II OSK 1583/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. P. i J. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej J. P. i J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1250/17 w sprawie ze skargi J. P. i J. S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2017 r. oddalił skargę skargi J. P. i J. S. (dalej jako skarżący, wnioskodawcy) na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia na skarżących grzywny w wysokości 8000 zł w celu przymuszenia ich do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z [...] stycznia 2015 r., nr [...]. Tytuł wykonawczy dotyczy wykonania obowiązku określonego decyzją PINB w K. - powiat grodzki z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] dotyczącego usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. S. [...] w K. zgodnie z zaleceniami zawartymi w orzeczeniu technicznym E. Z. z dnia [...] października 2007 r. poprzez: wzmocnienie fundamentów budynku pod ścianami zewnętrznymi i wewnętrznymi poprzez wykonanie ścianek żelbetowych założonych po obu stronach istniejącego fundamentu wraz z wykonaniem stóp fundamentowych i połączeniem ich z wykonanymi ściankami żelbetowymi przy pomocy łączników, usunięcie uszkodzenia stropu w lokalu nr [...] poprzez założenie belki stalowej, podstemplowanie więźby dachowej od strony ulicy oraz płatwi środkowej., W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). Wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący są osobami w starczym wieku, bardzo schorowanymi, leczącymi się na liczne choroby i wydającymi znaczne kwoty ze swoich skromnych emerytur na lekarstwa. Skarżąca ostatnio była również hospitalizowana - wymaga opieki. Zdaniem profesjonalnego pełnomocnika skarżących wykonanie postanowienia niewątpliwie pociągnie dla skarżących daleko idące skutki w postaci rzeczywistego narażenia ich na znaczną szkodę majątkową. Zobowiązania dnia codziennego, które skarżący muszą pokrywać, niemal w całości wyczerpują ich dochody. Nie posiadają oni oszczędności, które mogliby przeznaczyć na zapłacenie grzywny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanką wstrzymania zaskarżonej decyzji jest prawdopodobieństwo wystąpienia w razie jej wykonania okoliczności, które zagrożą powstaniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem decyzji. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Zasadniczo więc ciężar uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej. Samo złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia nie jest wystarczające. We wniosku należy wskazać na okoliczności, które są prawdopodobne i które w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji (postanowienia) mogą doprowadzić do powstania znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie tych okoliczności Sąd ma dojść do przekonania, że zagrożenia wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. są prawdopodobne i ochrona skarżącego przed nimi wymaga wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie skarżący domagają się wstrzymania wykonania postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie nałożenia na skarżących grzywny w wysokości 8000 zł w celu przymuszenia ich do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z [...] stycznia 2015 r., nr [...], który to obowiązek określa decyzja PINB w K. - powiat grodzki z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] dotycząca usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku przy ul. S. [...] w K. Uzasadniając konieczność zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazują ogólnie i lakonicznie na swój sędziwy wiek, stan zdrowia, niskie dochody pochodzące z emerytury, które niemalże w całości wydatkowane są na zobowiązania dnia codziennego, które muszą pokrywać. Podnoszą, że uiszczenie grzywny spowoduje rzeczywiste zagrożenie w postaci wyrządzenia im znacznej szkody majątkowej. Nie mają oszczędności, które mogliby przeznaczyć na uiszczenie grzywny. W ocenie NSA, te ogólne twierdzenia skarżących o ich sytuacji osobistej, majątkowej oraz zdrowotnej, nie poparte jakimikolwiek dokumentami uprawdopodabniającymi te twierdzenia nie mogły stanowić podstaw dla powstania u Sądu przekonania, że uiszczenie grzywny w ich aktualnej sytuacji grozić będzie wyrządzeniem im znacznej szkody. Skarżący na potwierdzenie swoich twierdzeń powinni wskazać stosowne i wiarygodne dokumenty, które pozwoliłyby uprawdopodobnić, że ich sytuacja osobista i majątkowa w wyniku uiszczenia 8000 zł grzywny rzeczywiście zagrozi ich funkcjonowaniu czy też doprowadzi do powstania w ich majątku znacznej szkody. Zabrakło tego w złożonym wniosku. Sąd bazując na tak ogólnych stwierdzeniach nie miał żadnych podstaw aby formułować wnioski odnośnie do faktycznej sytuacji skarżących. Przedstawiona argumentacja nie pozwalała także na uprawdopodobnienie wystąpienia w sytuacji skarżących zagrożeń wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Konieczność wpłaty środków pieniężnych co do zasady nie wywołuje trudnych do odwrócenia skutków bowiem w razie uwzględnienia skargi na zaskarżony akt możliwe jest wystąpienie o zwrot wpłaconej kwoty. Z uwagi na przesłankę znacznej szkody przy świadczeniu pieniężnym znaczenie ma czy skarżący zobowiązany do wpłaty jest w stanie bez uszczerbku dla własnej egzystencji dokonać tej wpłaty. Podkreślić należy, iż wniosek o wstrzymanie poprzez swoje bardzo ogólne twierdzenia o sytuacji skarżących w istocie nie przedstawia argumentacji, z którą można by wiązać zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący powinni wykazać poprzez przedstawienie stosownych dokumentów źródłowych, że uiszczenie takiej grzywny rodzi zagrożenia z art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak tego rodzaju dokumentów każe kwalifikować oświadczenia skarżących jako zbyt ogólne, które nie dają możliwości oceny przez Sąd rzeczywistej sytuacji majątkowej i osobistej skarżących. Nie jest wystarczające dla uprawdopodobnienia okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. jedynie lakoniczne stwierdzenie, że uiszczenie grzywny w celu przymuszenia w wysokości 8.000 zł niewątpliwie spowoduje znaczną szkodę majątkową dla skarżących, bez odniesienia do konkretnych danych na temat ich sytuacji, a w szczególności ich sytuacji finansowej, przychodów i zobowiązań. W zakresie stanu zdrowia powinny być przedłożone stosowne zaświadczenia lekarskie i dokumenty poświadczające koszty jakie skarżący ponoszą w związku z leczeniem. Tego rodzaju danych złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera. Oznacza to, że na podstawie tak sformułowanego wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Brak precyzyjnego wskazania przez skarżących przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwił bowiem Sądowi ocenę zasadności wniosku złożonego na tej podstawie prawnej. Wyjaśnić należy, że nic nie stoi na przeszkodzie by skarżący wystąpili ponownie z wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia właściwie go uzasadniając. Na możliwość taką wskazuje art. 61 § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.