II OSK 1589/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 608/18 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od B. sp. z o.o. z siedzibą w O. na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 23 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Gd 608/18 uwzględnił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej skarżąca) i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z [...] lipca 2018 r. nr [...] uchylającą decyzję Wójta Gminy M. z [...] kwietnia 2018 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy przyłącza elektroenergetycznego SN-15kW dla elektrowni fotowoltaicznej L. na działkach nr [...] i [...], obręb L., oraz na działkach nr [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...] [...], w obrębie G., gmina M. i odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. przedsięwzięcia. Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie ustalenia wymagało, czy zaplanowane przez skarżącą Spółkę zamierzenie stanowi realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej ugn) i jakie ma ono znaczenie dla społeczności lokalnej, w szczególności w zakresie zasilania odbiorców w energię elektryczną, w tym także dostarczania energii do sieci dystrybucyjnych. Zwrócono przy tym uwagę na przepisy ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r., poz. 755 ze zm.), definiujące pojęcia: przesyłanie energii, dystrybucja energii oraz sieci przesyłowe i sieci dystrybucyjne. W ocenie Sądu takich szczegółowych ustaleń dotyczących planowanej przez skarżącą inwestycji w niniejszej sprawie zabrakło. Kolegium ograniczyło się natomiast do stwierdzenia, że przyłącze elektroenergetyczne służyć ma jedynie jednemu podmiotowi - elektrowni fotowoltaicznej, która nie została zakwalifikowana jako inwestycja celu publicznego, co nie ma istotnego znaczenia, pomijając w szczególności podniesioną w skardze kwestię pozyskiwania energii z tegoż źródła i jej przekazywania do publicznej sieci elektroenergetycznej. Brak prawidłowej oceny przedmiotowej inwestycji przez Kolegium w kontekście art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm., dalej upzp) czyni zasadnym zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyjaśniono nadto, że prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania. 2. Uczestnik postępowania B. sp. z o.o. z siedzibą w O. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej Ppsa) w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 77 i 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej Kpa) poprzez niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji pomimo istnienia podstaw uzasadniających uchylenie przez SKO w Gdańsku wadliwej decyzji Wójta Gminy M., a także poprzez niewłaściwą ocenę wpływu stwierdzonych w postępowaniu przed SKO nieprawidłowości na wynik postępowania przed SKO w Gdańsku, b) art. 141 § 4 Ppsa poprzez sporządzenie przez Sąd uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieprawidłowy tj. bez opisu stanowisk wszystkich stron postępowania, w tym skarżącej; 2) przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 5 upzp w związku z art. 6 pkt 2 ugn poprzez niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie ww. przepisów polegające na stwierdzeniu konieczności poczynienia przez SKO w Gdańsku dalszych ustaleń w zakresie spełnienia przez planowane przedsięwzięcie przesłanki z art. 6 pkt 2 ugn pomimo ustalenia przez SKO w Gdańsku, iż planowane zamierzenie inwestycyjne pozbawione jest znaczenia lokalnego, ponadlokalnego, krajowego oraz metropolitarnego, co zgodnie z art. 2 pkt 5 ww. ustawy wyklucza wydanie decyzji lokalizacyjnej. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna okazała się niezasadna. 4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż ze względów technicznych - brak stanowiska strony co do możliwości udziału w rozprawie zdalnej - nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. 4.3. Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od stwierdzenia, że Sąd I instancji nie przesądził czy ww. inwestycja stanowić będzie realizację celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Sąd Wojewódzki uznał za niewystarczającą argumentację Kolegium ograniczającą się do stwierdzenia, że działania określone w art. 2 pkt 5 upzpz muszą służyć więcej niż jednemu podmiotowi, pewnej zbiorowości, a trudno dopatrzyć się, aby przyłącze miało bezpośrednio służyć którejkolwiek z wymienionych w powyższym przepisie zbiorowości. Takie stanowisko można by zaaprobować, jeżeli mielibyśmy do czynienia z przyłączem np. do budynku biurowca, czy budynku hipermarketu. W przedmiotowej sprawie sytuacja wygląda diametralnie odmiennie, ponieważ przyłącze elektroenergetyczne SN-15kW dla elektrowni fotowoltaicznej umożliwi dostarczanie energii elektrycznej do sieci operatora systemu dystrybucyjnego. Dla prawidłowej oceny decyzji organu I instancji konieczne było zatem wyjaśnienie jakie znaczenie dla społeczności lokalnej ma dostarczanie energii odnawialnej do sieci dystrybucyjnych. Kwestia ta została całkowicie pominięta przez Kolegium, co zostało prawidłowo wytknięte przez Sąd I instancji. 4.4. Brak oceny pod tym kątem przedmiotowej inwestycji przez Kolegium stanowi, jak zasadnie stwierdził to Sąd I instancji, naruszenie art. 77 § 1 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z tym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2, art. 77 i art. 107 Kpa (zresztą bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego artykułu) jest niezasadny. 4.5. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku wypełnia wymogi określone w art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji przytoczył bowiem w sposób niezwykle klarowny i czytelny stanowisko skarżącej, jak i organu oraz powody oddalenia skargi, co umożliwiało dokonanie instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku. Podkreślić przy tym należy, że w ramach tego zarzutu nie można zwalczać samej oceny prawnej zawartej w zaskarżonym wyroku. Brak przywołania stanowiska uczestnika jest oczywiście uchybieniem uzasadnienia, ale niemającym jakiegokolwiek wpływu na wynik postępowania. 4.6. Niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 2 pkt 5 upzp w zw. z art. 6 pkt 2 ugn, ponieważ konieczność poczynienia przez Kolegium dalszych ustaleń w zakresie spełnienia przez planowane przedsięwzięcie przesłanki z art. 6 pkt 2 ugn nie stanowi o błędnej wykładni tego przepisu. Sąd I instancji w ogóle nie dokonał w przedmiotowej sprawie wiążącej wykładni wskazanej regulacji, ani nie wskazał w jaki sposób ma być ona rozumiana w niniejszej sprawie. 4.7. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. 4.8. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 Ppsa.