II OSK 1596/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku G. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej G. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 877/12 oddalającego skargę G. K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 877/12 skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 337 305 zł spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody po stronie skarżącego ze względu na to, że gmina - posiadająca wyłącznie określone środki w swoim budżecie na rok 2013 – nie będzie mogła uregulować zaciągniętych zobowiązań i kontynuować rozpoczętych zadań inwestycyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Nie oznacza to jednak – w przypadku spełnienia przesłanek – wydania automatycznie decyzji pozytywnej dla wnioskującej, gdyż pozostawiono to uznaniu sądu. Sąd orzeka więc opierając się na analizie argumentacji przedstawionej przez wnioskującą. W rozpatrywanej sprawie natomiast przedstawiła ona szczątkową argumentację na poparcie swojego wniosku, ograniczając się jedynie do powołania się ogólnie na brak możliwości realizacji zadań gminy i regulowania zobowiązań finansowych. Nie wskazała jakie konkretnie zadania i zobowiązania finansowe miałyby ucierpieć w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wnioskodawczyni nie przedstawiła więc w sposób pełny swojej sytuacji, w oparciu na której formułuje żądania. Nie podała przede wszystkim kwoty, którą dysponuje w swoim budżecie oraz wysokości poszczególnych zaplanowanych wydatków, mogących służyć sądowi do porównania rozmiarów ewentualnej szkody i oceny jej realności. Nie samo bowiem wystąpienie szkody stanowi przesłankę wstrzymania wykonania decyzji, lecz jej znaczny rozmiar. Z tak przedstawionych okoliczności nie wynika natomiast jak znaczącą sumą dla skarżącej jest wymierzona jej kara pieniężna. Nie chodzi przy tym o udowodnienie, bowiem wystarczające jest samo uprawdopodobnienie twierdzeń strony co do zaistnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, lecz nawet to nie zostało przez stronę wykazane. Należy ponadto zaznaczyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość powodującą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to natomiast sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., I GSK 1538/12). Należy zatem wykazać wystąpienie przynajmniej jednej w przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie będzie prowadziło również do trudnych do odwrócenia skutków, gdyż zapłata kary pieniężnej jest ze swej istoty odwracalna – może podlegać zwrotowi w przypadku korzystnego dla skarżącego orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2012 r., II GSK 385/11 oraz z 16 kwietnia 2012 r., II FZ 304/12). Ponadto, inwestycje, o których wspomina skarżąca, wskutek braku środków w budżecie gminy spowodowanego zapłatą kary pieniężnej zostaną co najwyżej wstrzymane bądź opóźnione, co nie oznacza, ze ich realizacja nie będzie mieć w ogóle miejsca po zgromadzeniu odpowiednich środków. Wszystkie powołane wyżej okoliczności przemawiają jednoznacznie za odmówieniem skarżącej udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.