., nie oceniły całokształtu okoliczności i przedwcześnie uznały, że skarżący nie daje rękojmi bezpiecznego używania broni. Organy Policji dokonały również wadliwej wykładni zastosowanego w sprawie prawa materialnego przepisu, uznając, że samo skazanie za przestępstwo karno-skarbowe uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń. Niewątpliwie każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, przez posiadacza broni (lub osobę ubiegająca się o pozwolenie na broń) musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednak, nie może być źródłem wywodów, a następnie niekorzystnych dla strony rozstrzygnięć, które nie znajdują oparcia w konkretnych przepisach ustawy o broni i amunicji. Nie jest uprawnione stwierdzenie, iż każdy skazany traci wiarygodność i stwarza obawę użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym, bo gdyby tak przyjąć, to pozbawionym uzasadnienia byłoby prowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy dana osoba, jako posiadacz broni stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, czy nie. Wystarczyłoby stwierdzenie faktu skazania za jakiekolwiek przestępstwo. Wyrok skazujący za popełnienie przez posiadacza broni innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwa lub informacja o toczącym się postępowaniu karnym za popełnienie takiego przestępstwa, stanowić mogą uzasadnienie do wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie pozwolenia na broń i powinny, jako dowód w sprawie, zostać poddane ocenie na tle innych zebranych dowodów obrazujących postawę i cechy charakteru posiadacza broni. Przy rozpatrywaniu spraw o cofnięcie pozwolenia na broń należy oceniać charakter popełnionych czynów przestępczych, ale również okoliczności dotychczasowego wykonywania uprawnień wynikających z pozwolenia na broń oraz opinie o posiadaczu broni wydane przez właściwe organy w zakresie ich właściwości. Cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji opiera się na uzasadnionej obawie organu, że posiadana broń może zostać użyta niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, lecz to przekonanie organu musi wynikać z dokonanej na podstawie zebranych dowodów oceny cech zachowania i osobowości posiadacza broni jako niosących ryzyko dalszego bezpiecznego posiadania broni, nie może zaś być wypadkową rozumowania, iż skoro posiadacz broni popełnił przestępstwo, to nie ma prawa nią dalej dysponować. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjna wniósł Komendant Główny Policji, podnosząc zarzuty: 1) naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 roku Nr 52, poz. 525, z późn. zm.), poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 56 § 1 kodeksu karnego skarbowego nie stanowi przesłanki do cofnięcia stronie pozwolenia na broń, oraz że organ Policji nie wskazał przewidywalnych zachowań strony uzasadniających obawę, o której mowa w art. 15 ww. ustawy, a jedynie oparł się o prawomocne skazanie za przestępstwo niewymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy w toku postępowania wykazano, iż uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych w interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wynikała z rodzaju popełnionego przestępstwa oraz jego okoliczności, a także sposobu postępowania uprawnionego świadczącego o umyślnym działaniu polegającym na wprowadzeniu do ewidencji, zarządzanej przez siebie spółki, faktur VAT rzekomo zakupionych usług oraz poświadczeniu nieprawdy w 23 deklaracjach podatkowych, czym działał na szkodę własnej spółki w celu uzyskania korzyści majątkowych, co wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 56 k.k.s., godzącego bezpośrednio również w mienie; 2) naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegającego na przyjęciu, iż decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, oraz że organ odwoławczy dokonał wadliwej wykładni przepisu zastosowanego w sprawie prawa materialnego, uznając, że samo skazanie za przestępstwo karno-skarbowe uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń, podczas gdy organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji ponownie rozpatrzył niniejszą sprawę oraz ocenił zebrany materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 kpa, a także wykazał, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni amunicji wynikała z rodzaju i okoliczności oraz skutków popełnionego przestępstwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje. Skarga kasacyjna wniesiona przez Komendanta Głównego Policji zasługuje na uwzględnienie. Za zasadny uznać należy podniesiony przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 roku Nr 52, poz. 525 – tekst jednolity ze zm.). Z przepisu tego wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z kolei z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wynika, że zaistnienie okoliczności wymienionej m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 jest podstawą cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanka cofnięcia pozwolenia na broń P. D. została spełniona. Został on skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 56 § 1 kodeksu karnego skarbowego. Przepis ten stanowi, że popełnia przestępstwo podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie. Przepis ten chroni nie tylko dobro prawne w postaci prawidłowego funkcjonowania organów podatkowych, ale również dobro prawne w postaci mienia Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu. Popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu samo w sobie skutkuje zaistnieniem uzasadnionej obawy, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. To z kolei skutkuje koniecznością cofnięcia takiej osobie pozwolenia na broń. Z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, aczkolwiek Sąd ten nie stwierdził tego wprost, że przestępstwo z art. 56 § 1 kodeksu karnego skarbowego nie jest przestępstwem przeciwko mieniu. Świadczy o tym zawarte w uzasadnieniu wyroku stwierdzenie "inaczej jednak ma się rzecz w przypadku skazania posiadacza broni za inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przestępstwo lub gdy toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu." Tego rodzaju pogląd, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest nietrafny. Ja to zostało już wyżej wskazane w art. 56 § 1 k.k.s. zawarte są dwa przedmioty ochrony: prawidłowość działania organów administracji oraz mienie Skarbu Państwa lub innego uprawnionego podmiotu, które zostaje narażone na uszczuplenie. Mienie to jest związane ze świadczeniami podatkowymi. Są to kwoty pieniężne, do których uzyskania uprawniony jest organ podatkowy lub inny właściwy organ z tytułu obowiązku uiszczania podatków. Przestępstwo to nazywane jest "oszustwem podatkowym". Przestępstwa przeciwko mieniu, to nie tylko przestępstwa wymienione w rozdziale XXXV Kodeksu karnego. Mogą to być przestępstwa wymienione w innych rozdziałach tego kodeksu jak też w innych ustawach. Są to nie tylko przestępstwa, których głównym przedmiotem ochrony jest mienie, ale również te przestępstwa, w których mienie jest ubocznym przedmiotem ochrony. Stan faktyczny ustalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie budził wątpliwości. Znajduje on potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy dowodach. Nie doszło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi w istocie powtórzenie zarzutu naruszenia prawa materialnego tyle tylko, że zarzut ten został inaczej opisany. Sąd I instancji dokonał natomiast błędnej oceny prawnej prawidłowo ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego. Zaistniały w tej sytuacji przesłanki do uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i rozpoznania skargi. Ponieważ decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2008 roku, Nr [...] nie naruszała prawa, skarga została oddalona. Z przytoczonych wyżej względów na podstawie art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego P. D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.